เช้าวันต่อมา พราวตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นที่มากกว่าวันก่อนๆ เธอตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้เรื่องของสมศักดิ์มากวนใจ เธอมีเป้าหมายที่ชัดเจนและต้องทำให้สำเร็จ เมื่อไปถึงออฟฟิศ เธอรู้สึกกระตือรือร้นที่จะเริ่มงานใหม่ๆ ที่ได้รับมอบหมาย "อรุณสวัสดิ์ค่ะ... ทุกคน..." พราวยิ้มทักทายเพื่อนร่วมงาน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ... คุณพราว..." เสียงตอบรับดังมาจากหลายทิศทาง วันนี้นับเป็นวันเริ่มต้นของโครงการใหม่ที่พราวน์ได้รับมอบหมายให้เป็นส่วนหนึ่งในทีมวิเคราะห์ข้อมูล เธอต้องทำงานร่วมกับคุณวีระ หัวหน้าฝ่ายการตลาด และทีมงานอีกสองคน การทำงานเป็นทีมสำหรับพราวไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่การเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์นี้นะครับ... คุณพราว..." คุณวีระกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ผม... ได้... ฟัง... จาก... คุณ... สมชาย... มา... บ้าง... ว่า... คุณ... พราว... มี... ประสบการณ์... ใน... การ... วิเคราะห์... ข้อมูล... มา... ก่อน... ผม... หวัง... ว่า... เรา... จะ... ทำงาน... ด้วย... กัน... ได้... อย่าง... ราบรื่น... นะ... ครับ..." "ค่ะ... คุณวีระ... ดิฉัน... ก็... หวัง... เช่น... นั้น... ค่ะ... ดิฉัน... พร้อม... ที่... จะ... เรียนรู้... และ... ทำงาน... อย่าง... เต็ม... ที่... ค่ะ..." พราวน้ำเสียงหนักแน่น การประชุมทีมครั้งแรกเต็มไปด้วยบรรยากาศที่คึกคัก ทุกคนต่างเสนอความคิดเห็นและมุมมองที่หลากหลาย พราวน์ได้เรียนรู้เกี่ยวกับเป้าหมายของโครงการ และขอบเขตงานที่จะต้องรับผิดชอบ เธอตั้งใจที่จะใช้ความรู้และประสบการณ์ที่มี มาช่วยให้โครงการนี้ประสบความสำเร็จ "คุณ... พราว... มี... ความ... คิดเห็น... อะไร... เพิ่มเติม... ไหม... ครับ...?" คุณวีระถาม พราวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "จาก... ข้อมูล... เบื้องต้น... ที่... เรา... ได้... มา... ดิฉัน... คิดว่า... เรา... น่าจะ... เน้น... การ... วิเคราะห์... กลุ่ม... ลูกค้า... ใหม่... เป็น... พิเศษ... ค่ะ... เพื่อ... หา... ช่อง... ทาง... ใน... การ... ขยาย... ฐาน... ลูกค้า... ให้... กว้าง... ขึ้น... นอกจาก... นี้... เรา... อาจจะ... พิจารณา... กลยุทธ์... การ... สื่อสาร... ผ่าน... ช่อง... ทาง... ออนไลน์... ที่... กำลัง... เป็น... ที่... นิยม... ด้วย... ค่ะ..." "น่าสนใจ... ครับ... คุณ... พราว... มี... ไอเดีย... ที่... น่า... นำ... ไป... ปรับ... ใช้... ได้... เลย... ขอบคุณ... มาก... ครับ..." คุณวีระพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากการประชุม พราวน์เริ่มลงมือทำงานทันที เธอใช้เวลาช่วงพักเที่ยงในการศึกษาข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับพฤติกรรมของผู้บริโภค และวิเคราะห์แนวโน้มของตลาด เธอมุ่งมั่นที่จะสร้างผลงานที่น่าประทับใจ เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตนเอง ในช่วงบ่าย ขณะที่พราวกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ของแม่ เธอรีบรับสายด้วยความเป็นห่วง "ฮัลโหลค่ะ... แม่... เป็น... อะไร... หรือ... เปล่า... คะ..." "พราว... ลูก... แม่... รู้สึก... ไม่ค่อย... สบาย... เลย... จ้ะ... วัน... นี้... ปวด... เมื่อย... ไป... ทั้ง... ตัว... เลย..." เสียงของแม่ดูอ่อนแรง "แม่... อยู่... กับ... ใคร... คะ...? มี... ใคร... อยู่... เป็น... เพื่อน... หรือ... เปล่า...?" พราวน้ำเสียงร้อนรน "ป้า... นวล... มา... ดู... แล... ให้อยู่... จ้ะ... ไม่... ต้อง... ห่วง... นะ... ลูก..." "หนู... จะ... รีบ... กลับ... ไป... เยี่ยม... นะ... คะ... แม่... ทน... อีก... นิด... นะ... คะ... เดี๋ยว... หนู... จะ... โทร... หา... หมอ... ให้... ด้วย..." พราวพยายามปลอบแม่ หลังจากวางสายจากแม่ ความกังวลก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถอยู่เคียงข้างแม่ได้ตลอดเวลา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะต้องรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายและดูแลต้น "มี... อะไร... หรือ... เปล่า... คุณ... พราว... ดู... สีหน้า... ไม่ค่อย... ดี... เลย..." คุณวีระเดินเข้ามาถาม "อ๋อ... ไม่มี... อะไร... มาก... ค่ะ... คุณ... วีระ... แค่... แม่... ไม่ค่อย... สบาย... นิด... หน่อย... ค่ะ..." พราวยิ้มฝืนๆ "อ้อ... เป็น... ห่วง... แม่... เหรอ... ครับ... ผม... เข้าใจ... ดี... เลย... ครับ... ถ้า... ต้องการ... ลา... งาน... ไป... เยี่ยม... แม่... ก็... บอก... ผม... ได้... นะ... ครับ... ผม... จะ... จัด... การ... ให้..." คุณวีระกล่าวอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณ... ค่ะ... คุณ... วีระ... หนู... จะ... รีบ... กลับ... ไป... เยี่ยม... ค่ะ... แต่... ขอ... ทำ... งาน... ให้... เสร็จ... ก่อน... นะ... คะ..." พราวน้ำเสียงหนักแน่น ในระหว่างวัน พราวน์พยายามรวบรวมสมาธิในการทำงาน แต่ความคิดก็ยังคงวนเวียนอยู่กับอาการป่วยของแม่ เธอเริ่มคิดถึงเรื่องการกลับไปดูแลแม่ด้วยตัวเองอีกครั้ง แต่ก็ติดเรื่องการงานและเรื่องของต้น เมื่อเลิกงาน พราวน์รีบกลับไปหาต้น เธอใช้เวลาอยู่กับน้องชาย เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน เพื่อไม่ให้น้องรู้สึกเหงา "ต้น... วัน... นี้... พี่... ได้... เรียนรู้... อะไร... เยอะ... เลย... นะ... รู้... ไหม..." พราวยิ้มให้น้องชาย "เรื่อง... อะไร... ครับ... พี่... พราว...?" ต้นถามอย่างสนใจ "เรื่อง... การ... ทำงาน... เป็น... ทีม... จ้ะ... แล้ว... ก็... เรื่อง... การ... วาง... แผน... งาน... ด้วย... พี่... ว่า... สิ่ง... เหล่านี้... สำคัญ... มาก... เลย... นะ... สำหรับ... การ... สร้าง... อนาคต... ของ... เรา... สอง... คน..." พราวยกมือลูบหัวต้นเบาๆ "แล้ว... อนาคต... ของ... เรา... จะ... เป็น... ยัง... ไง... ครับ... พี่... พราว...?" ต้นถามด้วยแววตาใสซื่อ "อนาคต... ของ... เรา... จะ... ดี... มาก... เลย... จ้ะ... ต้น... พี่... จะ... ทำ... ทุก... อย่าง... ให้... ต้น... ได้... เรียน... ได้... เล่น... อย่าง... มี... ความ... สุข... แล้ว... ก็... จะ... ทำให้... ต้น... เป็น... คน... ที่... เข้มแข็ง... แล้ว... ก็... มี... ความ... สุข... ที่สุด... ใน... โลก... เลย..." พราวยิ้มตอบ คืนนั้น พราวนอนไม่หลับ เธอครุ่นคิดถึงปัญหาต่างๆ ที่ประดังเข้ามา ทั้งเรื่องงานที่ท้าทาย สุขภาพของแม่ และความรับผิดชอบที่มีต่อน้องชาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังแบกรับภาระหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของต้น และความหวังที่แม่มีให้ เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องเข้มแข็งกว่านี้ เธอตัดสินใจว่าเธอจะหาทางออกให้กับทุกปัญหา เธอจะไม่ยอมแพ้ พราวลุกขึ้นมาเปิดโน้ตบุ๊กอีกครั้ง เธอเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับคลินิกและโรงพยาบาลที่เชียงใหม่ เพื่อเตรียมการหากต้องพาแม่มารักษาที่นี่ เธอค่อยๆ วางแผนอย่างละเอียด เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นที่สุด แม้จะมีอุปสรรคถาโถมเข้ามา แต่พราวกำลังค้นพบพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง เธอรู้ดีว่าภายใต้ความเหนื่อยล้าและความกังวลใจ ยังมีความหวังใหม่ๆ รอเธออยู่เสมอ