ร้านอาหารสบายดี บายคุณตัน คึกคักไปด้วยผู้คนในช่วงบ่ายของวันเสาร์ ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจและข้าราชการระดับสูง ที่กำลังสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันด้วยน้ำเสียงที่ดังพอประมาณ พราวน์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอสวมชุดเดรสเรียบๆ สีดำที่ดูสุภาพ และแต่งหน้าบางๆ เพื่อให้ดูดีขึ้น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านเพื่อตามหาบุคคลที่เธอต้องพบ ไม่นานนัก สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง แต่งกายด้วยชุดสูทสีเข้ม นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ใบหน้าของเขาดูใจดี แต่แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึม เขาดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่นั่งอยู่คนเดียวและรอใครบางคน พราวน์เดินตรงไปยังโต๊ะของคุณชัยวัฒน์อย่างมั่นใจ "คุณ... ชัย...วัฒน์... คะ...?" พราวน์เอ่ยทักเมื่อเดินมาถึงโต๊ะ ชายคนนั้นหันมามองเธอ เขามีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า "คุณ... พราว... ใช่... ไหม... ครับ... ผม... คุณ... ชัย...วัฒน์... ครับ... ยินดี... ที่... ได้... พบ... ครับ..." เขาผายมือเชิญให้พราวนั่ง "สวัสดี... ค่ะ... ดิฉัน... พราว... ค่ะ... ขอบคุณ... ที่... ให้... โอกาส... มา... พบ... นะ... คะ..." พราวน์นั่งลงอย่างนอบน้อม พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาที่โต๊ะ เธอสั่งเครื่องดื่มง่ายๆ ขณะที่คุณชัยวัฒน์ก็สั่งกาแฟดำ บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสองเต็มไปด้วยความอึดอัดเล็กน้อย ทั้งคู่ต่างก็ประเมินอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเครื่องดื่มถูกยกมาเสิร์ฟ "คุณ... พราว... ทราบ... เรื่อง... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... มา... ทั้ง... หมด... แล้ว... ใช่... ไหม... ครับ...?" คุณชัยวัฒน์เปิดประเด็นขึ้นมาโดยไม่เกริ่นนำ พราวน์พยักหน้า "ค่ะ... ดิฉัน... เพิ่ง... ทราบ... จาก... คุณ... แม่... ค่ะ... ดิฉัน... อยาก... จะ... ขอ... ขอบคุณ... คุณ... ชัย...วัฒน์... อย่าง... สูง... สุด... จริง... ๆ... ค่ะ... ที่... ช่วย... เหลือ... ครอบครัว... ของ... ดิฉัน... มา... ตลอด... โดย... เฉพาะ... ใน... ช่วง... เวลา... ที่... ยาก... ลำบาก... ที่... สุด..." น้ำเสียงของเธอจริงจังและเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ไม่... เป็น... ไร... ครับ... คุณ... พราว... ผม... ก็... แค่... ทำ... ใน... สิ่ง... ที่... ผม... ควร... จะ... ทำ... ใน... ฐานะ... ที่... ผม... เคย... รู้จัก... กับ... พ่อ... ของ... คุณ... มา... นาน... แล้ว... ครับ... ผม... เอง... ก็... สงสาร... คุณ... สม... ศักดิ์... ด้วย... เขา... เป็น... เด็ก... ที่... น่า... รัก... มาก..." คุณชัยวัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่... คุณ... ชัย...วัฒน์... คะ... ดิฉัน... อยาก... จะ... ถาม... ตรง... ๆ... เลย... นะ... คะ... เรื่อง... เงื่อน... ไข... ที่... คุณ... แม่... ของ... ดิฉัน... เคย... สัญญา... ไว้... กับ... คุณ... คะ... ทำ... ไม... คุณ... ชัย...วัฒน์... ถึง... ได้... ขอ... เงื่อน... ไข... นั้น... คะ...?" พราวน์ตัดสินใจที่จะถามในสิ่งที่เธอต้องการรู้มากที่สุด คุณชัยวัฒน์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก้มลงมองถ้วยกาแฟในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองพราวน์ ดวงตาของเขาสื่อถึงความจริงจัง "คุณ... พราว... คุณ... ต้อง... เข้า... ใจ... นะ... ครับ... ว่า... ตอน... นั้น... สถานการณ์... มัน... บีบ... คั้น... มาก... คุณ... แม่... ของ... คุณ... ท่าน... สิ้น... เนื้อ... ประดา... ตัว... แล้ว... ท่าน... ไม่... มี... ทาง... เลือก... มาก... นัก... ที่... จะ... หา... เงิน... จำนวน... มาก... ขนาด... นั้น... มา... จ่าย... ค่า... รักษา... พยาบาล... ให้... กับ... คุณ... สม... ศักดิ์... ได้... ครับ..." "ดิฉัน... ทราบ... ค่ะ... แต่... การ... ที่... คุณ... ชัย...วัฒน์... ขอ... ให้... คุณ... แม่... ของ... ดิฉัน... ห้าม... ยุ่ง... เกี่ยว... กับ... เรื่อง... ของ... คุณ... พ่อ... และ... เก็บ... เรื่อง... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... เป็น... ความ... ลับ... ด้วย... มัน... มี... เหตุ... ผล... อะไร... คะ...?" พราวน์ถามย้ำ "เรื่อง... ของ... พ่อ... ของ... คุณ... สม... ชาย... คุณ... ชัย...วัฒน์... ถอน... หายใจ... ยาว... "คุณ... พราว... น่า... จะ... ทราบ... ดี... นะ... ครับ... ว่า... คุณ... พ่อ... ของ... คุณ... สม... ชาย... ท่าน... มี... ปัญหา... บาง... อย่าง... กับ... ทาง... กฎ... หมาย... อยู่... ใน... ช่วง... ที่... เกิด... อุบัติเหตุ... พอ... ดี... นะ... ครับ... ผม... ไม่... อยาก... ให้... เรื่อง... นี้... มัน... กระทบ... กับ... คุณ... สม... ศักดิ์... โดย... ตรง... ครับ... ถ้า... เรื่อง... คุณ... พ่อ... มัน... เป็น... ข่าว... ออก... ไป... ก็... อาจ... จะ... ทำให้... คน... มอง... คุณ... สม... ศักดิ์... ใน... แง่... ลบ... ได้... หรือ... อาจ... จะ... มี... คน... ใช้... เรื่อง... นี้... มา... เป็น... ประโยชน์... กับ... ตัว... เอง... ได้... ครับ... ผม... เลย... ต้องการ... ความ... ชัด... เจน... ว่า... จะ... ไม่มี... ใคร... มา... วุ่น... วาย... กับ... เรื่อง... นี้... อีก... ครับ..." "แล้ว... เรื่อง... การ... เก็บ... เป็น... ความ... ลับ... ล่ะ... คะ...?" พราวน์ถามต่อ "ส่วน... เรื่อง... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... ผม... ก็... กลัว... ว่า... จะ... มี... คน... เข้า... มา... ขอ... ผล... ประโยชน์... ครับ... โดย... เฉพาะ... อย่าง... ยิ่ง... ถ้า... คน... ที่... มี... อิทธิพล... รู้... ว่า... เด็ก... คน... หนึ่ง... ต้อง... การ... การ... ดู... แล... พิเศษ... แบบ... นี้... มัน... อาจ... จะ... นำ... มา... ซึ่ง... ปัญหา... ที่... ซับ... ซ้อน... กว่า... เดิม... ได้... ครับ... ผม... แค่... อยาก... จะ... ดู... แล... คุณ... สม... ศักดิ์... ให้... ดี... ที่... สุด... โดย... ปราศจาก... มล... ทิน... ครับ..." คุณชัยวัฒน์อธิบาย พราวน์รับฟังอย่างตั้งใจ เธอพยายามทำความเข้าใจในมุมมองของคุณชัยวัฒน์ มันสมเหตุสมผลในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังมีบางอย่างที่เธอไม่สบายใจอยู่ดี "แล้ว... คุณ... ชัย...วัฒน์... คะ... ตอน... นี้... คุณ... แม่... ของ... ดิฉัน... ท่าน... ก็... ไม่... ได้... ทำ... งาน... แล้ว... แล้ว... ค่า... ใช้... จ่าย... ใน... การ... ดู... แล... คุณ... สม... ศักดิ์... ล่ะ... คะ...?" พราวน์ถามคำถามที่สำคัญที่สุด คุณชัยวัฒน์ยิ้มบางๆ "ผม... ยัง... คง... ดู... แล... เรื่อง... ค่า... ใช้... จ่าย... ทั้ง... หมด... ครับ... คุณ... พราว... ผม... จะ... ไม่... ทอด... ทิ้ง... คุณ... สม... ศักดิ์... อย่าง... แน่นอน... ครับ... ผม... ได้... จัด... ตั้ง... กอง... ทุน... เล็ก... ๆ... ไว้... ให้... แล้ว... ครับ... เพียง... พอ... ที่... จะ... ดู... แล... ค่า... ใช้... จ่าย... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... ใน... ระยะ... ยาว... ได้... ครับ..." คำพูดของคุณชัยวัฒน์ทำให้พราวน์อึ้งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะทุ่มเทมากขนาดนี้ "คุณ... ชัย...วัฒน์... คะ... ทำ... ไม... ถึง... ได้... ใจ... ดี... กับ... ครอบครัว... ของ... ดิฉัน... จัง... เลย... คะ...?" "อย่าง... ที่... ผม... บอก... ครับ... คุณ... พราว... ผม... รู้จัก... กับ... พ่อ... ของ... คุณ... มา... นาน... แล้ว... ท่าน... เป็น... คน... ที่... ดี... มาก... ครับ... การ... ที่... ผม... ได้... ช่วย... ลูก... ของ... เพื่อน... เก่า... มัน... ก็... เป็น... หน้า... ที่... อย่าง... หนึ่ง... ของ... ผม... ด้วย... ครับ..." คุณชัยวัฒน์ตอบ พราวน์มองเข้าไปในดวงตาของคุณชัยวัฒน์ เธอพยายามอ่านความรู้สึกที่แท้จริงของเขา เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในการกระทำของเขา แต่ก็ยังคงมีความสงสัยเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในใจ "ขอบคุณ... อีก... ครั้ง... นะ... คะ... คุณ... ชัย...วัฒน์... ดิฉัน... ซาบ... ซึ้ง... ใจ... จริง... ๆ..." พราวน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ไม่... เป็น... ไร... ครับ... คุณ... พราว... ตอน... นี้... คุณ... อยาก... จะ... ทำ... อะไร... ต่อ... ไป... ครับ...?" คุณชัยวัฒน์ถาม "ดิฉัน... อยาก... จะ... ดู... แล... คุณ... สม... ศักดิ์... ให้... ดี... ที่... สุด... ค่ะ... แล้ว... ก็... อยาก... จะ... หา... งาน... ที่... มั่น... คง... เพื่อ... ที่... จะ... ได้... มี... ความ... มั่น... คง... ทาง... การ... เงิน... ด้วย... ค่ะ..." พราวน์ตอบอย่างมั่นใจ "ดี... ครับ... ถ้า... คุณ... ต้องการ... ความ... ช่วย... เหลือ... อะไร... ก็... บอก... ผม... ได้... เสมอ... นะ... ครับ... ผม... มี... คอน... เนค... ชัน... มาก... มาย... ใน... วง... การ... ธุรกิจ... อาจ... จะ... ช่วย... คุณ... หา... งาน... ที่... เหมาะ... สม... ให้... ได้... ครับ..." คุณชัยวัฒน์เสนอ พราวน์รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอขอบคุณคุณชัยวัฒน์อีกครั้งก่อนจะขอตัวกลับ เธอรู้สึกว่าการพบปะครั้งนี้ได้ช่วยคลี่คลายข้อสงสัยหลายๆ อย่างในใจของเธอ แต่ก็ยังคงมีบางคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ เธอเดินออกจากร้านอาหารด้วยหัวใจที่เบาลงกว่าเดิม แต่ก็ยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวังสำหรับอนาคตของครอบครัว