ชีวิตในเชียงใหม่ของพราวกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง ได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้า และมีความสุขกับการดูแลน้องชาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ การต้องแบกรับภาระทั้งหมดไว้เพียงลำพัง ทั้งเรื่องงาน เรื่องค่าใช้จ่าย และเรื่องการดูแลแม่ที่ป่วยอยู่ทางบ้าน ทำให้เธอแทบไม่มีเวลาพักผ่อน วันหนึ่ง ขณะที่พราวกำลังนั่งทำงานดึกอยู่ในออฟฟิศ แสงไฟนีออนส่องสว่างสะท้อนบนใบหน้าซีดเซียวของเธอ จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น พราวหยิบขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ เพราะเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลค่ะ..." พราวรับสายด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "สวัสดีครับ... คุณพราว... ใช่ไหมครับ..." เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย "ใช่ค่ะ... ดิฉัน... พราว... ค่ะ... ไม่... ทราบ... ว่า... ใคร... คะ..." "ผม... สมศักดิ์... ครับ... เคย... ทำงาน... ที่... บริษัท... เดียว... กับ... คุณ... พราว... เมื่อ... หลาย... ปี... ก่อน... ที่... กรุงเทพฯ..." ชื่อนั้นทำให้พราวชะงักไปทันที สมศักดิ์... ชื่อที่เธอแทบจะลืมเลือนไปแล้ว ชายคนนั้นที่เคยเข้ามาในชีวิตเธอช่วงสั้นๆ แต่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ไม่น้อย "คุณ... สมศักดิ์... เหรอ... คะ..." พราวน้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ใช่ครับ... ผม... กำลัง... มา... ติดต่อ... ธุรกิจ... แถว... เชียงใหม่... ก็... เลย... นึก... ถึง... คุณ... พราว... เลย... ลอง... โทร... มา... ดู... ไม่... ทราบ... ว่า... คุณ... พราว... ยัง... ทำงาน... ที่... บริษัท... เดิม... อยู่... หรือ... เปล่า...?" "หนู... ลา... ออก... มา... แล้ว... ค่ะ... ตอน... นี้... หนู... ทำงาน... อยู่... ที่... นี่... ค่ะ..." พราวพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ "อ้อ... เป็น... อย่าง... นั้น... เอง... หรือ... ครับ... ผม... ดี... ใจ... นะ... ที่... คุณ... พราว... ประสบ... ความ... สำเร็จ... ใน... หน้าที่... การ... งาน... ของ... ตัว... เอง..." สมศักดิ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูประจบประแจง "ไม่... ทราบ... ว่า... ตอน... นี้... คุณ... พราว... ว่าง... หรือ... เปล่า... ครับ... ผม... อยาก... จะ... ชวน... ไป... ทาน... ข้าว... ด้วย... กัน... หน่อย... ถือ... ว่า... เป็น... การ... พบปะ... เพื่อน... เก่า... ก็... ได้..." พราวนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่อยากพบสมศักดิ์เลยจริงๆ ความทรงจำเก่าๆ ที่ไม่น่าพิสมัยผุดขึ้นมาในหัว การที่เขาเคยพยายามจะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเธอ และการที่เขาเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่ทำให้เธอต้องจากกรุงเทพฯ มา "ขอ... โทษ... นะ... คะ... คุณ... สมศักดิ์... ตอน... นี้... หนู... ไม่... ว่าง... จริงๆ... ค่ะ... หนู... มี... งาน... ที่... ต้อง... ทำ... ต่อ... แล้ว... ก็... ต้อง... รีบ... กลับ... บ้าน... ด้วย..." พราวปฏิเสธอย่างสุภาพแต่หนักแน่น "อ้าว... อย่าง... นั้น... หรือ... ครับ... เสียดาย... จัง... เลย... ถ้า... อย่าง... นั้น... เอา... ไว้... โอกาส... หน้า... ก็... ได้... นะ... ครับ... ผม... มี... เรื่อง... จะ... คุย... กับ... คุณ... พราว... อยู่... พอ... สมควร... เลย... ที... เดียว..." สมศักดิ์ยังคงพยายาม "ขอ... โทษ... นะ... คะ... หนู... ต้อง... ขอ... ตัว... จริงๆ... แล้ว... ค่ะ..." พราวรีบตัดบทสนทนาและวางสายไปทันที หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวล การปรากฏตัวของสมศักดิ์ในครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเงาอดีตที่ตามหลอกหลอนกำลังจะกลับมาอีกครั้ง พราวนั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอพยายามตั้งสติ พยายามสะกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนภายในใจ เธอไม่ต้องการให้เรื่องในอดีต มาส่งผลกระทบกับชีวิตปัจจุบันของเธอ และที่สำคัญที่สุด คือไม่ต้องการให้กระทบกับต้น "พี่... พราว... เป็น... อะไร... ครับ...?" ต้นที่นั่งเล่นอยู่ไม่ไกล เดินเข้ามาถามเมื่อเห็นสีหน้าของพี่สาว พราวยิ้มฝืนๆ แล้วส่ายหน้า "เปล่า... จ้ะ... ต้น... พี่... แค่... เหนื่อย... นิด... หน่อย..." "พี่... พราว... อย่า... ทำ... งาน... หนัก... เกิน... ไป... นะ... ครับ... เดี๋ยว... ป่วย..." ต้นกล่าวด้วยความเป็นห่วง "ขอบใจ... นะ... ต้น... พี่... จะ... ดูแล... ตัว... เอง... ให้... ดี... ที่สุด... เลย..." พราวโอบกอดน้องชายไว้แน่น ค่ำคืนนั้น พราวนอนไม่หลับ เธอนอนคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ในอดีต เรื่องราวระหว่างเธอกับสมศักดิ์ มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับเธอ การต้องเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆ เพียงลำพัง หลังจากที่เขาจากไป ในเช้าวันต่อมา พราวยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณสมชายฟัง "คุณ... สมศักดิ์... เหรอ... ครับ...?" คุณสมชายเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "ผม... ไม่... เคย... ได้... ยิน... ชื่อ... นี้... มา... ก่อน... เลย... เขา... เป็น... ใคร... ครับ...?" พราวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณสมชายฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่สมัยที่ทำงานอยู่กรุงเทพฯ จนกระทั่งสมศักดิ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง "ผม... เข้าใจ... นะ... ครับ... ว่า... คุณ... พราว... รู้สึก... ไม่... สบายใจ... เรื่อง... นี้... แต่... คุณ... พราว... อย่า... กังวล... มาก... เกิน... ไป... เลย... นะ... ครับ... ถ้า... เขา... มา... หา... หรือ... มี... พฤติกรรม... ที่... ทำให้... คุณ... รู้สึก... ไม่... ปลอดภัย... ก็... บอก... ผม... ได้... ตลอด... นะ... ครับ... ผม... จะ... ช่วย... ดูแล... ให้..." คุณสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใย "ขอบคุณ... ค่ะ... คุณ... สมชาย... หนู... รู้สึก... ดี... ขึ้น... มาก... เลย... ค่ะ..." พราวยิ้มอย่างโล่งใจ แม้จะได้รับกำลังใจจากคุณสมชาย แต่ความกังวลในใจของพราวยังคงไม่จางหายไป เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับอดีตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และเธอต้องเตรียมพร้อมรับมือกับมันให้ดีที่สุด