วันเวลาที่ผ่านไปไม่ได้ทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนั้นเลือนหายไปง่ายๆ เมฆยังคงมีอาการเสียใจและสับสนอยู่บ้าง แต่การมีป้าสมศรอยู่เคียงข้างก็เป็นเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ “เมฆ” เสียงป้าสมศรีก้องมาแต่ไกล “ลงมาทานข้าวได้แล้วจ้ะ” เมฆลุกจากที่นอน เขารู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวันก่อนเล็กน้อย เขาเดินไปที่ห้องครัว ป้าสมศรีกำลังจัดสำรับอาหารเช้า “วันนี้ทานอะไรดีนะ” ป้าสมศรีกำลังคิด “วันนี้ป้าว่าจะทำข้าวผัดให้กินนะ” “ข้าวผัดเหรอครับ” เมฆยิ้ม “ผมชอบครับ” “ดีเลย” ป้าสมศรีกำลังจะลงมือทำ “คุณป้าครับ” เมฆรีบขัดขึ้น “ผมขอช่วยนะครับ” “ได้สิ” ป้าสมศรีกำลังจะยื่นถ้วยข้าวให้ “ผมอยากจะหั่นไข่ให้คุณป้านะครับ” เมฆพูด “โอ้ เก่งมากเลย” ป้าสมศรีกำลังจะยื่นมีดให้ “เดี๋ยวก่อนครับคุณป้า” เมฆรีบหยิบมีดมาถือไว้เอง “ผมจะหั่นเองครับ” ป้าสมศรีกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นใบหน้าของเมฆที่กำลังยิ้มแย้ม เขากำลังพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง “ดีมากจ้ะเมฆ” ป้าสมศรีกำลังจะลงมือทำ “ป้าภูมิใจในตัวเมฆนะ” เมฆยิ้มรับคำ เขารู้สึกดีใจที่ป้าสมศรีกำลังชมเชย การได้ช่วยเหลือป้าสมศรีกำลังทำให้เขารู้สึกดีขึ้น หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ เมฆก็ช่วยป้าสมศรีกวาดล้างจานชาม เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วหยิบรูปถ่ายครอบครัวของเขาขึ้นมาดู “คุณป้าครับ” เมฆเดินไปหาป้าสมศรีก่อนจะถาม “ผม… ผมจะเก็บรูปพวกนี้ไว้นะครับ” “ได้สิจ๊ะ” ป้าสมศรีกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ “เมฆอยากจะเก็บไว้ตรงไหนก็เก็บไว้ได้เลยนะ” “ผมอยากจะเก็บไว้ในห้องนอนของผมครับ” เมฆบอก “ดีเลย” ป้าสมศรีกำลังจะลงมือทำ “ป้าจะช่วยเมฆจัดห้องนะ” ทั้งสองคนช่วยกันจัดห้องนอนของเมฆ เมฆนำรูปถ่ายครอบครัวของเขามาวางไว้บนหัวเตียง เขาจัดวางอย่างตั้งใจ ราวกับว่ากำลังจัดเรียงความทรงจำอันล้ำค่า “คุณป้าครับ” เมฆหันไปหาป้าสมศรีก่อนจะถาม “ผม… ผมอยากจะไปโรงเรียนครับ” ป้าสมศรีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดไปเมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของเมฆ “เมฆแน่ใจนะลูก” ป้าสมศรถาม “แน่ใจครับคุณป้า” เมฆตอบ “ผมอยากจะกลับไปเรียนหนังสือครับ” “ดีจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะเอ่ย “ถ้าเมฆอยากไป ป้าจะพาไป” “ขอบคุณครับคุณป้า” เมฆยิ้ม หลังจากนั้นไม่นาน ป้าสมศรีก็นำเมฆไปโรงเรียน เขาเดินไปที่ห้องผู้อำนวยการด้วยความกล้าหาญ “สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ” ป้าสมศรีกำลังจะเอ่ย “สวัสดีครับ” ผู้อำนวยการยิ้ม “เชิญนั่งก่อนครับ” “ท่านผู้อำนวยการคะ” ป้าสมศรีกำลังจะเอ่ย “ดิฉันพาหลานชายมาสมัครเข้าเรียนค่ะ” “ยินดีครับ” ผู้อำนวยการยิ้ม “น้องชื่ออะไรครับ” “ผมชื่อเมฆครับ” เมฆตอบ “ยินดีต้อนรับนะเมฆ” ผู้อำนวยการกล่าว “พรุ่งนี้มาเริ่มเรียนได้เลยนะ” เมฆยิ้ม เขาดีใจที่ได้มีโอกาสกลับไปเรียนหนังสืออีกครั้ง ในวันรุ่งขึ้น เมฆไปโรงเรียนพร้อมกับป้าสมศรีก่อนจะกล่าวลา “ป้าครับ” เมฆหันไปหาป้าสมศรีก่อนจะกล่าว “ผม… ผมขอบคุณคุณป้ามากนะครับ” “ไม่เป็นไรจ้ะเมฆ” ป้าสมศรีกำลังจะกอด “คุณป้าคือ… คือคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตผม” เมฆพูดเสียงสั่น “ป้าก็รักเมฆนะจ๊ะ” ป้าสมศรีกอดเมฆไว้แน่น “จำไว้นะจ๊ะ เมฆไม่ได้อยู่คนเดียว” เมฆกอดป้าสมศรีก่อนจะเดินเข้าโรงเรียน เขาพบกับเพื่อนใหม่หลายคน และครูที่ใจดี “สวัสดีครับนักเรียนทุกคน” ครูประจำชั้นกล่าว “วันนี้เรามีเพื่อนใหม่มานะ ชื่อเมฆ” เมฆยืนขึ้น “สวัสดีครับทุกคน” เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วห้องเรียน เมฆยิ้ม เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากเพื่อนๆ ระหว่างพักกลางวัน เมฆเดินไปที่สวนสาธารณะ เขาเห็นลุงสมชายกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดิม “สวัสดีครับคุณลุง” เมฆกล่าว “อ้าว เมฆ! มาแล้วเหรอ” ลุงสมชายยิ้ม “ไปโรงเรียนเป็นไงบ้าง” “ดีครับคุณลุง” เมฆตอบ “ผมเจอเพื่อนใหม่หลายคนเลยครับ” “ดีแล้วล่ะ” ลุงสมชายกล่าว “มีอะไรให้ลุงสมชายช่วย ก็บอกได้นะ” “ขอบคุณครับคุณลุง” เมฆยิ้ม เมฆนั่งลงข้างๆ ลุงสมชาย “คุณลุงครับ” เมฆถาม “คุณลุงยังชอบฟังเพลง ‘แสงจันทร์’ อยู่ไหมครับ” “แน่นอนสิ” ลุงสมชายตอบ “เพลงนี้ฟังแล้วสบายใจดี” “ผมก็ชอบครับ” เมฆกล่าว “ผมว่าเพลงนี้… มันทำให้เราคิดถึงความทรงจำดีๆ ที่เคยมี” “ใช่แล้ว” ลุงสมชายพยักหน้า “บางทีความทรงจำก็เป็นเหมือนแสงสว่างนะ” เมฆมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงตะวันสาดส่องเข้ามาในสวนสาธารณะ เขาอดคิดถึงพ่อแม่ไม่ได้ แต่ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงไปมาก “คุณลุงครับ” เมฆถาม “ผม… ผมอยากจะลองร้องเพลง ‘แสงจันทร์’ ให้คุณลุงฟังครับ” ลุงสมชายมองเมฆด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ได้สิๆ” เมฆหลับตาลง หายใจลึกๆ ก่อนจะเริ่มฮัมทำนองเบาๆ แล้วเอ่ยบทเพลงออกมา “แสงจันทร์สกาว นวลผ่องนภา…” เสียงร้องของเมฆอาจจะยังไม่ไพเราะเท่าลุงสมชาย แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่จริงใจ เมื่อร้องจบ ลุงสมชายปรบมือให้ “เก่งมากเลยเมฆ” ลุงสมชายกล่าว “ร้องเพราะมากเลยนะ” เมฆยิ้ม เขารู้สึกดีใจที่ได้ร้องเพลงนี้ เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังเชื่อมโยงตัวเองกับอดีตที่สวยงาม “คุณลุงครับ” เมฆกล่าว “ผมว่า… ผมเจอแสงตะวันที่ปลายอุโมงค์แล้วครับ” ลุงสมชายมองเมฆด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “พี่ก็ดีใจด้วยนะเมฆ” เมฆรู้ดีว่าการเดินทางของเขายังอีกยาวไกล แต่เขาก็พร้อมที่จะก้าวต่อไป เขาได้พบแสงสว่างในชีวิตอีกครั้งหนึ่งแล้ว และแสงสว่างนั้นกำลังนำพาเขาไปสู่สิ่งที่ดีกว่าเดิม.