"ใครน่ะ!" ป้าสมศรีตะโกนถามด้วยความระแวง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว รินดาเองก็ผงะเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจปนสงสัย ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงาของต้นมะขามใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา รินดาพิจารณารูปร่างหน้าตาของเขาอย่างพิจารณา ใบหน้าของเขาคุ้นตาเหลือเกิน... ชายคนนี้คือคุณภาคิน พนักงานหนุ่มจากบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เธอเคยพบเจอเมื่อครั้งมาสำรวจที่ดินของปู่ย่า "คุณภาคิน! มาทำอะไรที่นี่คะ?" รินดาเอ่ยถามเสียงสั่นเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอเขาในสถานที่อันห่างไกลเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคือการมาปรากฏตัวอย่างกะทันหันขณะที่เธอกับป้าสมศรีกำลังขุดค้นบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นความลับ คุณภาคินดูเหมือนจะตกใจไม่แพ้กัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดเล็กน้อย เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ฟังดูผ่อนคลาย "อ้อ... คุณรินดา... สวัสดีครับ... ผม... ผมแค่แวะมาดูความคืบหน้าของโครงการครับ... พอดีผ่านมาแถวนี้..." "คุณภาคินคะ" ป้าสมศรีแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง "คุณมาเดินเล่นแถวนี้... แล้วมาเจอพวกเรากำลังขุดดินอยู่ตรงต้นลำธารที่แห้งเหือดนี่... พอดีเลยนะคะ" "เอ่อ... ใช่ครับ... ผมเห็นว่ามีร่องรอยเหมือนมีคนมาขุดอะไรบางอย่าง... ก็เลยเดินเข้ามาดูครับ" คุณภาคินอธิบาย เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเห็นวัตถุโลหะทรงกระบอกที่รินดาถืออยู่ในมือ "นั่น... นั่นคืออะไรครับ?" รินดามองวัตถุในมืออย่างพิจารณา ก่อนจะหันไปมองคุณภาคินอย่างจับผิด "นี่เป็นของเก่าค่ะ... พวกเรากำลังสงสัยว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวของคุณปู่... และต้นลิ้นจี่ของคุณย่า..." "ของเก่า... ครับ... ดูเก่าจริงๆ ครับ" คุณภาคินพยักหน้าช้าๆ สายตาของเขามองวัตถุชิ้นนั้นอย่างมีความสนใจ แต่ก็มีแววอื่นซ่อนอยู่ ยากจะบ่งบอกได้ว่าเป็นความอยากรู้อยากเห็น หรือเป็นความรู้สึกอื่นกันแน่ "ผม... ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยครับ" "แล้ว... คุณภาคินคะ" รินดาถามตรงๆ "คุณพอจะทราบไหมคะว่า... ทำไมโพรงหินตรงนี้ถึงแห้งไป? แล้ว... ต้นลิ้นจี่ของคุณย่า... มันก็เริ่มมีปัญหา... เหมือนกับว่า... มีอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับสวนของเรา..." คุณภาคินก้มหน้ามองพื้นดินเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารินดา "เรื่องนั้น... ผมก็ไม่ทราบจริงๆ ครับคุณรินดา... บริษัทของเรา... แค่สนใจจะซื้อที่ดินผืนนี้... ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องภายในสวนของคุณเลยครับ..." "แต่... บริษัทของคุณก็เคยส่งคนมาสำรวจไม่ใช่เหรอคะ?" รินดาถามต่อ "แล้ว... คุณภาคินเอง... ก็เคยมาที่นี่หลายครั้ง... คุณไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติเลยเหรอคะ?" "ผม... มาแค่สำรวจสภาพพื้นที่ทั่วไปครับคุณรินดา" คุณภาคินตอบเสียงอ้อมแอ้ม "เราไม่ได้เจาะลึกเรื่องราวในอดีตของที่ดินผืนนี้... แค่ดูเรื่องศักยภาพในการพัฒนา... ว่าจะสามารถสร้างอะไรได้บ้าง..." "สร้างอะไรเหรอคะ?" ป้าสมศรีถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "สร้างคอนโดหรู... ทับที่ที่เคยเป็นสวนผลไม้ที่คนในครอบครัวเรารัก... แล้วก็... ทับที่แห่งความทรงจำดีๆ ของบรรพบุรุษเราด้วยหรือเปล่าคะ?" คุณภาคินอึกอักไปชั่วครู่ "เอ่อ... คือ... ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณป้านะครับ... แต่... ธุรกิจก็คือธุรกิจครับ... เราต้องมองไปข้างหน้า... พัฒนา..." "การพัฒนา... โดยไม่เคารพอดีต... โดยไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่คนรุ่นก่อนสร้างมา... มันคือการพัฒนาที่ยั่งยืนจริงๆ หรือคะ?" รินดาถามกลับอย่างเชือดเฉือน เธอสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในท่าทีของคุณภาคิน ราวกับว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง "คือ... ผม... ผมขอตัวก่อนนะครับ" คุณภาคินกล่าวอย่างเสียสมาธิ "ผมยังมีนัดอีก... ถ้ามีอะไร... คุณรินดา... หรือคุณป้า... ติดต่อผมได้นะครับ" เขาผงกศีรษะให้ทั้งสอง ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและบรรยากาศที่อึมครึมยิ่งกว่าเดิม "ท่าทางไม่ปกติเลยนะ" ป้าสมศรีพึมพำ มองตามหลังคุณภาคินไปจนลับตา "เหมือนคนเพิ่งจะโดนจับได้คาหนังคาเขา" รินดาพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าการปรากฏตัวของคุณภาคินในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ "หนูว่า... เขาต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ ป้า... ไม่ใช่แค่บังเอิญผ่านมา... หรือมาดูความคืบหน้าโครงการ..." "แล้ว... วัตถุชิ้นนี้ล่ะคะ" ป้าสมศรีชี้ไปที่วัตถุโลหะในมือรินดา "เราจะทำยังไงกับมันดี?" "เราต้องลองหาข้อมูลเพิ่มเติมค่ะ" รินดาตอบ "อาจจะต้องกลับไปถามคุณยายทับทิมอีกครั้ง... หรือไม่ก็... ลองไปดูที่เอกสารเก่าๆ ของปู่... ที่อยู่ในห้องเก็บของอีกครั้ง... เผื่อจะมีอะไรที่เชื่อมโยงกัน..." ทั้งสองคนช่วยกันกลบหลุมที่ขุดไว้ แล้วเก็บวัตถุโลหะชิ้นนั้นใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทอดเงายาวเหยียดไปทั่วบริเวณสวนที่เคยร่มรื่น บัดนี้กลับดูอ้างว้างและเต็มไปด้วยปริศนา "ต้นลิ้นจี่ของคุณย่า... กับโพรงหินที่แห้งผาก... มันต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่ๆ" รินดาพึมพำกับตัวเอง "แล้วไอ้เจ้าวัตถุชิ้นนี้... กับคุณภาคิน... มันก็ต้องมีความเชื่อมโยงกันเหมือนกัน..." เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา ราวกับว่าเรื่องราวในอดีตกำลังค่อยๆ เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาทีละน้อย แต่ยิ่งค้นหา เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเงาบางอย่างกำลังคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับว่ามีใครบางคนไม่อยากให้เธอค้นพบความจริงที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้