รินดามองป้าสมศรีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “หนูคิดว่าเรากำลังจะเจออันตรายค่ะป้า” เธอพึมพำ “คุณภาคินดูเหมือนจะรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับที่ดินผืนนี้มากกว่าที่เขาแสดงออกมา เขาเข้ามาดูที่ดินบ่อยเกินไป และท่าทางของเขาก็เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็กำลังพยายามทำให้เราไขว้เขว” ป้าสมศรียกมือลูบแขนรินดาเบาๆ “ใจเย็นๆ นะหลาน อย่าเพิ่งคิดมากไปก่อน เรายังไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้เลย” “แต่ป้าคะ” รินดาโต้แย้ง “ป้าลองสังเกตท่าทางของเขาดูสิคะ เวลาเราพูดถึงเรื่องสวนนี้ หรือเรื่องของคุณปู่คุณย่า เขามักจะเปลี่ยนเรื่องเสมอ หรือไม่ก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่วันก่อน หนูเห็นเขากำลังแอบมองดูรูปถ่ายเก่าๆ ของคุณปู่คุณย่าในห้องรับแขกนะคะ สีหน้าของเขาตอนนั้นดูเคร่งเครียดมาก เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่” “ป้าเองก็สังเกตเห็นเหมือนกัน” ป้าสมศรียอมรับ “ตอนแรกป้าก็คิดว่าเขาอาจจะสนใจในประวัติศาสตร์ของบ้านเรา แต่ตอนนี้… พอมาคิดตามที่หลานบอก มันก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ” “แล้วเรื่องต้นมะลิล่ะคะป้า” รินดาถาม “ในสมุดบันทึกของคุณย่าบอกว่า คุณปู่ปลูกต้นมะลิไว้รอบๆ บ้าน แต่พอหนูไปสำรวจดูจริงๆ มีต้นมะลิอยู่แค่ไม่กี่ต้นเอง แล้วก็ดูไม่ได้รับการดูแลเท่าที่ควรเลย ถ้ามันเป็นสัญลักษณ์แทนความรักของคุณปู่ที่มีต่อคุณนวลจริง ทำไมถึงมีน้อยขนาดนี้คะ” ป้าสมศรีก้มหน้ามองพื้นดิน “เรื่องนี้… ป้าเองก็ไม่แน่ใจนักเหมือนกัน แต่คุณย่าเคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนที่นี่เคยมีต้นมะลิเยอะมากเลยนะ เป็นร้อยเป็นพันต้นได้มั้ง คุณปู่ท่านชอบมาก” “เป็นร้อยเป็นพันต้นเลยเหรอคะ!” รินดาอุทานด้วยความประหลาดใจ “แล้วมันหายไปไหนหมดคะ” “อันนี้ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ป้าสมศรีกล่าว “แต่คุณย่าเคยบอกว่า หลังที่คุณนวลเสียไป คุณปู่ท่านก็เสียใจมาก ท่านไม่ค่อยดูแลสวนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อาจจะเป็นไปได้ว่าต้นมะลิเหล่านั้นก็เลยค่อยๆ เหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา” “หรือว่า…” รินดาหยุดคิด “หรือว่า ‘ภายใต้เงาแห่งมะลิ’ ที่สลักอยู่บนแผ่นหิน ไม่ได้หมายถึงต้นมะลิที่คุณปู่ปลูกจริงๆ แต่หมายถึง ‘ที่บางแห่ง’ ที่มีต้นมะลิเยอะๆ ที่เป็นความลับของคุณปู่กับคุณนวล” “เป็นไปได้นะหลาน” ป้าสมศรียิ้มบางๆ “บางที ‘สวนสวรรค์’ ที่คุณปู่สร้างให้คุณนวล อาจจะมี ‘สวนลับ’ ซ่อนอยู่ด้วยก็ได้” ทั้งสองคนนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา ความสงสัยในตัวคุณภาคินและความลึกลับของสวนแห่งนี้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพวกเธอ “หนูว่าเราต้องหาข้อมูลเพิ่มค่ะป้า” รินดาตัดสินใจ “เราต้องรู้ให้ได้ว่า ‘สวนลับ’ นั้นอยู่ที่ไหน หรือ ‘ความลับที่ถูกฝังดิน’ คืออะไร” “แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนล่ะ” ป้าสมศรียังคงกังวล “หนูจะลองกลับไปดูที่ห้องสมุดอีกครั้งค่ะ” รินดาบอก “อาจจะมีเบาะแสเพิ่มเติมในบันทึกเก่าๆ หรือแผนที่เก่าๆ ที่ตกหล่นไป” “แล้วถ้าเจอก็รีบมาบอกป้าด้วยนะ” ป้าสมศรีย้ำ “เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น” รินดารับคำแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องสมุดเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกาลเวลา เธอหยิบสมุดบันทึกของคุณย่าขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้งอย่างละเอียด พลิกหน้ากระดาษทีละหน้าอย่างใจเย็น จ้องมองตัวอักษรที่อาจจะซ่อนเร้นความลับบางอย่างเอาไว้ ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาอ่าน เธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่มุมล่างของหน้ากระดาษหน้าหนึ่ง มันเป็นรอยขีดเขียนเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ใต้ข้อความหลัก “อะไรกันนี่…” รินดาขยับแว่นตาให้เข้าที่ แล้วค่อยๆ เพ่งมอง เธอเห็นรูปทรงคล้ายๆ กับ… แผนผังเล็กๆ รูปหนึ่ง มันดูเหมือนจะเป็น… แผนผังของสวน “ป้าสมศรี! ป้าสมศรีครับ!” รินดาตะโกนเรียกป้าสมศรีด้วยความตื่นเต้น “หนูเจอแล้วครับ! หนูเจอแผนผังสวน!” ป้าสมศรรีบเดินเข้ามาดู “จริงเหรอหลาน! ไหนดูซิ” รินดาชี้ไปที่รอยขีดเขียนเล็กๆ บนหน้ากระดาษ “นี่ครับ… ดูเหมือนจะเป็นแผนผังของสวน… แต่… มันดูแปลกๆ นะครับ… มันมีสัญลักษณ์บางอย่างที่หนูไม่เข้าใจ… แล้วก็… มีเครื่องหมายกากบาทอยู่ตรงนี้ครับ… ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ริมรั้วฝั่งตะวันตก…” ป้าสมศรีกวาดสายตามองตามที่รินดาชี้ “ต้นไม้ใหญ่ริมรั้วฝั่งตะวันตก… อืม… ตรงนั้นมันมีต้นสักใหญ่ต้นหนึ่งนี่นา… คุณปู่ท่านชอบไปนั่งใต้ต้นสักนั่นเวลาอากาศดีๆ” “แต่… ทำไมถึงมีเครื่องหมายกากบาทอยู่ตรงนั้นล่ะคะ” รินดาถาม “แล้ว… สัญลักษณ์ที่อยู่รอบๆ นี่มันคืออะไร” “ลองดูตรงนี้สิหลาน” ป้าสมศรีกวาดนิ้วไปบนแผนผัง “ตรงนี้ดูเหมือนจะเป็นรูป ‘ดอกมะลิ’ นะ… แล้วก็… ตรงนี้… ดูเหมือนจะเป็นรูป ‘กุญแจ’… แล้วก็… ตรงนี้… เป็นรูป ‘หัวใจ’…” “ดอกมะลิ… กุญแจ… หัวใจ…” รินดาทวนคำ “หนูว่า… ‘ดอกมะลิ’ คงหมายถึงต้นมะลิ… ‘กุญแจ’ อาจจะหมายถึง… ที่ซ่อน… ที่ต้องใช้กุญแจไข… ส่วน ‘หัวใจ’… ก็คงหมายถึง… ‘ความรัก’… หรือ ‘สิ่งที่มีค่า’…” “แล้วเครื่องหมายกากบาทล่ะ” ป้าสมศรีย้อนถาม “หนูว่า… มันอาจจะหมายถึง… ‘จุดที่ซ่อนอยู่’… หรือ… ‘ที่ที่ต้องขุด’…” รินดาคาดเดา “คุณปู่ท่านอาจจะซ่อน ‘สัญลักษณ์แห่งรัก’ ชิ้นที่สอง หรือไม่ก็… ‘ความลับที่ถูกฝังดิน’ ไว้ใต้ต้นสักใหญ่ต้นนั้นก็เป็นได้” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง…” ป้าสมศรีถอนหายใจ “เราต้องรีบไปดูที่ต้นสักใหญ่ต้นนั้นแล้ว” ทั้งสองคนรีบออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าไปยังต้นสักใหญ่ริมรั้วฝั่งตะวันตก ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย รินดากับป้าสมศรีกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณโคนต้นสักใหญ่ “ตรงนี้ดูเหมือนจะมีการขุดดินอยู่บ้างนะ” รินดาชี้ไปที่พื้นดินบริเวณโคนต้นสัก “แต่ก็ดูเหมือนจะนานมาแล้ว” “ป้าว่า… เราลองขุดดูกันดีกว่า” ป้าสมศรียื่นมือมาจับพลั่วที่วางพิงอยู่กับต้นไม้ “ค่ะ” รินดารับคำ เธอหยิบพลั่วอีกอันมาช่วย ทั้งสองคนช่วยกันขุดดินบริเวณโคนต้นสักใหญ่ ดินที่ขุดขึ้นมาค่อนข้างแข็ง และมีรากไม้เล็กๆ ปะปนอยู่ พวกเธอขุดลงไปเรื่อยๆ ด้วยความหวังว่าจะพบเจอ “ความลับที่ถูกฝังดิน” หลังจากขุดลงไปได้ประมาณหนึ่งฟุต พลั่วของรินดาก็ไปกระทบกับวัตถุบางอย่างเข้า “เจอแล้วค่ะ! ป้า!” เธอร้องขึ้น ป้าสมศรีก้าวเข้ามาดู “อะไรน่ะหลาน” รินดาค่อยๆ ใช้พลั่วเขี่ยดินออก เธอเห็นวัตถุที่เป็นโลหะมีลักษณะเป็นกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก มันดูเก่ามากจนสนิมขึ้นเกรอะ “นี่มัน… กล่องเหล็กนี่นา!” ป้าสมศรีอุทาน “เหมือนกับ ‘สัญลักษณ์แห่งรัก’ ที่เราเจอครั้งแรกเลย” รินดาพยายามใช้พลั่วเขี่ยดินรอบๆ กล่องเหล็กให้หลุดออก เธอพบว่ากล่องเหล็กนี้ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา “ดูเหมือนมันจะถูกล็อคไว้ค่ะป้า” “แล้ว… มีกุญแจไหม” ป้าสมศรียิงคำถาม “ไม่เห็นมีเลยค่ะ” รินดาสำรวจรอบๆ กล่องเหล็กอีกครั้ง “แต่… สังเกตดูตรงนี้สิคะป้า… ตรงฝากล่อง… มันมีรอยสลักอยู่… เหมือนกับบนแผ่นหินเลย” ทั้งสองคนก้มลงพิจารณาฝากล่องเหล็กอย่างตั้งใจ บนพื้นผิวที่เต็มไปด้วยสนิม มีรอยสลักอักษรโบราณที่คล้ายกับอักษรขอมปรากฏอยู่ “นี่มัน… ก็เป็นอักษรขอมเหมือนกัน!” ป้าสมศรีกระซิบ “แล้ว… เขียนว่าอะไรน่ะ” รินดาพยายามเพ่งมองผ่านสนิมที่เกาะอยู่ “เหมือนกับ… ‘ที่พักพิง’… ‘ความทรงจำอันล้ำค่า’… แล้วก็… ‘ภายใต้เงาแห่งมะลิ’…” “มันเหมือนกับข้อความบนแผ่นหินเลย” ป้าสมศรีกล่าว “แต่… ตรงนี้… มันมีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย… ดูเหมือนจะเป็น… ‘เพื่อปกป้อง… จาก… ผู้ที่คิดร้าย…’” “ผู้ที่คิดร้าย…” รินดาทวนคำ “แสดงว่า… คุณปู่ท่านรู้ว่า… จะมีคนพยายามมาทำลาย ‘สวนสวรรค์’ หรือ ‘ความลับ’ นี้… แล้ว… ‘กุญแจ’ ในแผนผัง… มันจะหมายถึงอะไรคะ” “ป้าว่า…” ป้าสมศรีกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณต้นสักใหญ่ “บางที… ‘กุญแจ’ อาจจะไม่ได้หมายถึงกุญแจจริงๆ ก็ได้นะหลาน… บางที… มันอาจจะหมายถึง… ‘สิ่งที่จะไขความลับ’… หรือ… ‘วิธีการที่จะเปิดกล่องนี้’…” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง “คุณกำลังทำอะไรอยู่ครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ทั้งรินดาและป้าสมศรียืดตัวขึ้นอย่างตกใจ หันไปมองตามเสียง ก็พบกับใบหน้าเคร่งขรึมของคุณภาคินที่ยืนมองพวกเธออยู่