เสียงเด็กร้องไห้ดังระงมไปทั่วอาคารหลังใหญ่ที่ถูกเรียกว่าบ้านพักเด็กกำพร้า ลิลลี่ในวัยแปดขวบ นั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องรวม เด็กหญิงผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนที่มักฉายแววเศร้าหมอง กอดตุ๊กตาหมีเก่าๆ ไว้แนบอก เธอมองดูเด็กคนอื่นๆ ที่กำลังเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าและเย็นเยียบ ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ลิลลี่จำพ่อแม่ของเธอไม่ได้เลย เธอจำได้เพียงภาพเลือนรางของใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และอ้อมแขนที่อบอุ่นที่เคยโอบกอดเธอ แต่หลังจากนั้น ภาพเหล่านั้นก็เลือนหายไป เหลือเพียงความทรงจำอันว่างเปล่าที่ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเดียวดายในบ้านหลังนี้ คุณป้าสมศรี แม่บ้านใจดีของบ้านพักฯ เดินเข้ามาหาลิลลี่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย "ลิลลี่จ๊ะ ทำไมยังนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว ไม่ไปเล่นกับเพื่อนๆ ล่ะ" ลิลลี่ส่ายหน้าเบาๆ "หนูไม่อยากเล่นค่ะป้าสมศรี" น้ำเสียงของเธอแหบพร่า คุณป้าสมศรีทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ลูบศีรษะของลิลลี่อย่างอ่อนโยน "คิดถึงพ่อแม่เหรอจ๊ะ" ลิลลี่พยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "หนูจำท่านได้ไม่ชัดเลยค่ะป้าสมศรี หนูอยากให้หนูจำท่านได้มากกว่านี้" "ไม่เป็นไรนะคนดี" คุณป้าสมศรียิ้ม "สักวันหนึ่ง ลิลลี่จะได้เจอครอบครัวใหม่ที่รักและดูแลลิลลี่นะ" "ครอบครัวใหม่เหรอคะ" ลิลลี่เงยหน้ามองคุณป้าสมศรี ดวงตาฉายแววหวังเล็กน้อย "เขาจะรักหนูจริงๆ หรือคะ" "แน่นอนจ้ะ" คุณป้าสมศรียิ้มอบอุ่น "ทุกคนสมควรได้รับความรักนะ" แต่ในใจของลิลลี่ยังคงมีความสงสัย เธอเคยเห็นเด็กคนอื่นๆ ถูกรับไปอยู่กับครอบครัวใหม่ บางคนกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส แต่บางคนก็กลับมาพร้อมแววตาที่เศร้ากว่าเดิม เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะโชคดีเหมือนคนแรกๆ หรือไม่ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ลิลลี่ใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ ตื่นนอน กินข้าว เล่น (น้อยครั้ง) และอ่านหนังสือ เธอชอบอ่านนิทานที่มีเจ้าหญิง เจ้าชาย และครอบครัวที่แสนสุข แต่เมื่ออ่านจบ เธอก็มักจะรู้สึกเศร้าใจมากกว่าเดิม วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่สวนหลังบ้าน อาสาสมัครคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา "คุณป้าสมศรีคะ มีครอบครัวหนึ่งมาขอเข้าเยี่ยมชมบ้านพักฯ ค่ะ" คุณป้าสมศรียิ้ม "ดีเลยๆ ไปเตรียมตัวกันเถอะ" ลิลลี่ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกใจเต้นแรง เธอแอบมองไปทางประตูใหญ่ เห็นรถยนต์คันหรูจอดอยู่ และมีผู้ชายผู้หญิงคู่หนึ่งเดินลงมาจากรถ พวกเขาดูใจดี ยิ้มแย้มแจ่มใส "พวกคุณมาหาใครคะ" คุณป้าสมศรีเอ่ยถาม "เรามาเพื่อจะดูว่ามีเด็กคนไหนที่ต้องการครอบครัวบ้างค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ลิลลี่แอบมองพวกเขาอยู่ห่างๆ หัวใจของเธอเต้นระรัว เธออยากให้ครอบครัวนั้นมองเห็นเธอ อยากให้พวกเขาพาเธอออกไปจากที่นี่ "เชิญค่ะ" คุณป้าสมศรีผายมือเชิญ "เดี๋ยวจะให้เด็กๆ ออกมาต้อนรับนะคะ" เหล่าเด็กๆ ต่างพากันออกมาจับกลุ่มกันอย่างตื่นเต้น มีทั้งเด็กเล็ก เด็กโต ลิลลี่ก็เดินออกมาพร้อมกับเด็กคนอื่นๆ เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มของเธอก็ยังคงดูขมขื่น ผู้ชายและผู้หญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ พวกเขาดูอบอุ่น เป็นมิตร "สวัสดีจ้ะเด็กๆ" ผู้หญิงคนนั้นกล่าว "พวกเราชื่อคุณวิทย์กับคุณอร นะ" "สวัสดีค่ะ" เด็กๆ พากันตอบรับ คุณวิทย์มองสำรวจเด็กๆ ด้วยแววตาที่อ่อนโยน "มีใครอยากมีครอบครัวใหม่บ้างไหมจ๊ะ" เด็กหลายคนยกมือขึ้น แต่ลิลลี่กลับก้มหน้าลง เธอรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง เธอกลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอ "แล้วหนูล่ะจ๊ะ" คุณอรเดินเข้ามาหาลิลลี่ "หนูชื่ออะไรจ๊ะ" ลิลลี่เงยหน้ามองคุณอรเล็กน้อย "หนูชื่อลิลลี่ค่ะ" "ลิลลี่" คุณอรยิ้ม "หนูน่ารักจังเลย" ลิลลี่รู้สึกแก้มร้อนผ่าว เธอไม่เคยได้รับคำชมแบบนี้มาก่อน "ลิลลี่ชอบอะไรเป็นพิเศษไหม" คุณวิทย์ถาม "หนู... หนูชอบอ่านหนังสือค่ะ" ลิลลี่ตอบเสียงเบา "จริงเหรอ" คุณอรตาเป็นประกาย "พี่ก็ชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน" บทสนทนาสั้นๆ นี้ ทำให้ลิลลี่รู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด เธอเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แท้จริง คุณวิทย์และคุณอรมองหน้ากัน พวกเขาเดินสำรวจบ้านพักฯ พูดคุยกับเด็กๆ และคุณป้าสมศรี ลิลลี่แอบมองพวกเขาอยู่เงียบๆ หวังว่าพวกเขาจะเลือกเธอ เมื่อใกล้เวลาที่ครอบครัวนั้นจะกลับ คุณอรเดินเข้ามาหาลิลลี่อีกครั้ง "ลิลลี่จ๊ะ วันนี้พี่ดีใจที่ได้รู้จักหนูนะ" "ค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แล้ว... แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหมคะ" ลิลลี่ถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว คุณอรยิ้ม "ถ้าลิลลี่อยากเจอ ก็ต้องรอฟังข่าวจากคุณป้าสมศรีนะจ๊ะ" หลังจากครอบครัวนั้นกลับไป ลิลลี่ก็ยังคงรู้สึกใจเต้นไม่หาย วันนั้นเป็นวันที่เธอรู้สึกมีความหวังมากที่สุดเท่าที่เคยเป็นมาในบ้านหลังนี้