แต้วยังคงนั่งมองผ้าห่มผืนสุดท้ายของคุณยายอย่างพิจารณา พ่อของเธอนั่งเงียบๆ ข้างๆ หนังสือพิมพ์ถูกวางพับไว้บนตัก บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เป็นความซาบซึ้งใจ ความเศร้า และความผูกพันที่ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ความลับที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยผ่านลายปักบนผืนผ้า ทำให้แต้วรู้สึกเหมือนได้รู้จักคุณยายในอีกมิติหนึ่ง มิติที่เต็มไปด้วยความรัก ความเสียสละ และความหวังที่ส่งต่อมายังรุ่นลูกรุ่นหลาน "พ่อคะ... หนู... คิดว่า... หนู... อยากจะ... เก็บ... ผ้า... ผืน... นี้... ไว้... เป็น... ของ... ตัวเอง... ค่ะ" แต้วกล่าวอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "หนู... จะ... ใช้... มัน... แทน... ความ... ทรงจำ... ของ... คุณยาย... แล้วก็... เป็น... เครื่อง... เตือนใจ... ให้... หนู... เข้มแข็ง... อยู่... เสมอ..." พ่อของแต้วพยักหน้าเห็นด้วย "ดี... เลย... แต้ว... ผ้า... ผืน... นี้... มัน... มี... ความ... หมาย... พิเศษ... กับ... เรา... ทุกคน... มาก... เลย... นะ... มัน... คือ... สัญลักษณ์... ของ... ความ... รัก... ความ... อดทน... แล้วก็... การ... ไม่... ยอม... แพ้... ของ... บรรพบุรุษ... ของเรา..." "หนู... จะ... ไม่... ลืม... ความ... หมาย... เหล่านี้... ค่ะ... พ่อ" แต้วยืนยัน "หนู... จะ... ดูแล... ผ้า... ผืน... นี้... อย่าง... ดี... ที่สุด... แล้ว... วัน... หนึ่ง... ถ้า... หนู... มี... ลูก... หนู... จะ... เล่า... เรื่องราว... ทั้งหมด... ให้... พวกเขา... ฟัง... เหมือน... ที่... คุณยาย... เล่า... ให้... หนู... ฟัง..." แต้วค่อยๆ สัมผัสไปที่ลายปักรูปดอกกุหลาบสีแดงอีกครั้ง คราวนี้เธอกลับรู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านมาจากผืนผ้า ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความเย็นกาย แต่เป็นความรู้สึกที่สะท้อนถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในลายปักนั้น "พ่อคะ... หนู... อยากจะ... กลับไป... ดู... ลาย... ปัก... รูป... ดอก... กุหลาบ... สี... แดง... อีก... ครั้ง... ค่ะ" แต้วเอ่ย "หนู... รู้สึก... เหมือน... มี... อะไร... บางอย่าง... ที่... หนู... ยัง... มอง... ข้าม... ไป..." พ่อของแต้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "แต่... แต้ว... พ่อ... ก็... ไม่... ได้... รู้... อะไร... เกี่ยว... กับ... ลาย... นั้น... มาก... มาย... นัก... นะ... แม่... ของพ่อ... ก็... ไม่... เคย... เล่า... อะไร... พิเศษ... ให้... ฟัง... เลย..." "ไม่... เป็น...ไร... ค่ะ... พ่อ" แต้วยิ้มให้ "หนู... แค่... อยากจะ... ลอง... สังเกต... มัน... อีก... ที... บางที... หนู... อาจจะ... เห็น... อะไร... ที่... พ่อ... หรือ... หนู... ไม่เคย... สังเกต... มา... ก่อน..." แต้วลุกขึ้นยืน และเดินตรงไปยังมุมที่ลายปักรูปดอกกุหลาบสีแดงตั้งเด่นอยู่ เธอนั่งลงข้างๆ ผ้าห่มผืนนั้นอีกครั้ง แสงไฟในห้องสะท้อนกับเส้นไหมสีแดง ทำให้ลายปักดูมีชีวิตชีวา แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนจะมีเงาบางอย่างทาบทับอยู่ เธอหยิบแว่นขยายที่เธอใช้สำหรับปักผ้าขึ้นมา และค่อยๆ เพ่งมองไปที่ลายปักนั้น เส้นไหมสีแดงเข้มถูกนำมาถักทอเป็นกลีบดอกอย่างประณีต แต่เมื่อมองใกล้ๆ แต้วสังเกตเห็นว่า มีบางจุดที่เส้นไหมดูเหมือนจะมีการปักซ้ำ หรือมีการซ่อนปมด้ายเอาไว้ "แปลก... จัง..." แต้วพึมพำกับตัวเอง "ทำไม... ต้อง... มี... รอย... ปัก... ซ้ำ... ซ้อน... อยู่... ตรง... นี้... ด้วย... นะ..." เธอค่อยๆ ลูบไล้ไปตามรอยปักเหล่านั้น สัมผัสของเส้นไหมที่หนาแน่นขึ้นทำให้เธอรู้สึกถึงความแตกต่างจากบริเวณอื่นๆ ของลายปักอย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความผิดพลาดในการปัก แต่มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างถูกซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นของเส้นไหมเหล่านั้น "พ่อคะ... หนู... คิดว่า... หนู... เจอ... อะไร... บางอย่าง... ที่... น่า... สนใจ... แล้วค่ะ" แต้วเงยหน้าขึ้นไปมองพ่อ "ตรง... นี้... ค่ะ... รอย... ปัก... มัน... ดู... หนา... กว่า... ปกติ... เหมือน... กับ... ว่า... คุณยาย... ตั้งใจ... จะ... ปัก... อะไร... ซ้ำ... ทับ... ลงไป... อีก... ที..." พ่อของแต้วเดินเข้ามาใกล้ และก้มลงมองผ้าห่มผืนนั้นเช่นกัน "จริง... ด้วย... แต้ว... พ่อ... ไม่... เคย... สังเกต... เลย... เหมือน... กับ... มี... อะไร... ซ่อน... อยู่... ข้าง... ใน..." แต้วพยายามเพ่งมองผ่านแว่นขยายอีกครั้ง เธอลองขยับมุมมอง และปรับแสงไฟให้ส่องตรงไปยังจุดที่น่าสงสัยนั้น ทันใดนั้นเอง เธอก็เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด ใต้ชั้นของเส้นไหมสีแดงที่หนาแน่นขึ้น แต้วเห็นเส้นไหมสีอื่นที่ซ่อนอยู่ เป็นเส้นไหมสีขาว ซึ่งถูกปักเป็นตัวอักษรอ่อนๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า "โอ้... พระเจ้า..." แต้วอุทานด้วยความตกใจ "พ่อคะ... หนู... เห็น... ตัว... อักษร... ค่ะ... สี... ขาว... เล็กๆ... อยู่... ข้าง... ใน..." เธอรีบหยิบปากกาและกระดาษมาอีกครั้ง มือของเธอสั่นเล็กน้อย ขณะที่เธอพยายามจะบันทึกสิ่งที่เห็นลงไป "เหมือน... กับ... เป็น... ชื่อ... ค่ะ... หรือ... ตัวย่อ... อะไร... สัก... อย่าง..." พ่อของแต้วยืนมองอย่างตั้งใจ "เป็น... ชื่อ... ของ... ใคร... หรือ... เปล่า... แต้ว... แม่... ของพ่อ... เคย... มี... ความ... ลับ... อะไร... กับ... ใคร... หรือ... เปล่า..." แต้วตั้งสมาธิอย่างมาก เธอค่อยๆ ร่างตัวอักษรสีขาวที่เห็นออกมาบนกระดาษ แม้จะเลือนรางมาก แต่เธอก็พยายามบันทึกไว้ให้ได้มากที่สุด "ดู... เหมือน... จะ... เป็น... ตัว... ย่อ... ค่ะ... 'อ.ร.'... ค่ะ... พ่อ... หนู... เห็น... แค่... นี้... เอง..." "อ.ร...." พ่อทวนคำ "ใคร... คือ... อ.ร.... กัน... นะ..." แต้วยังคงจ้องมองไปยังลายปักดอกกุหลาบสีแดงนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่า ลายปักที่ดูเรียบง่ายเช่นนี้ จะมีความลับซ่อนอยู่เบื้องหลัง "พ่อคะ... หนู... คิดว่า... คุณยาย... อาจจะ... กำลัง... บอก... อะไร... บางอย่าง... กับ... หนู... ผ่าน... ลาย... ปัก... นี้... ค่ะ..." แต้วกล่าวเสียงเบา "แต่... มัน... คือ... อะไร... กัน... นะ..."