หลังจากวันนั้น พฤกษ์ก็ยังคงทุ่มเทเวลาให้กับการวาดภาพบนผนังห้องนั่งเล่นอย่างต่อเนื่อง เขาไม่ได้เร่งรีบ แต่ค่อยๆ บรรจงเติมเต็มทุกรายละเอียดอย่างตั้งใจ ภาพวาดแต่ละภาพเปรียบเสมือนหน้าต่างที่เปิดไปสู่โลกแห่งความทรงจำอันแสนอบอุ่น เขาได้วาดภาพครอบครัวกำลังไปเที่ยวทะเล ภาพครอบครัวกำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะ และภาพครอบครัวกำลังทำขนมปังไส้กรอกด้วยกัน รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ถูกเพิ่มเข้าไป ทำให้ภาพวาดเหล่านั้นดูมีชีวิตชีวาและสมจริงยิ่งขึ้น "พี่พฤกษ์คะ วันนี้พี่จะวาดอะไรอีกคะ" แพรวาถาม ขณะที่ถือหนังสือเล่มหนึ่งมานั่งอ่านใกล้ๆ พฤกษ์ "วันนี้พี่ว่าจะวาดภาพตอนที่เราไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ศิลปะกัน" พฤกษ์ตอบ "จำได้ไหมที่แม่ชอบภาพเขียนสีน้ำมันรูปดอกไม้มากๆ เลย" "จำได้ค่ะ!" แพรวาร้องอุทาน "แม่ยืนดูภาพนั้นนานมากเลย แล้วก็บอกว่าอยากจะวาดรูปให้สวยแบบนั้นบ้าง" "ใช่แล้ว" แม่ซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในบริเวณใกล้เคียงก็เสริมขึ้น "แม่ชอบภาพนั้นจริงๆ สีสันมันดูมีชีวิตชีวามาก" "แล้วพ่อล่ะครับ จำได้ไหมว่าพ่อสนใจรูปปั้นโบราณอะไรสักอย่าง" พฤกษ์หันไปถามพ่อที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ "อ๋อ รูปปั้นนักรบโบราณน่ะเหรอ" พ่อตอบ "พ่อว่ามันดูสง่างามดีนะ ดูแล้วรู้สึกถึงความแข็งแกร่ง" พฤกษ์ยิ้ม เขาจำได้ว่าวันนั้นพ่อกับแม่ต่างก็มีความสุขกับการชื่นชมผลงานศิลปะในแบบของตัวเอง ส่วนตัวเขาเองก็ตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งที่ได้เห็นในพิพิธภัณฑ์ "ผมจะเริ่มวาดภาพแม่ที่กำลังชื่นชมภาพเขียนดอกไม้ก่อนนะครับ" พฤกษ์กล่าวพลางหยิบพู่กันขึ้นมา "แล้วก็จะวาดรูปปั้นนักรบที่พ่อสนใจด้วย" เขาเริ่มใช้สีสันสดใสระบายลงบนผืนผ้าใบแห่งผนัง สีแดง สีเหลือง สีชมพู ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างสรรค์ภาพดอกไม้ที่แม่ชื่นชอบ เขาบรรจงวาดกลีบดอกไม้แต่ละกลีบให้ดูพลิ้วไหว ราวกับว่ากำลังจะบานสะพรั่งออกมาจากผนัง "แม่ครับ รูปดอกไม้นี้สวยไหมครับ" พฤกษ์ถามพลางเติมสีเขียวเข้มให้กับใบไม้ "สวยมากเลยลูก" แม่ตอบ "เหมือนจริงๆ เลย" "แล้วรูปปั้นนักรบนี่ล่ะครับพ่อ" พฤกษ์หันไปวาดรูปปั้นนักรบด้วยสีเทาเข้มและสีเงิน "ดูสง่างามไหมครับ" "สง่างามมาก" พ่อตอบ "ดูแล้วรู้สึกถึงความน่าเกรงขามจริงๆ" พฤกษ์รู้สึกดีใจที่ทุกคนมีความสุขกับภาพวาดที่เขากำลังสร้างสรรค์ เขาค่อยๆ เติมรายละเอียดลงไปในภาพรูปปั้นนักรบ โดยเน้นที่รายละเอียดของชุดเกราะและอาวุธที่ดูสมจริง "แล้วภาพของผมล่ะครับพี่" แพรวาถามอย่างกระตือรือร้น "หนูได้ทำอะไรในภาพนั้นบ้างคะ" "อ๋อ แพรวาไง" พฤกษ์ยิ้ม "แพรวากำลังยืนดูรูปวาดรูปหนึ่งอยู่ แล้วก็ทำท่าทางเหมือนกำลังวิเคราะห์มันอยู่เลย" "จริงเหรอคะ" แพรวาร้องด้วยความดีใจ "แสดงว่าพี่พฤกษ์จำหนูได้" "แน่นอนอยู่แล้ว" พฤกษ์กล่าว "พี่จำทุกอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวของเราได้หมด" เขาเติมสีสันให้กับภาพของแพรวา โดยเน้นที่สีสันของเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ในวันนั้น ซึ่งเป็นชุดกระโปรงลายจุดสีฟ้าสดใส เมื่อภาพวาดพิพิธภัณฑ์ศิลปะเสร็จสมบูรณ์ พฤกษ์ก็เริ่มนึกถึงความทรงจำอื่นๆ ที่ยังไม่ได้ถูกบันทึกลงบนผนัง เขาคิดถึงวันหยุดยาวที่เคยไปเที่ยวต่างจังหวัด ภาพครอบครัวกำลังช่วยกันก่อกองไฟและปิ้งบาร์บีคิว ภาพเด็กๆ วิ่งเล่นในสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยแสงแดดยามบ่าย "ผมว่าเรายังขาดภาพตอนที่เราไปเที่ยวตั้งแคมป์นะครับ" พฤกษ์กล่าว "ตอนนั้นสนุกกันมากเลย" "จริงด้วย" แม่เห็นด้วย "ตอนกลางคืน เราได้เห็นดาวเต็มฟ้าเลยนะ" "ผมจำได้ว่าผมกลัวความมืดมากเลย" แพรวากล่าว "แต่พี่พฤกษ์ก็อยู่เป็นเพื่อนหนูตลอดเลย" "ใช่แล้ว" พฤกษ์ยิ้ม "พี่ก็จำได้" เขานึกถึงภาพครอบครัวกำลังนั่งล้อมวงรอบกองไฟที่ลุกโชน เสียงหัวเราะและเรื่องเล่าต่างๆ ดังเซ็งแซ่ "ผมจะวาดภาพครอบครัวของเรากำลังนั่งอยู่รอบกองไฟนะครับ" พฤกษ์บอก "แล้วก็วาดดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าด้วย" เขาเริ่มใช้สีดำสนิทระบายท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วค่อยๆ แต้มสีขาวและสีเหลืองอ่อนๆ ลงไปเป็นดวงดาวนับล้าน พลังแห่งศิลปะของเขากำลังสร้างสรรค์จักรวาลอันกว้างใหญ่ขึ้นมาบนผนังบ้าน "นี่คือดาวเหนือ" พฤกษ์ชี้ไปที่กลุ่มดาวกลุ่มหนึ่ง "แล้วตรงนี้คือกลุ่มดาวหมีใหญ่" "วาดได้เหมือนจริงมากเลยลูก" พ่อกล่าวชม "พ่อเคยสอนผมเรื่องกลุ่มดาวต่างๆ" พฤกษ์กล่าว "ผมเลยอยากจะวาดมันเอาไว้ด้วย" เขาบรรจงวาดภาพกองไฟที่กำลังลุกโชนด้วยสีส้ม สีแดง และสีเหลือง เปลวไฟที่สะท้อนบนใบหน้าของแต่ละคนถูกวาดอย่างละเอียดอ่อน ทำให้ภาพดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา "ผมอยากให้ภาพนี้สื่อถึงความอบอุ่นและความผูกพันที่เรามีให้กันนะครับ" พฤกษ์กล่าว "ลูกทำได้ดีมากเลยนะพฤกษ์" แม่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประทับใจ "ภาพวาดของลูกทำให้แม่รู้สึกว่าครอบครัวของเราแข็งแกร่งและมีความสุขจริงๆ" "ใช่แล้ว" พ่อเสริม "ลูกใช้ศิลปะของลูกสื่อสารความรู้สึกดีๆ ออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม" พฤกษ์รู้สึกภูมิใจในตัวเอง เขาไม่ได้วาดแค่ภาพ แต่เขากำลังบันทึกเรื่องราวความสุข ความทรงจำ และความผูกพันของครอบครัวลงบนผนังบ้านแห่งนี้ "แล้วภาพสุดท้ายล่ะคะพี่" แพรวาถามด้วยความตื่นเต้น "พี่จะวาดอะไรอีก" พฤกษ์มองไปที่ผนังที่เต็มไปด้วยภาพวาดความทรงจำต่างๆ เขารู้สึกว่ายังขาดบางสิ่งบางอย่างไป เขาคิดสักครู่ก่อนจะตอบว่า "ภาพสุดท้าย ผมอยากจะวาดภาพครอบครัวของเราในอนาคต" "ภาพครอบครัวในอนาคตเหรอคะ" ทุกคนเอ่ยถามพร้อมกันด้วยความสงสัย "ใช่ครับ" พฤกษ์ตอบ "ภาพครอบครัวของเราที่ยังคงมีความสุขและแข็งแกร่งตลอดไป" เขาหยิบพู่กันอันใหม่ขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือวาดภาพครอบครัวในอนาคต โดยจินตนาการถึงความสุขและความสำเร็จที่รออยู่ข้างหน้า เขาเชื่อมั่นว่าด้วยความรักและความผูกพันที่มีให้กัน ครอบครัวของเขาจะสามารถก้าวผ่านทุกอุปสรรคและมีความสุขตลอดไป