หลายปีผ่านไป พฤกษ์เติบโตขึ้นเป็นศิลปินหนุ่มที่ประสบความสำเร็จ ฝีมือของเขาเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง ผลงานของเขามีเอกลักษณ์และเต็มไปด้วยเรื่องราว แต่ถึงแม้เขาจะเดินทางไปทั่วโลก สร้างสรรค์ผลงานมากมาย เขาก็ไม่เคยลืมภาพวาดบนผนังบ้านหลังเก่า เขายังคงกลับมาเยี่ยมครอบครัวเป็นประจำ และทุกครั้งที่กลับมา สิ่งแรกที่เขาจะทำคือตรงไปที่ห้องนั่งเล่น เพื่อมองดูภาพวาดบนผนังที่เขาเคยวาดไว้ มันยังคงงดงามเหมือนเดิม สีสันอาจจะซีดจางลงไปบ้างตามกาลเวลา แต่ความหมายและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในนั้น กลับยิ่งทวีความลึกซึ้งมากขึ้น วันหนึ่ง ขณะที่พฤกษ์กำลังยืนชื่นชมภาพวาดของเขาตามปกติ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติที่มุมหนึ่งของภาพ เขาจำได้ว่าบริเวณนั้นควรจะเป็นส่วนหนึ่งของรากต้นไม้ที่เขาเคยวาดไว้ แต่ตอนนี้ กลับมีเงาสีเข้มบางอย่างปรากฏขึ้นมา มันไม่ใช่สีที่เขาเคยใช้ และมันก็ดูเหมือนจะกลืนกินส่วนหนึ่งของรากต้นไม้เข้าไป "พ่อครับ... แม่ครับ" พฤกษ์เดินไปเรียกพ่อกับแม่ที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องครัว "ที่ห้องนั่งเล่น... มีอะไรแปลกๆ อยู่ที่ผนังครับ" พ่อกับแม่เดินตามพฤกษ์กลับมาที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นสิ่งที่พฤกษ์กำลังชี้อยู่ สีหน้าของทั้งคู่ก็พลันเปลี่ยนไป "อะไรกันเนี่ย" พ่อพึมพำ "พ่อไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ" "นี่มันไม่ใช่สีที่เราเคยใช้แน่ๆ" แม่กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล "แล้วเงาอะไรดำๆ แบบนี้ มันมาจากไหน" พฤกษ์เดินเข้าไปใกล้ผนังมากขึ้น เขาพยายามเพ่งมองเงาสีเข้มนั้น มันมีรูปร่างที่ดูไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอจะบอกได้ว่ามันกำลังค่อยๆ ขยายตัว ราวกับมีชีวิต "ผมว่า... ผมจะลองขูดมันออกดูนะครับ" พฤกษ์กล่าว "เผื่อว่ามันจะเป็นแค่คราบสกปรกอะไรบางอย่าง" เขาเดินไปหยิบมีดปอกผลไม้ที่อยู่ในครัวมา แล้วค่อยๆ ลองขูดที่บริเวณเงาสีเข้มนั้น แต่แทนที่มันจะหลุดออกไป กลับกลายเป็นว่าเงาสีเข้มนั้นยิ่งชัดเจนขึ้น และดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นอีกด้วย "แปลกจริงๆ" พฤกษ์อุทาน "มันไม่เหมือนคราบสกปรกเลยครับ" พ่อเดินเข้ามาดูใกล้ๆ "ให้พ่อลองดูบ้าง" พ่อพยายามใช้เล็บขูด แต่ก็ไม่เป็นผลเช่นกัน "ผมว่า... มันอาจจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้นนะครับ" พฤกษ์กล่าว พลางถอยห่างออกมาเล็กน้อย "ผมรู้สึก... แปลกๆ กับเงาอันนี้" แม่เริ่มมีน้ำตาคลอ "พฤกษ์... แม่ว่า... เราอย่าไปยุ่งกับมันเลยนะ" "แต่แม่ครับ" พฤกษ์หันไปหาแม่ "นี่มันคือภาพวาดของผมนะครับ ผมไม่อยากให้มันมีอะไรมาทำลาย" "แม่รู้จ้ะ" แม่ตอบ "แต่บางที... สิ่งที่เรามองไม่เห็น อาจจะมีพลังบางอย่างที่เราไม่ควรกระตุ้นมันก็ได้นะ" "หมายความว่ายังไงครับแม่" พฤกษ์ถาม แม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "มันเกี่ยวกับ... ความลับของครอบครัวเราน่ะจ้ะ" พฤกษ์และพ่อมองหน้าแม่ด้วยความประหลาดใจ "ความลับอะไรครับแม่" พ่อถาม "ตอนที่พฤกษ์ยังเด็กมากๆ" แม่เริ่มเล่า "แม่กับพ่อเคยมีเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต พฤกษ์จำไม่ได้หรอก เพราะตอนนั้นพฤกษ์ยังเล็กมาก แต่เรื่องนั้นมันทำให้แม่กับพ่อห่างเหินกันไปพักหนึ่ง" "ผมเคยได้ยินพ่อกับแม่พูดถึงเรื่องนี้อยู่บ้างครับ" พฤกษ์กล่าว "แต่ผมไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับภาพวาด" "ตอนที่พฤกษ์เริ่มวาดภาพบนผนัง" แม่กล่าวต่อ "แม่กับพ่อก็พยายามที่จะลืมเรื่องราวในอดีต แล้วก็ใช้ภาพวาดของพฤกษ์มาเป็นเครื่องเตือนใจให้เรากลับมารักกันเหมือนเดิม" "แต่ดูเหมือนว่า... ความรู้สึกที่ไม่ดีบางอย่าง มันยังคงหลงเหลืออยู่" แม่กล่าว พลางชี้ไปยังเงาสีเข้มบนผนัง "แม่ว่า... เงาอันนี้น่าจะเป็นสิ่งที่สะท้อนความรู้สึกเหล่านั้นออกมา" พฤกษ์มองเงาสีเข้มนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นมันในมุมมองที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่เงาที่ปรากฏขึ้นมา แต่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความเจ็บปวด ความเสียใจ และความขัดแย้งที่เคยเกิดขึ้นในครอบครัว "แล้วเราจะทำยังไงกับมันดีครับ" พฤกษ์ถาม "แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ" แม่ตอบ "แต่แม่ว่า... เราอาจจะต้องเผชิญหน้ากับมัน" พ่อพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว แม่พูดถูก เราไม่สามารถหนีความจริงไปตลอดได้" พฤกษ์มองไปที่ภาพวาดของเขาอีกครั้ง เขารู้สึกเสียใจที่เห็นบางส่วนของผลงานเขาถูกบดบังด้วยเงาสีเข้มนั้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจว่านี่คือส่วนหนึ่งของเรื่องราวชีวิตของพวกเขา "ผมจะลองวาดทับมันดูนะครับ" พฤกษ์กล่าว "ผมจะลองใช้สีที่สว่างกว่านี้ เพื่อกลบมันเอาไว้" "แน่ใจเหรอลูก" แม่ถามด้วยความเป็นห่วง "ผมแน่ใจครับ" พฤกษ์ตอบ "ผมอยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่าความรักและความหวังของเรา มันแข็งแกร่งกว่าความเจ็บปวดในอดีต" เขาเดินไปหยิบสีที่เขาเตรียมไว้สำหรับวาดภาพที่บ้าน แล้วกลับมาที่ผนังห้องนั่งเล่น เขารู้ว่ามันอาจจะไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะลอง