ช่วงเวลาแห่งการเยียวยาได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง หลังจากเหตุการณ์ที่ผนังห้องนั่งเล่น พฤกษ์สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับพ่อกับแม่ พวกเขาพูดคุยกันมากขึ้น หัวเราะกันมากขึ้น และแสดงความรักความห่วงใยซึ่งกันและกันอย่างเปิดเผย ความตึงเครียดที่เคยมีมานานหลายปีได้ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและเข้าใจกัน "พฤกษ์... เมื่อวานพ่อกับแม่ไปเดินตลาดมานะ" แม่เล่าให้พฤกษ์ฟังขณะที่เขากำลังช่วยเธอจัดดอกไม้ในแจกัน "แล้วพ่อก็ซื้อทุเรียนมาให้แม่ด้วยล่ะ" พฤกษ์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอครับ" เขาหันไปมองพ่อที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ "พ่อไม่ชอบทุเรียนไม่ใช่เหรอครับ" พ่อเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ ยิ้มบางๆ "เมื่อก่อนพ่อไม่ชอบก็จริง แต่ตอนนี้... พ่ออยากจะลองทานดูบ้าง" พ่อเหลือบมองแม่ "แม่ชอบนี่นา" แม่ยิ้มอย่างมีความสุข "ขอบคุณนะคะที่รัก" พฤกษ์มองภาพทั้งสองด้วยความปลาบปลื้ม เขารู้ดีว่า นี่ไม่ใช่แค่การซื้อทุเรียน แต่เป็นการแสดงออกถึงความใส่ใจและความพยายามที่จะปรับตัวเข้าหากันของพ่อกับแม่ "ผมว่า... ผมอยากจะวาดรูปพ่อกับแม่ตอนไปเดินตลาดนะครับ" พฤกษ์กล่าวขึ้นมาลอยๆ "ตอนที่พ่อซื้อทุเรียนให้แม่" แม่หันมามองพฤกษ์ ดวงตาเป็นประกาย "จริงเหรอจ๊ะพฤกษ์" "ครับ" พฤกษ์พยักหน้า "ผมว่ามันเป็นภาพที่น่ารักดี" พ่อหัวเราะเบาๆ "แล้วจะให้พ่อทำหน้ายังไงล่ะ" "ก็... ยิ้มแบบนี้ไงครับ" พฤกษ์ชี้ไปที่รอยยิ้มของพ่อ "ยิ้มแบบที่พ่อกำลังยิ้มตอนนี้" หลังจากวันนั้น พฤกษ์ก็เริ่มลงมือวาดภาพใหม่ เขาตั้งใจจะวาดภาพครอบครัวในอิริยาบถต่างๆ ที่แสดงถึงความสุขและการใช้ชีวิตประจำวันร่วมกัน เขาไม่ได้วาดเพียงภาพที่สวยงาม แต่เขาวาดภาพที่สะท้อนถึงความรู้สึกที่แท้จริง เขาเริ่มจากการวาดภาพพ่อกับแม่นั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน พ่อกำลังเล่าเรื่องราวอะไรบางอย่างให้แม่ฟังอย่างออกรสออกชาติ แม่ก็ฟังอย่างตั้งใจพร้อมรอยยิ้ม พฤกษ์บรรจงใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ลงไป เช่น แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง ชากาแฟอุ่นๆ ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ และฝุ่นละอองเล็กๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ "ภาพนี้... แม่ชอบมากเลยพฤกษ์" แม่กล่าวหลังจากที่พฤกษ์นำภาพมาให้ดู "มันเหมือนกับเราได้ย้อนเวลากลับไปจริงๆ" "ผมพยายามจะเก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ภาพมันมีชีวิตชีวาที่สุดครับ" พฤกษ์ตอบ ต่อมา พฤกษ์ก็วาดภาพที่เขากำลังช่วยพ่อซ่อมแซมรั้วบ้าน พ่อกำลังอธิบายวิธีการบางอย่างให้เขาฟังด้วยท่าทางที่ดูจริงจัง แต่ก็แฝงไปด้วยความเอ็นดู เขาบรรจงวาดรอยเหงื่อบนหน้าผากของพ่อ มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก และเสื้อผ้าที่เปื้อนสี "ดูสิพฤกษ์" พ่อชี้ไปที่ภาพ "พ่อดูแก่ไปหน่อยนะ" "ไม่เลยครับพ่อ" พฤกษ์หัวเราะ "นี่แหละครับ พ่อในแบบที่ผมเห็น" "ใช่แล้วจ้ะ" แม่เสริม "พ่อดูเป็นคุณพ่อที่แข็งแรงและอบอุ่นมากเลย" พฤกษ์ยังคงวาดต่อไป เขาวาดภาพที่เขากำลังพาแม่ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แม่กำลังชี้ดูดอกไม้สวยๆ และเล่าถึงความทรงจำในวัยเด็กให้เขาฟัง เขาบรรจงไล่เฉดสีของใบไม้ที่กำลังเปลี่ยนสีตามฤดูกาล และรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของแม่ "ภาพนี้... ทำให้นึกถึงตอนเด็กๆ เลยจ้ะ" แม่กล่าว น้ำเสียงอ่อนหวาน "ตอนที่เราไปเดินเล่นด้วยกันบ่อยๆ" "ผมก็คิดถึงตอนนั้นเหมือนกันครับแม่" พฤกษ์ตอบ ความสุขที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในภาพวาด พฤกษ์รู้สึกได้ว่ามันได้แผ่ขยายออกไปสู่ชีวิตจริง ทุกๆ วันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ คำพูดคุย และการกระทำที่แสดงออกถึงความรัก วันหนึ่ง พ่อกับแม่กำลังนั่งดูรูปเก่าๆ ที่พฤกษ์นำออกมาจากกล่องไม้เก่า พวกเขากำลังยิ้มและหัวเราะเมื่อเห็นรูปถ่ายในวัยเด็กของพฤกษ์ "ดูนี่สิ พฤกษ์" พ่อหยิบรูปหนึ่งขึ้นมา "นี่ตอนลูกสามขวบ ใส่ชุดฮีโร่ตัวโปรดเลยนะ" "โอ้โห" พฤกษ์แสร้งทำเป็นตกใจ "ผมดูเก่งมากเลยนะครับตอนนั้น" "ใช่เลย" แม่หัวเราะ "แล้วนี่... รูปตอนลูกไปเที่ยวทะเลครั้งแรก" ทั้งสามคนใช้เวลาช่วงบ่ายวันนั้นกับการรื้อฟื้นความทรงจำจากรูปถ่ายเก่าๆ พฤกษ์สังเกตเห็นว่า พ่อกับแม่มองตากันบ่อยขึ้น และมักจะจับมือกันเบาๆ ขณะที่มองรูป "พ่อว่า... เราน่าจะไปเที่ยวทะเลกันอีกครั้งนะ" พ่อกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แม่หันมามองพ่อด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" พ่อตอบ "ไปสร้างความทรงจำใหม่ๆ กัน" พฤกษ์ยิ้มกว้าง "ผมว่า... เป็นความคิดที่ดีมากๆ เลยครับ" การเดินทางไปเที่ยวทะเลครั้งนี้ ไม่เหมือนกับการไปเที่ยวครั้งอื่นๆ ในอดีต มันเต็มไปด้วยความสุข ความผ่อนคลาย และความรู้สึกของการเริ่มต้นใหม่ พวกเขาพากันไปเดินเล่นริมหาด เล่นน้ำทะเล และปิกนิกกันใต้แสงแดดอ่อนๆ พฤกษ์เห็นรอยยิ้มที่กว้างขึ้นบนใบหน้าของพ่อกับแม่ และรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากลับมาแข็งแกร่งเหมือนเดิมแล้ว "ผมว่า... ผมอยากจะวาดภาพทะเลที่เรามาเที่ยวกันวันนี้ด้วยนะครับ" พฤกษ์กล่าว ขณะที่เขากำลังนั่งมองพ่อกับแม่เล่นทรายอยู่ริมหาด "ดีเลยลูก" แม่ตอบ "แม่จะได้มีภาพสวยๆ ไว้ดู" "แต่คราวนี้... พ่อจะขอเข้าไปอยู่ในภาพด้วยนะ" พ่อกล่าว พลางหันมายิ้มให้พฤกษ์ "ในฐานะพ่อที่รักลูกและรักแม่ที่สุดในโลก" พฤกษ์หัวเราะออกมา เขาโผเข้ากอดพ่อกับแม่แน่น "ผมรักพ่อนะครับ รักแม่ที่สุดเหมือนกัน" วินาทีนั้น เขารู้สึกได้ถึงความสมบูรณ์แบบที่กลับคืนมาในชีวิตของเขา ภาพวาดบนผนังบ้านหลังเก่า ไม่ได้เป็นเพียงภาพวาดอีกต่อไป แต่มันคือเรื่องราวของครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรัก การให้อภัย และความหวังที่ไม่มีวันสิ้นสุด