หลายสัปดาห์ต่อมา บรรยากาศในบ้านหลังเล็กก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป การตัดสินใจที่จะยังไม่ย้ายไปกรุงเทพฯ ในทันที ทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายลง พ่อเริ่มใช้เวลามากขึ้นในการมองหาโอกาสในการทำงานที่บ้านเกิด ส่วนแม่ก็กลับมาทำกิจกรรมที่เธอเคยชอบ เช่น การทำขนมและการดูแลสวนเล็กๆ หลังบ้าน แพรวาก็เช่นกัน เธอกลับไปใช้เวลาอยู่กับเพื่อนๆ อย่างมีความสุขมากขึ้น พฤกษ์ยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงานของเขา เขายังคงวาดรูปต่อไป แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้วาดแค่ภาพครอบครัวบนผนังอีกแล้ว เขากำลังสำรวจแนวทางใหม่ๆ ในการวาดรูป การทดลองใช้สีสันและเทคนิคที่หลากหลาย ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขกับการสร้างสรรค์ผลงาน "พฤกษ์! มาช่วยแม่หน่อยสิ" เสียงของแม่ดังมาจากในครัว พฤกษ์วางพู่กันลง แล้วเดินไปหาแม่ที่กำลังยืนอยู่หน้าเตาอบ "มีอะไรให้ผมช่วยครับแม่?" "แม่กำลังจะอบเค้กกล้วยหอม" แม่ยิ้ม "อยากให้พฤกษ์ช่วยตีไข่หน่อย" พฤกษ์หยิบตะกร้อมือขึ้นมา แล้วเริ่มตีไข่ตามที่แม่บอก "แม่ครับ พ่อได้งานใหม่หรือยังครับ?" เขาถาม "พ่อกำลังจะได้สัมภาษณ์งานที่บริษัทแห่งหนึ่งในตัวเมือง" แม่ตอบ "ถ้าได้งานนั้น พ่อก็คงจะสบายใจขึ้นเยอะเลย" "ผมหวังว่าพ่อจะได้งานนะครับ" พฤกษ์พูด "ผมอยากให้พ่อมีความสุข" "แม่ก็หวังเหมือนกัน" แม่พยักหน้า "เราทุกคนก็อยากให้พ่อมีความสุข" เมื่อเค้กกล้วยหอมอบเสร็จ พฤกษ์ก็ช่วยแม่ยกถาดเค้กออกจากเตาอบ กลิ่นหอมหวานของเค้กอบใหม่ลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน "ชิมดูสิ" แม่ยื่นเค้กชิ้นเล็กๆ ให้พฤกษ์ "เป็นไงบ้าง?" พฤกษ์กัดเค้กคำหนึ่ง แล้วยิ้มกว้าง "อร่อยมากครับแม่" "ดีใจที่ลูกชอบ" แม่ยิ้ม "แม่ว่าเราน่าจะทำเค้กนี้ไปให้พ่อที่บริษัทด้วยนะ" "ดีเลยครับแม่" พฤกษ์เห็นด้วย "แล้วเราเอาภาพวาดไปให้พ่อดูด้วยไหมครับ?" "แน่นอน" แม่ตอบ "เราจะเอาทุกอย่างที่เราทำขึ้นมา ไปแสดงให้พ่อเห็น" วันต่อมา พฤกษ์กับแม่ก็พากันไปหาพ่อที่บริษัท พ่อดูดีใจมากที่เห็นพฤกษ์กับแม่มาหา พร้อมกับเค้กกล้วยหอมอบใหม่ และภาพถ่ายของภาพวาดบนผนังบ้าน "นี่ไงครับพ่อ" พฤกษ์ยื่นภาพถ่ายให้พ่อดู "ผมภูมิใจกับภาพนี้มากเลยครับ" พ่อมองภาพถ่ายอย่างตั้งใจ เขายิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ "สวยมากเลยลูก" เขาพูด "พ่อดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นลูกมีความสุขกับการวาดรูป" "แล้วนี่ก็เค้กกล้วยหอมฝีมือแม่ครับ" แม่ยื่นกล่องเค้กให้พ่อ "เอาไว้ทานระหว่างทำงานนะครับ" "ขอบคุณมากนะจ๊ะ" พ่อรับกล่องเค้กไป "เดี๋ยวตอนเย็นเราค่อยกลับไปทานข้าวที่บ้านด้วยกันนะ" "ได้เลยครับพ่อ" พฤกษ์ตอบ เมื่อพฤกษ์กับแม่กลับบ้าน แพรวาก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา "พฤกษ์! แม่! พ่อโทรมาบอกว่า พ่อได้งานแล้ว!" "จริงเหรอ!" แม่ร้องออกมาด้วยความดีใจ "ดีใจด้วยนะ!" พฤกษ์ก็ดีใจไม่แพ้กัน พ่อกลับบ้านมาพร้อมกับข่าวดี เขาดูมีความสุขและผ่อนคลายกว่าที่เคยเป็นมา เขาเล่าเรื่องงานใหม่ให้ทุกคนฟังอย่างตื่นเต้น "พ่อดีใจนะ ที่ได้ทำงานที่นี่" พ่อกล่าว "พ่อรู้สึกว่า พ่อจะได้มีโอกาสสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับที่นี่" "แล้วเราจะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นไหมครับพ่อ?" พฤกษ์ถาม "ยังก่อนลูก" พ่อตอบ "พ่อจะทำงานที่นี่ไปก่อน แล้วเราค่อยมาดูกันอีกทีว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร" ทุกคนยิ้มให้กัน พวกเขารู้สึกว่าครอบครัวของพวกเขากำลังจะกลับมามีความสุขอีกครั้ง วันเวลาผ่านไป พ่อทำงานที่ใหม่ได้อย่างมีความสุข เขาได้ใช้ความรู้ความสามารถของเขาอย่างเต็มที่ ส่วนแม่ก็กลับมาทำกิจกรรมที่เธอชอบอีกครั้ง แพรวาก็กลับไปใช้ชีวิตในวัยเรียนอย่างสนุกสนาน และพฤกษ์ก็ยังคงวาดรูปต่อไป ภาพวาดบนผนังบ้านหลังเล็ก ยังคงเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรักและความผูกพันของครอบครัว สีสันที่พฤกษ์ได้เติมลงไป ได้เปลี่ยนความตึงเครียดให้กลายเป็นความสุข ความเข้าใจ และความหวัง พฤกษ์หยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง เขามองไปยังผนังว่างเปล่าส่วนหนึ่งของห้องนั่งเล่น "ผมว่า ผมจะวาดรูปใหม่นะ" เขาพูดกับพ่อกับแม่ "วาดรูปอะไรเหรอจ๊ะ?" แม่ถาม "ผมจะวาดรูปเกี่ยวกับครอบครัวของเรา" พฤกษ์ตอบ "แต่คราวนี้ ผมจะวาดให้มันมีชีวิตชีวามากกว่าเดิม" พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วยิ้ม "ดีเลยลูก" พ่อพูด "พ่อกับแม่รอชมผลงานของพฤกษ์อยู่นะ" พฤกษ์หยิบสีน้ำมันออกมา เขาเริ่มลงสีลงบนผนังว่างเปล่าอีกครั้ง คราวนี้ เขาไม่ได้วาดแค่ภาพนิ่งๆ อีกต่อไป แต่เขาจะวาดภาพที่สะท้อนถึงชีวิตชีวา ความสุข และความรักของครอบครัว