บรรยากาศในบ้านของรินดาเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น แสงจันทร์ยามค่ำคืนยังคงสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางความเงียบสงบ รินดารู้สึกถึงความผูกพันอันแน่นแฟ้นกับพ่อและแม่ที่เธอเพิ่งได้กลับมาพบกันอีกครั้ง เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เคยขาดหายไป บัดนี้กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงบ้าน เติมเต็มช่องว่างในใจเธอที่เคยเวิ้งว้างมานาน "แม่คะ วันนี้มีอะไรให้หนูช่วยอีกไหมคะ" รินดาเอ่ยถามขณะที่แม่กำลังจัดเตรียมผลไม้สดสำหรับช่วงเช้าวันรุ่งขึ้น "ไม่ต้องหรอกลูก" แม่ตอบ พลางหันมายิ้มให้ "พักผ่อนเถอะนะ วันนี้ลูกทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว" "แต่หนูอยากช่วยค่ะ" รินดายืนยัน "หนูมีความสุขที่ได้ทำอะไรให้ครอบครัวของเรา" พ่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้นมอง "แม่ก็พูดถูกนะลูก พักผ่อนเถอะ" พ่อกล่าวเสริม "พรุ่งนี้เรามีนัดสำคัญนะ" รินดาขมวดคิ้วเล็กน้อย "นัดสำคัญเหรอคะ" "ใช่แล้ว" พ่อตอบ "พรุ่งนี้จะเป็นวันรวมญาติครั้งใหญ่ของเรา" ดวงตาของรินดาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น "รวมญาติเหรอคะ! พี่น้องของพ่อกับแม่จะมากันหมดเลยเหรอคะ" "ถูกต้อง" พ่อพยักหน้า "ลุงป้าน้าอากันมาหมดเลย รวมถึงลูกๆ ของพวกเขาด้วย" "หนูจะได้เจอญาติๆ เยอะแยะเลยสิคะ" รินดาเอ่ยอย่างดีใจ "แล้ว...แล้วหนูจะได้เจอป้าสมศรีด้วยไหมคะ" เมื่อได้ยินชื่อป้าสมศรี สีหน้าของพ่อและแม่ก็พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าพวกเขาก็พยายามเก็บอาการไว้ "ป้าสมศรีก็คงจะมาด้วยนะลูก" แม่ตอบเสียงเรียบ "แต่ลูกไม่ต้องกังวลนะ" "ค่ะแม่" รินดาตอบรับ แม้จะรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในน้ำเสียงของแม่ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ซักถามต่อ เธอเชื่อว่าพ่อกับแม่จะจัดการทุกอย่างได้ เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศยังคงเย็นสบายแต่ไม่หนาวจัด แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาขับไล่ความมืดมิดยามราตรี รินดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระตือรือร้น เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่สวยที่สุดที่เธอมี ก่อนจะลงมายังห้องครัวที่บัดนี้มีผู้คนพลุกพล่านกว่าปกติ "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน" รินดาเอ่ยทักทายเมื่อก้าวเข้ามาในห้องครัว "อรุณสวัสดิ์จ้ะหลานรัก" เสียงทักทายดังมาจากทางด้านหลัง รินดาหันไปมอง พบว่าเป็นคุณป้าคนหนึ่งที่เธอมองว่าคุ้นตา "สวัสดีค่ะคุณป้า" รินดาตอบ "หนูรินดาค่ะ" "รู้จักสิ! ใครจะจำหลานสาวคนเก่งของพี่ชายฉันไม่ได้" คุณป้ากล่าว พลางโอบกอดรินดา "ฉันป้ากุ้งนะ จำได้ไหม" "ป้ากุ้ง!" รินดาอุทานด้วยความประหลาดใจ "หนูจำได้ค่ะ" ป้ากุ้งเป็นน้องสาวของแม่ รินดาเคยเจอท่านตอนเด็กๆ แต่ก็นานมากแล้ว ภาพความทรงจำเก่าๆ เริ่มผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "โตขึ้นเยอะเลยนะ จากเด็กหญิงตัวเล็กๆ กลายเป็นสาวสวยแล้ว" ป้ากุ้งชมเชย "ทำงานที่ร้านเบเกอรี่ใช่ไหม เห็นว่าฮิตมากเลยนะ" "ก็เรื่อยๆ ค่ะป้า" รินดาตอบอย่างถ่อมตน "หนูยังต้องเรียนรู้อีกเยอะค่ะ" ตลอดทั้งวัน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การพูดคุย และเรื่องราวต่างๆ ที่ถูกหยิบยกขึ้นมาเล่าขาน ญาติๆ หลายคนเข้ามาทักทายรินดา บ้างก็เข้ามาสอบถามถึงชีวิตความเป็นอยู่ บ้างก็เข้ามาแสดงความยินดีที่เธอได้กลับมาอยู่กับครอบครัว "รินดา ดีใจนะที่เห็นหลานกลับมา" คุณลุงซึ่งเป็นน้องชายของพ่อ กล่าว "เห็นพ่อแม่หลานมีความสุข ฉันก็ดีใจไปด้วย" "ขอบคุณค่ะคุณลุง" รินดาตอบ "หนูดีใจมากที่ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวอีกครั้ง" แต่ท่ามกลางความสุขที่รายล้อม รินดาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศบางอย่างที่ผิดปกติ เมื่อเธอได้พบกับป้าสมศรี "สวัสดีจ้ะรินดา" ป้าสมศรีเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแข็งกระด้างกว่าปกติ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" "สวัสดีค่ะป้า" รินดาตอบ พลางพยายามยิ้มให้ "ป้าสบายดีนะคะ" "สบายดี" ป้าสมศรีตอบสั้นๆ "แต่ก็แปลกใจเหมือนกันนะ ที่เห็นหลานกลับมาอยู่ที่นี่" รินดาชะงักเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะตอบสนองต่อคำพูดนี้อย่างไร "ทำไมถึงแปลกใจล่ะคะป้า" พ่อเป็นฝ่ายถามขึ้น พลางเดินเข้ามาสมทบ "ก็...ก็ไม่เคยคิดเลยว่ารินดาจะอยากกลับมาอยู่บ้านเก่า" ป้าสมศรีกล่าว "เห็นว่าไปสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่ที่อื่นจนประสบความสำเร็จแล้วนี่" "รินดาคือลูกของฉัน" พ่อตอบเสียงหนักแน่น "เขาอยากจะอยู่ที่ไหนก็ได้ เราก็สนับสนุนทั้งนั้น" "ใช่ค่ะ" แม่เสริม "ไม่ว่ารินดาจะอยู่ที่ไหน บ้านของเราก็พร้อมต้อนรับเสมอ" ป้าสมศรีเบือนหน้าหนี ไม่พูดอะไรต่อ รินดารู้สึกได้ถึงสายตาของป้าสมศรีที่มองมาที่เธออย่างไม่เป็นมิตร แต่เธอก็พยายามไม่ใส่ใจ เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์กับป้าสมศรีนั้นมีปมบางอย่างที่รอการคลี่คลาย ช่วงบ่าย มีการจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นในสวนหลังบ้าน อาหารหลากหลายชนิดถูกจัดวางอย่างสวยงาม เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ คลอเคลียไปกับเสียงพูดคุยของผู้คน รินดาเดินไปหยิบเครื่องดื่มที่บาร์น้ำผลไม้ เธอกำลังจะหันหลังกลับ ก็ชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง "โอ๊ย!" เสียงร้องอุทานดังขึ้น "ขอโทษค่ะ!" รินดารีบกล่าว "คุณเป็นอะไรมากไหมคะ" เมื่อหันไปมอง เธอก็พบว่าเป็นผู้หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังกุมแขนของตัวเองอยู่ "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "แต่แก้วน้ำของฉันหกหมดเลย" รินดากวาดตามอง เห็นว่าเครื่องดื่มสีเข้มหกเลอะชุดเดรสสีขาวของหญิงสาว ทำให้ชุดดูสกปรกไปหมด "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" รินดากล่าวอย่างรู้สึกผิด "เดี๋ยวฉันจะช่วยทำความสะอาดให้" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" หญิงสาวตอบ พลางยิ้มให้ "อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ" "แต่..." "ฉันชื่อนลินค่ะ" หญิงสาวแนะนำตัว "แล้วคุณล่ะคะ" "หนูรินดาค่ะ" รินดาตอบ "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ" นลินกล่าว "คุณเป็นลูกสาวของคุณพ่อกับคุณแม่ใช่ไหมคะ" "ใช่ค่ะ" รินดาตอบ "แล้วคุณล่ะคะ มากับใคร" "ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณค่ะ" นลินตอบ "เป็นลูกของคุณป้าสมศรีค่ะ" เมื่อได้ยินชื่อป้าสมศรี รินดาก็พลันนึกขึ้นได้ว่านลินมีใบหน้าที่คล้ายกับป้าสมศรีอยู่บ้าง แต่ก็มีความสดใสและอ่อนหวานกว่า "อ๋อ! ค่ะ" รินดาเอ่ย "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" "ค่ะ" นลินตอบ "เห็นคุณพ่อคุณแม่เล่าให้ฟังว่าคุณกลับมาแล้ว" "ค่ะ" รินดาตอบ "หนูก็ดีใจมากที่ได้กลับมาอยู่กับครอบครัว" "หนูก็ดีใจค่ะ" นลินกล่าว "หวังว่าเราคงจะได้รู้จักกันมากขึ้นนะคะ" "แน่นอนค่ะ" รินดาตอบ "ถ้ามีอะไรให้หนูช่วย บอกได้เลยนะคะ" บทสนทนาของทั้งสองจบลงด้วยรอยยิ้ม แม้จะมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย แต่รินดาก็สัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรจากนลิน เธอรู้สึกดีขึ้นที่ได้เจอญาติคนใหม่ และหวังว่าความสัมพันธ์ของเธอกับนลินจะเป็นไปด้วยดี เมื่อตกเย็น ญาติๆ เริ่มทยอยเดินทางกลับ รินดายืนส่งพวกเขาที่หน้าประตูบ้าน พร้อมโบกมือลาด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกเหนื่อย แต่ก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก การได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่แห่งนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น "เหนื่อยไหมลูก" แม่เอ่ยถามเมื่อรินดาเดินกลับเข้ามาในบ้าน "ไม่เหนื่อยค่ะแม่" รินดาตอบ "มีความสุขมากกว่าค่ะ" "ดีแล้วลูก" พ่อกล่าว "พรุ่งนี้ก็เตรียมตัวให้พร้อมนะ" "สำหรับอะไรคะพ่อ" รินดาถาม "สำหรับวันสำคัญของลูก" พ่อตอบ พลางยิ้มอย่างมีความหมาย "วันที่จะทำให้ลูกได้พบกับความจริงบางอย่าง" รินดาเงยหน้ามองพ่อด้วยความสงสัย แต่พ่อก็เพียงแค่ยิ้มให้ เธอสัมผัสได้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องมีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นรอเธออยู่