เมื่อได้ยินคำพูดของรินดา ป้าสมศรีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามกาลเวลาฉายแววสับสนปนเปื้อนความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานาน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้น้ำที่ยังค้างอยู่ในบัวรดน้ำหยดลงสู่พื้นดินอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังรินดา ราวกับพยายามค้นหาความจริงใจในทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของหลานสาวที่เพิ่งกลับมาพบกัน "เข้าใจเหรอ" ป้าสมศรีทวนคำเสียงแหบพร่า "แกจะไปเข้าใจอะไรกับความเจ็บปวดของคนอื่นได้" "หนูอาจจะยังไม่เคยเจอเรื่องแบบป้าค่ะ" รินดาตอบอย่างนุ่มนวล พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "แต่หนูเชื่อว่าความรู้สึกทุกอย่างที่ป้ามี มันมีเหตุผลของมัน หนูแค่อยากให้ป้าได้ลองเล่าให้หนูฟัง หนูอาจจะช่วยอะไรป้าไม่ได้มาก แต่หนูอยากรับฟังค่ะ" คำพูดที่ตรงไปตรงมา แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนของรินดา ค่อยๆ กัดเซาะกำแพงแห่งความแข็งกระด้างที่ป้าสมศรีสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี เธอมองไปที่สวนอันร่มรื่นที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขของเธอในอดีต แต่บัดนี้กลับมีเพียงความทรงจำอันขมขื่นที่คอยตามหลอกหลอน "มันนานมากแล้วนะ... นานจนแทบจะลืมไปแล้ว" ป้าสมศรีเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงอ่อนลง แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความโหยหวน "ตอนที่แม่ของแก... แม่ของแกจากไป" รินดาเงียบฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องการจากไปของมารดามาก่อน พ่อกับแม่มักจะเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้เสมอ "แม่ของแกกับพ่อ... เขารักกันมาก" ป้าสมศรีเล่าต่อ "แต่โชคชะตาก็เล่นตลก แม่ของแกป่วยหนัก... แล้วก็จากไปอย่างกระทันหัน" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของป้าสมศรี "ตอนนั้น... ฉันยังเด็กมาก" ป้าสมศรีกล่าวต่อ "ฉันเห็นพ่อของแกเสียใจมาก... เสียใจจนแทบจะหมดกำลังใจ" "แล้ว... แล้วพ่อหนูเป็นยังไงคะ" รินดาถามอย่างอดไม่ได้ "พ่อของแก... เขาโทษตัวเอง" ป้าสมศรีพูด "เขาคิดว่าเขาดูแลแม่ของแกไม่ดีพอ... จนทำให้เธอต้องจากไป" รินดาอึ้งไป เธอไม่เคยรับรู้เลยว่าพ่อของเธอต้องแบกรับความรู้สึกผิดมากขนาดนี้ "แล้ว... แล้วหนูล่ะคะ" รินดาถามต่อ "หนูไปอยู่ไหนคะตอนนั้น" ป้าสมศรีถอนหายใจยาว "หลังจากแม่ของแกจากไป... พ่อของแกเขาก็... เขาก็เหมือนคนสิ้นหวัง" ป้าสมศรีเล่า "เขาไม่สามารถดูแลแกได้... เขาเองก็ยังต้องการคนดูแล" "แล้วใครเป็นคนดูแลหนูคะ" รินดาถามเสียงสั่นเครือ "ป้าเอง" ป้าสมศรีตอบ "ป้าเป็นคนเลี้ยงดูแกมาในช่วงแรก... จนกระทั่งพ่อของแกเข้มแข็งขึ้น... แล้วเขาก็ตัดสินใจ... เขาตัดสินใจที่จะส่งแกไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัด" "ทำไมคะ" รินดาถามด้วยความสงสัย "ทำไมพ่อถึงต้องส่งหนูไปไกลขนาดนั้น" "มัน... มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากสำหรับพ่อของแก" ป้าสมศรีกล่าว "เขาคิดว่า... เขาคิดว่าการอยู่ห่างจากแก... จะช่วยให้เขาตั้งสติได้... แล้วก็... แล้วก็เขาอาจจะรู้สึกว่า... เขาอาจจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีพอที่จะเลี้ยงดูแก... เขากลัวว่าจะทำแกเสียใจ... หรือทำให้แกไม่มีความสุข" รินดาหลับตาลง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ มันเป็นเรื่องที่หนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหวในทันที "แล้ว... แล้วคุณยายล่ะคะ" รินดาถามต่อ "คุณยายทราบเรื่องนี้ไหมคะ" "คุณยาย... คุณยายก็เสียใจมากเหมือนกัน" ป้าสมศรีกล่าว "แต่คุณยายก็เข้าใจพ่อของแก... คุณยายก็อยากให้แกได้อยู่ในที่ที่ดีที่สุด... ในเวลาที่พ่อของแกยังไม่พร้อม" "แล้วทำไม... ทำไมหนูถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยคะ" รินดาถาม "พ่อของแก... เขาพยายามที่จะลืมทุกอย่าง" ป้าสมศรีตอบ "เขาอยากให้แกมีชีวิตใหม่ที่ดี... เขาไม่อยากให้แกต้องมาจมอยู่กับความเศร้าในอดีต" "แต่... แต่หนูก็เสียใจนะคะ" รินดาเอ่ย "ที่หนูไม่เคยได้รู้เรื่องของคุณแม่เลย" "ป้าเข้าใจ" ป้าสมศรีกล่าว "แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น... มันเป็นอดีตที่เราเปลี่ยนแปลงไม่ได้" ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง ป้าสมศรียังคงยืนกุมบัวรดน้ำไว้ในมือ ดวงตาของเธอทอดยาวไปไกลราวกับมองเห็นภาพอดีตที่พรั่งพรูเข้ามา "ตอนที่แกกลับมา... พ่อของแกดีใจมาก" ป้าสมศรีพูดต่อ "แต่... แต่ฉันก็รู้สึก... รู้สึกไม่ดี" "ไม่ดี... ยังไงคะ" รินดาถาม "ฉันรู้สึก... ฉันรู้สึกเหมือนแกกำลังจะมาแย่งทุกอย่างไปจากฉัน" ป้าสมศรีสารภาพ "ฉันอยู่กับพ่อของแกมาตลอด... ฉันดูแลเขา... แล้วจู่ๆ... แกก็กลับมา... ฉันกลัว... กลัวว่าพ่อของแกจะรักแกมากกว่าฉัน" รินดาถึงกับอึ้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรู้สึกของป้าสมศรีจะเป็นแบบนี้ "หนู... หนูไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยค่ะป้า" รินดาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "หนูแค่ดีใจที่ได้กลับมาเจอพ่อกับแม่... แล้วก็อยากจะรู้จักป้าด้วย" "ฉันรู้" ป้าสมศรีถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าแกไม่ได้ตั้งใจ... แต่ความรู้สึกมัน... มันห้ามกันไม่ได้" "หนูเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่หนูอยากให้ป้าได้รู้ว่า... หนูไม่ได้ต้องการอะไรจากป้าเลยค่ะ" "ฉันรู้... ตอนนี้ฉันรู้แล้ว" ป้าสมศรีกล่าว "ที่ฉันทำไป... ที่ฉันพูดไป... มันเป็นเพราะความกลัว... ความกลัวของคนแก่ที่ใกล้จะสูญเสียทุกอย่าง" รินดาเดินเข้าไปใกล้ป้าสมศรีมากขึ้น "หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้ป้าต้องรู้สึกไม่ดี" รินดาพูด "หนูอยากให้ป้าได้รู้ว่า... หนูรักป้าเหมือนกันค่ะ" ป้าสมศรีเงยหน้าขึ้นมองรินดา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ "รักเหรอ" ป้าสมศรีทวนคำ เสียงสั่น "ค่ะ" รินดาตอบ "หนูไม่รู้ว่าความรักของหลานสาวจะมีความหมายสำหรับป้ามากแค่ไหน... แต่หนูอยากให้ป้าได้รู้ว่า... หนูก็ผูกพันกับป้าเหมือนกันค่ะ" รินดาเอื้อมมือไปแตะที่แขนของป้าสมศรีอย่างแผ่วเบา ป้าสมศรีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ น้ำตาของเธอไหลรินลงมาอาบแก้ม "ขอบคุณนะ... หนู" ป้าสมศรีเอ่ย "ขอบคุณที่เข้าใจ" บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนค่อยๆ อบอุ่นขึ้น จากความตึงเครียดที่เคยปกคลุม ก็กลายเป็นความเข้าใจและความผูกพันที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้าสาดส่องลงมาผ่านใบไม้ ราวกับจะคอยเป็นสักขีพยานในมิตรภาพที่กำลังจะงอกเงยขึ้น