กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบและลิลลี่ที่อบอวลอยู่ในร้านดอกไม้ของคุณป้า กลับทำให้บรรยากาศที่กำลังจะเริ่มต้นบทสนทนาแห่งการเยียวยาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกัน ทั้งความอึดอัด ความหวัง และความตั้งใจที่จะแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น พลอยใสและวินัยนั่งลงตรงข้ามคุณป้าที่กำลังรินชาอุ่นๆ ใส่ถ้วยอย่างใจเย็น "เอาล่ะ" คุณป้าเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "ป้าอยากฟังเรื่องของพวกเรานะ" พลอยใสสูดหายใจลึก เธอสบตากับวินัยเพื่อขอความมั่นใจ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ "คือเรื่องมันมีอยู่ว่า..." พลอยใสเริ่มต้นเล่า "ตอนที่พลอยใสไปทำงานที่กรุงเทพฯ ตอนนั้นพลอยใสยังเด็กมาก ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์เรื่องจัดดอกไม้ แล้วก็มีเรื่องต้องใช้เงินเยอะมากค่ะ" เธอชะงักไปครู่หนึ่ง "แล้วคุณลุงของพลอยใส แกก็เหมือนจะอยากจะช่วยเหลือ แต่จริงๆ แล้วแกมีเจตนาอื่น..." หัวใจของวินัยเต้นแรงขึ้น เขาพยายามตั้งใจฟังทุกคำพูดของพลอยใส เขาจำได้ว่าพลอยใสเคยพูดถึงเรื่องที่เธอเคยถูกหลอกลวง แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวของเธอ "คุณลุงแก... แกมาหลอกพลอยใสค่ะ" พลอยใสพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แกบอกว่าจะให้เงินทุนในการเปิดร้านดอกไม้เล็กๆ ของพลอยใสเอง แต่แกก็ขอให้พลอยใสเซ็นเอกสารบางอย่างให้" วินัยมองหน้าพลอยใส เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการย้อนนึกถึงอดีต "เอกสารอะไรเหรอพลอยใส" เขาถามเบาๆ "มันเป็นเอกสารที่เกี่ยวกับ... การจำนองบ้านค่ะ" พลอยใสตอบเสียงแผ่ว "พลอยใสไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลยค่ะ จนกระทั่งวันหนึ่ง ตำรวจมาที่ร้านของคุณป้า แล้วก็บอกว่าบ้านหลังนี้กำลังจะถูกยึด" คุณป้าถึงกับอุทานด้วยความตกใจ "อะไรนะ! บ้านหลังนี้เหรอ" "ใช่ค่ะคุณป้า" พลอยใสพยักหน้า "พลอยใสไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ค่ะ ก็เลยต้องไปขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่แทน" วินัยเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพลอยใสถึงดูอึดอัดและไม่สบายใจเมื่อพูดถึงรุ่นพี่แทน "แล้วรุ่นพี่แทนเขาช่วยยังไงเหรอ" เขาถาม "เขา... เขาให้เงินพลอยใสมาค่ะ" พลอยใสกล่าว "แต่เขาก็มีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไร" วินัยถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะขึงขังขึ้นเล็กน้อย "เขา... เขาขอให้พลอยใสช่วยเขาในเรื่องงาน" พลอยใสอธิบาย "เขาเป็นนักแต่งเพลง เขากำลังจะทำอัลบั้ม แต่เขาขาดคนช่วยดูเรื่องคอนเซ็ปต์ของงาน ถ้าเป็นคนอื่นพลอยใสคงไม่ยอมทำแน่ๆ แต่ตอนนั้นพลอยใสจนหนทางจริงๆ ค่ะ" วินัยพยักหน้าช้าๆ เขาเริ่มเห็นภาพรวมทั้งหมด เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพลอยใสถึงไม่ยอมบอกเขาในตอนแรก เธอคงกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดว่าเธอมีใจให้รุ่นพี่แทน "แล้ว... แล้วตอนที่คุณถามพลอยใสเรื่องความสัมพันธ์ของเรา" พลอยใสพูดต่อ "พลอยใสก็เลย... ก็เลยไม่รู้จะตอบยังไงค่ะ" "แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกฉันตรงๆ ล่ะ" วินัยถาม "พลอยใสกลัวค่ะ" พลอยใสสารภาพ "กลัวว่าคุณจะคิดว่าพลอยใสไม่จริงจังกับคุณ กลัวว่าคุณจะคิดว่าพลอยใสมีคนอื่น" วินัยกุมมือของพลอยใสไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะพลอยใส" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ฉันเข้าใจแล้ว" คุณป้านั่งฟังอยู่เงียบๆ เธอเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกำลังจะได้รับการเยียวยา เธอจึงปล่อยให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอย่างเต็มที่ "ฉันเสียใจจริงๆ นะวินัย" พลอยใสกล่าว "ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" "ผมก็เสียใจเหมือนกัน" วินัยตอบ "ที่ผมไม่ยอมรับฟังคุณให้ดีกว่านี้" "แล้วเรื่องรุ่นพี่แทนล่ะ" วินัยถาม พลอยใสเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ "หนู... หนูบอกเขาไปแล้วค่ะ" พลอยใสตอบ "บอกเขาว่าหนูยังไม่พร้อม" วินัยยิ้มให้เธอ "ดีแล้ว" "แต่... เขาก็ยังดูเศร้าๆ อยู่นะคะ" พลอยใสเสริม "ก็เป็นเรื่องธรรมดา" วินัยพูด "แต่เขาจะต้องเข้าใจ" "เรา... เราจะเริ่มใหม่กันได้ไหมคะ" พลอยใสถามอย่างมีความหวัง "แน่นอน" วินัยตอบหนักแน่น "เราจะเริ่มใหม่กัน" คุณป้าลุกขึ้นยืน "พอได้แล้วนะ" เธอพูดขึ้น "เดี๋ยวจะคุยกันไปเรื่อยๆ ชาจะเย็นหมด" เธอเดินไปหยิบขนมมาวางที่โต๊ะ "มากินขนมกันดีกว่า" ทั้งสามคนนั่งกินขนมและดื่มชาไปด้วยกัน บรรยากาศในร้านดอกไม้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ วินัยได้รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับพลอยใสแล้ว เขารู้แล้วว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงเขา แต่เธอเพียงแค่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก "พลอยใส" วินัยเรียกชื่อเธออีกครั้ง "ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด" "ไม่เป็นไรค่ะ" พลอยใสยิ้มให้เขา "ตอนนี้เราก็เข้าใจกันแล้ว" "ใช่" วินัยตอบ "เราเข้าใจกันแล้ว" เขากุมมือของเธอไว้แน่น เขาสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยมือของเธอไปไหนอีกแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่เคยเกือบจะพังทลายลงไป กลับถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเข้าใจและการให้อภัย "คุณป้าคะ" พลอยใสพูดขึ้น "หนูอยากจะขอบคุณคุณป้ามากนะคะ ที่คอยเป็นกำลังใจให้หนูมาตลอด" "ไม่เป็นไรจ้ะ" คุณป้าตอบ "ป้าก็ดีใจที่เห็นพวกเรากลับมาเข้าใจกัน" "แล้วก็... คุณวินัยคะ" พลอยใสหันไปมองเขา "ขอบคุณนะคะที่ยังรักหนู" "ผมรักเธอเสมอพลอยใส" วินัยตอบ แสงแดดอ่อนๆ เริ่มส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างร้านดอกไม้เข้ามา บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ และการเริ่มต้นใหม่ของความสัมพันธ์ระหว่างพลอยใสและวินัย