พลอยใสหันหนีความเขินอายที่ถาโถมเข้ามา ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับกำลังจะไหม้ เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระรัวอยู่ในอก ราวกับจะหลุดออกมาเต้นแข่งกับเสียงกีตาร์ที่เงียบลงไปแล้วของวิน “คุณวิน...คะ” เธอเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พยายามรวบรวมสติกลับคืนมา “พลอยใส...พลอยใสก็รู้สึกดีกับคุณวินเหมือนกันค่ะ” วินยิ้มกว้าง เขาถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก “ดีใจจังครับที่คุณพลอยใสรู้สึกเหมือนกัน” เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “ผม... ผมอยากจะชวนคุณพลอยใสไปทานข้าวเย็นด้วยกันครับ ถ้าคุณไม่รังเกียจ” พลอยใสชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะค่อยๆ ฉายแววแห่งความยินดี “ไป... ไปทานข้าวเย็นด้วยกันเหรอคะ” เธอทวนคำถามเบาๆ “ได้ค่ะ พลอยใสยินดีค่ะ” “เยี่ยมเลยครับ” วินพยักหน้าอย่างดีใจ “แถวริมน้ำมีร้านอาหารอร่อยๆ หลายร้านเลยครับ หรือถ้าคุณพลอยใสมีร้านที่อยากไปเป็นพิเศษ ผมก็ยินดีเสมอครับ” “ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่คุณพลอยใสเคยแนะนำผมไงครับ” วินพูดขึ้นเมื่อเห็นพลอยใสทำหน้าครุ่นคิด “ผมว่าผมอยากจะลองชิมฝีมือคุณพลอยใสหน่อย” พลอยใสหัวเราะเบาๆ “ได้เลยค่ะ งั้นเดี๋ยวพลอยใสขออนุญาตคุณป้าก่อนนะคะ แล้วก็ขอเก็บของอีกสักครู่ค่ะ” “ไม่ต้องรีบครับ ผมรอได้” วินตอบ “คุณพลอยใสจัดร้านให้เสร็จก่อนก็ได้ ผมจะยืนรออยู่ตรงนี้” พลอยใสรีบจัดการเก็บดอกไม้ที่เหลืออยู่ใส่ตะกร้า ขณะที่คุณป้าของเธอก็ยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู “ไปเถอะจ้ะ ป้าเข้าใจ” คุณป้ากล่าว “ไปเลย ไปกับน้องวินได้เลย” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” พลอยใสตอบ แล้วรีบเก็บของให้เสร็จอย่างรวดเร็ว เธอจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อย เก็บเงินที่ได้รับจากลูกค้าทั้งหมดใส่กระเป๋า ก่อนจะปิดไฟประดับที่แผงดอกไม้ วินยังคงยืนรออยู่ไม่ห่าง เขามองดูพลอยใสทำงานด้วยสายตาที่อ่อนโยน ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะอันงดงามที่กำลังมีชีวิต “เสร็จแล้วค่ะ” พลอยใสเอ่ย เมื่อเธอเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว “ไปกันเลยครับ” วินกล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไปหาเธอ พลอยใสลังเลเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็ยื่นมือของเธอไปวางซ้อนบนมือของวิน วินจับมือของเธอเบาๆ แล้วพากันเดินออกจากถนนคนเดิน มุ่งหน้าไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวเรือริมน้ำ บรรยากาศยามค่ำคืนของเมืองเก่าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอาหารและเสียงพูดคุยของผู้คน แสงไฟจากร้านรวงต่างๆ ส่องสว่างไสว สร้างภาพสะท้อนที่สวยงามบนผิวน้ำ “คุณพลอยใสครับ” วินเอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน “ผมดีใจมากเลยนะครับที่ได้มาเดินกับคุณแบบนี้” พลอยใสยิ้ม “พลอยใสก็ดีใจค่ะ” เธอตอบ “ไม่เคยคิดเลยว่าคุณวินจะ...จะชอบพลอยใส” “ผมชอบคุณพลอยใสนานแล้วครับ” วินสารภาพ “ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณที่ตลาดเช้า วันนั้นคุณกำลังจัดดอกทานตะวันอยู่เลย ผมจำได้ว่าแสงแดดส่องลงมาโดนคุณ ทำให้คุณดูสว่างไสวไปหมด ผมรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกดเลย” พลอยใสหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าการจัดดอกไม้ธรรมดาๆ ของเธอจะทำให้ใครตกหลุมรักได้ “คุณวินพูดเกินไปแล้วค่ะ” “ผมพูดจริงนะครับ” วินยืนยัน “แล้วพอผมได้ยินเสียงคุณคุยกับลูกค้า ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าคุณเป็นคนที่มีเสน่ห์มากๆ” เมื่อมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ วินก็พาพลอยใสเข้าไปนั่งที่โต๊ะริมน้ำ พวกเขาสั่งก๋วยเตี๋ยวเรือหมูน้ำตก และลูกชิ้นลวกมาทาน “ร้านนี้อร่อยจริงๆ ด้วยค่ะ” พลอยใสเอ่ย หลังจากได้ลองชิมก๋วยเตี๋ยว “น้ำซุปเข้มข้นมาก” “ใช่ครับ” วินเห็นด้วย “ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ ที่มาตามที่คุณพลอยใสแนะนำ” ขณะที่ทานอาหาร ทั้งสองคนก็พูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ วินเล่าเรื่องราวการเดินทางของเขาในฐานะนักดนตรีข้างถนน การพบเจอผู้คนหลากหลาย และความสุขที่ได้จากการเล่นดนตรี ส่วนพลอยใสก็เล่าเรื่องราวความฝันของเธอในการเป็นนักจัดดอกไม้ และความผูกพันกับเมืองเก่าแห่งนี้ “ผมรู้สึกว่าเราสองคนมีอะไรคล้ายๆ กันนะครับ” วินกล่าว “เราต่างก็ทำงานที่เรารัก และมีความสุขกับมัน” “ใช่ค่ะ” พลอยใสเห็นด้วย “ถึงแม้ว่าเส้นทางของเราจะต่างกัน แต่เราก็มีเป้าหมายเดียวกัน คือการสร้างความสุขให้กับตัวเองและคนอื่น” หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินเล่นริมน้ำกันต่อ บรรยากาศโรแมนติกของเมืองเก่าในยามค่ำคืนทำให้ความรู้สึกของพวกเขาค่อยๆ ใกล้ชิดกันมากขึ้น “ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นนะครับคุณพลอยใส” วินกล่าว “ผมมีความสุขมากเลยครับคืนนี้” “พลอยใสก็มีความสุขมากเหมือนกันค่ะ” พลอยใสตอบ “ขอบคุณคุณวินมากนะคะ” วินหยุดเดิน แล้วหันมามองหน้าพลอยใส ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพลอยใสเต้นแรงอีกครั้ง “พลอยใสครับ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ผม... ผมอยากจะขอจับมือคุณอีกครั้งได้ไหมครับ” พลอยใสพยักหน้าอย่างเขินอาย วินค่อยๆ ยื่นมือมาจับมือของเธออีกครั้ง คราวนี้เขาบีบมือเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน “ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ” วินกล่าว “และหวังว่า... ความรู้สึกของเราจะยังคงงอกงามต่อไป” พลอยใสยิ้ม “แน่นอนค่ะ” เธอตอบ “เราจะได้เจอกันอีกแน่นอน” คืนนั้น พลอยใสกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เธอยังคงรู้สึกถึงไออุ่นจากมือของวินที่จับมือเธอไว้ กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิที่กำลังผลิบานในหัวใจของเธอ ช่างหอมหวานและงดงามราวกับดอกไม้ที่เธอจัดแต่งอยู่ทุกวัน