คำสารภาพของภากร… คำอธิบายที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… ทำให้พราวแทบจะยืนไม่ไหว… แม่ของเธอ… คือคนที่ภากรเคยรัก? แล้วแม่ของเธอ… เคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ? ความจริงที่น่าตกใจ… ค่อยๆ เปิดเผยออกมา… แต่คำพูดสุดท้ายของภากร… กลับทิ้งคำถามที่น่าสะพรึงกลัวไว้… ‘แล้ว… แม่ของเธอ… ก็เคย… อยู่ใน… สถานการณ์… เดียวกัน… กับ… เธอ…’ พราวน้ำตาไหล… เธอจ้องมองกล่องไม้ในมือ… เต็มไปด้วยจดหมายและรูปถ่าย… จดหมายจากแม่ที่เธอไม่เคยรู้จัก… ผู้หญิงที่ภากรเรียกว่า ‘ปริศนา’… “คุณ… คุณหมายความว่ายังไง… ที่แม่ของฉัน… เคยอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน?” พราวถาม… น้ำเสียงสั่นเครือ… ภากรเดินเข้ามาใกล้… แล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา… เป็นรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่ง… สวย… และดูเศร้าสร้อย… “ผู้หญิงคนนี้… คือแม่ของเธอ… ‘ปริศนา’… เธอ… รักกับชายคนหนึ่ง… แต่… ชายคนนั้น… มีคนรักอยู่แล้ว… แล้ว… แม่ของเธอ… ก็… ต้อง… เลือกระหว่าง… ความรัก… กับ… การปกป้อง… ตัวเอง…” พราวนิ่งไป… เธอค่อยๆ ก้มลงมองรูปถ่าย… ผู้หญิงคนนี้… คือแม่ของเธอจริงหรือ? แล้ว… ชายคนที่เธอรัก… คือใคร…? เขาใช่… ป้านิด… ที่เคยอยู่กับเธอมาตลอด… หรือว่า…? “แล้ว… ชายคนนั้น… คือใคร?” พราวกระซิบถาม… “ชายคนนั้น…” ภากรพูด… น้ำเสียงของเขา… เต็มไปด้วยความขมขื่น… “คือ… ‘อดีต’… ของฉัน…” พราวนิ่งไป… เธอพยายามประมวลผล… อดีตของภากร… คือพ่อของเธอ? หรือว่า…? “คุณ… คุณคือ… พ่อของฉัน… เหรอ?” พราวถาม… น้ำตาไหลอาบแก้ม… ภากรหัวเราะ… “พ่อของเธอเหรอ? ไม่… ไม่ใช่… พ่อของเธอ… คือ… ชายอีกคน… คนที่… รัก… แม่ของเธอ… แล้ว… ฉัน… ก็… เกลียด… ชายคนนั้น… เกลียด… ในวันที่… ฉัน… เสีย… แม่ของเธอ… ไป…” พราวน้ำตาไหลพราก… ความจริง… มันซับซ้อน… และโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ… “แล้ว… ทำไม… คุณถึงมาทำร้ายฉัน… มาทำร้ายพี่ไนท์…” “ก็เพราะว่า… ฉัน… จะต้องทำให้เธอ… ได้รู้… ว่า… ความรัก… มัน… เจ็บปวด… แค่ไหน… แล้ว… ถ้าเธอ… เลือก… คนที่… เธอ… รัก… มากกว่า… ฉัน… เธอก็… จะ… สูญเสีย… เขา… ไป…” ภากรพูด… น้ำเสียงของเขา… เต็มไปด้วยความแค้น… “แล้ว… ฉัน… ก็จะ… แก้แค้น… ชายคนที่… ฉัน… เกลียด… ผ่าน… ตัวเธอ…” พราวได้ยินดังนั้น… ก็รู้สึกเหมือนมีดกรีดแทงกลางใจ… ภากรเกลียดพ่อของเธอ… แล้ว… เขาก็จะใช้เธอ… เป็นเครื่องมือ… เพื่อแก้แค้น… “ไม่นะ…” พราวร้องไห้… “คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้…” “ฉัน… ทำได้…” ภากรพูด… “แล้ว… ถ้าเธอ… เลือก… ที่จะ… ไม่… อยู่กับ… ฉัน… เธอก็… จะ… สูญเสีย… ไนท์… ไป… ตลอดกาล…” พราวนิ่งไป… เธอรู้ว่า… ภากรพูดจริง… เขาพร้อมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้เธอเจ็บปวด… “ฉัน… ฉันจะเลือก… คุณ…” พราวกระซิบ… น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียสละ… ภากรยิ้ม… รอยยิ้มของปีศาจร้าย… “ดีมาก… พราว… ฉัน… จะ… ไม่… ทำร้าย… ไนท์… แล้ว… ฉัน… ก็… จะ… ดูแล… เธอ… อย่างดี…” แต่… พราวรู้ดีว่า… คำพูดของภากร… ไม่น่าเชื่อถือ… เขาพร้อมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้เธอเจ็บปวด… “แล้ว… แม่ของฉัน… เป็นใคร…?” พราวกระซิบถาม… “แม่ของเธอ… คือ… ‘ปริศนา’… แล้ว… ถ้าเธอ… อยู่กับ… ฉัน… ฉัน… จะ… บอก… ความจริง… ทั้งหมด… ให้เธอ… ฟัง…” ภากรพูด… ขณะที่ภากรกำลังจะพาพราวออกจากบ้าน… เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น… เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีไป… “ใคร…?” ภากรถาม… “ผม… เป็น… คนที่… ส่ง… ‘หลักฐาน’… ไปให้… คุณ…” เสียงปลายสาย… ดังขึ้น… “แล้ว… ผม… ก็… จะ… คอย… ดู… ว่า… คุณ… จะ… ทำ… อะไร… ต่อไป…” ภากรเงียบไป… เขาจ้องมองโทรศัพท์… ด้วยความโกรธ… “ใคร… แก… เป็น… ใคร…!” “ผม… คือ…คนที่… คุณ… ทำร้าย… มาก่อน…” เสียงปลายสาย… ดังขึ้น… “แล้ว… ผม… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… เธอ… ทำร้าย… ใคร… อีก…” ภากรเงียบไป… เขาไม่เข้าใจ… ว่าใคร… คือคนที่เขาเคยทำร้าย… “แล้ว… ถ้าคุณ… อยาก… รู้… ว่า… ใคร… เป็น… คน… ที่… ทำให้… แม่… ของ… พราว… เสียใจ… ก็… ให้… คุณ… ลอง… คิดดู… ดีๆ…” เสียงปลายสาย… ดังขึ้น… “แล้ว… คุณ… จะ… เข้าใจ… ทุกอย่าง…” แล้ว… เสียงก็ตัดไป… ภากรยืนนิ่ง… หันไปมองพราว… ด้วยความสงสัย… “ใคร… กัน… แน่… ที่… กำลัง… เล่น… เกม… นี้… อยู่…?” พราวเองก็รู้สึกงงไม่แพ้กัน… ใครกันแน่… ที่กำลังควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด…? แล้ว… ทำไม… ชายคนนั้น… ถึง… รู้เรื่องแม่ของเธอ…? “คุณ… คุณรู้ไหม… ว่า… ใคร… โทรมา?” พราวกระซิบถาม… ภากรหันมามองพราว… ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ… “ไม่รู้… แต่… คนคนนั้น… รู้… เรื่อง… ของ… เธอ… แล้วก็… ของ… ฉัน…” พราวนิ่งไป… เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัว… มากกว่าเดิม… เหมือนมีใครบางคน… กำลังเล่นเกม… ที่ซับซ้อน… และโหดร้าย… กับพวกเขา… “แล้ว… ตอนนี้… เราจะทำยังไง?” พราวกระซิบถาม… ภากรเงียบไป… เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง… ราวกับกำลังครุ่นคิด… “ฉัน… จะ… ต้อง… หา… คำตอบ… ให้ได้… ว่า… ใคร… คือ… คน… ที่… กำลัง… คุม… เกม… นี้… อยู่…” แต่… พราวรู้ดีว่า… คำตอบ… อาจจะ… ไม่ใช่… สิ่งที่… เธอ… ต้องการ… ที่จะ… ได้ยิน… เพราะ… ยิ่งเธอ… รู้… มากเท่าไหร่… เธอก็… ยิ่ง… เจ็บปวด… มากขึ้น… เท่านั้น… “แล้ว… ถ้า… เรา… หา… คำตอบ… ไม่เจอ… ล่ะ…?” พราวกระซิบถาม… ภากรหันมามองเธอ… ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ… “ฉัน… ไม่รู้… พราว… ฉัน… ไม่รู้… จริงๆ…” คำตอบของภากร… ยิ่งทำให้พราวนึกถึงอนาคต… ที่เต็มไปด้วยความมืดมน… เธอไม่รู้ว่า… จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป… แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ… คือ… เธอ… กำลัง… ถูก… ควบคุม… โดย… ใครบางคน… ที่… มองไม่เห็น… แล้ว… เขา… ต้องการ… อะไร… กันแน่…?