พิมพ์ชนกเดินออกจากอาคารเรียนมาพร้อมกับกวิน ใบหน้าของเขายังคงฉายแววครุ่นคิด แต่ก็ดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมเล็กน้อย เสียงฝนที่ซาลงทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดใสขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาอาบไล้พื้นถนนที่เปียกชื้น ทำให้เกิดประกายวิบวับราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ "ขอบคุณนะคะ" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นขณะเดินเคียงข้างกวิน "ที่ยอมคุยกับฉัน" กวินหันมามองเธอ "ฉันควรจะเป็นคนขอบคุณเธอมากกว่า" เขากล่าวเสียงเบา "ที่เข้ามาทักทาย...ในเวลาที่ฉันไม่อยากเจอใคร" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้ม "บางครั้ง...เราก็ต้องการใครสักคนคอยอยู่ข้างๆ โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรมาก" "เธอ...คิดว่าฉันจะกลับไปเล่นบาสได้อีกจริงๆ เหรอ" กวินถาม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่มั่นใจ "ฉันไม่รู้ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบอย่างซื่อสัตย์ "เพราะฉันไม่ใช่หมอ แล้วก็ไม่ใช่คุณ" กวินชะงักกึก เขาเตรียมจะตอบโต้ แต่พิมพ์ชนกก็พูดต่อ "แต่ฉันรู้ว่า...คุณรักบาสเกตบอลมากแค่ไหน" เธอพูดพลางมองไปยังสนามบาสเกตบอลที่อยู่ไม่ไกล "ความรัก...มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่มากนะคะ" "แล้วถ้า...ความรักนั้นมันไม่พอจะรักษาขาที่บาดเจ็บของฉันล่ะ" กวินถาม "ความรัก...มันทำให้เรามีแรงที่จะสู้ต่อ" พิมพ์ชนกอธิบาย "มันทำให้เรามองหาทางออก...แม้ในวันที่มืดมนที่สุด" เธอหยุดเดิน หันมาสบตากวิน "คุณกวินคะ...ชีวิตมันไม่ได้มีแค่สิ่งเดียวที่คุณรัก ถ้าคุณสูญเสียบาสเกตบอลไป...คุณก็ยังเหลือสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย" "อย่างเช่น..." กวินเลิกคิ้ว "อย่างเช่น...พิมพ์ชนกไงคะ" พิมพ์ชนกยิ้มกว้าง "คุณยังเหลือฉัน...ที่อยากเห็นคุณมีความสุข" กวินมองพิมพ์ชนกด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครกล้าพูดอะไรแบบนี้กับเขาตรงๆ ขนาดนี้ "เธอ...จริงจังเหรอ" เขาถาม "แน่นอนค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ฉันไม่ชอบเห็นใครเศร้า" "แล้ว...เธอจะทำอะไรล่ะ" กวินถาม "ถ้าฉันยังเศร้าอยู่" "ฉันก็จะอยู่ตรงนี้ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "แล้วก็จะคอยเติมสีสันให้ชีวิตคุณ" "เติมสีสัน...ยังไง" กวินสงสัย "ก็...พาคุณไปหาอะไรอร่อยๆ กิน" พิมพ์ชนกเสนอ "พาคุณไปดูหนัง ฟังเพลง หรือ...พาคุณไปทำกิจกรรมอื่นๆ ที่คุณอาจจะยังไม่เคยลอง" "ฉัน...ไม่ค่อยชอบออกไปไหน" กวินบอก "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ชนกไม่ท้อ "งั้นเราก็หากิจกรรมที่เราทำด้วยกันได้ในที่ๆ คุณสบายใจ" เธอเดินต่อ "แล้วก็...ฉันจะคอยเตือนคุณเสมอว่า...คุณมีคุณค่ามากแค่ไหน" กวินมองตามแผ่นหลังของพิมพ์ชนกที่เดินนำไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ทุ่มเทให้กับเขาขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขาแสดงออกไปว่าไม่อยากยุ่งกับใคร "เธอ...รู้จักฉันมากแค่ไหน" กวินถาม พิมพ์ชนกหันกลับมา "ฉันอาจจะยังไม่รู้จักคุณดีพอ" เธอยอมรับ "แต่ฉันเชื่อในสิ่งที่คุณเป็น" "แล้ว...เธอเชื่อในอะไร" กวินถามต่อ "ฉันเชื่อในความดี" พิมพ์ชนกตอบ "แล้วก็...เชื่อในรอยยิ้ม" เธอเดินกลับมาหาเขา "ฉันเชื่อว่า...รอยยิ้มของคุณ...คือโลกทั้งใบของใครบางคน" คำพูดนั้นทำให้กวินนิ่งไป เขานึกถึงภาพรอยยิ้มของแม่ที่บ้าน หรือรอยยิ้มของเพื่อนร่วมทีมที่เคยเห็นในสนาม "แล้ว...รอยยิ้มของฉัน...มันมีความหมายกับเธอด้วยเหรอ" กวินถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด พิมพ์ชนกยิ้มกว้าง "แน่นอนค่ะ" เธอตอบ "สำหรับฉัน...รอยยิ้มของคุณ...มันมีความหมายมากที่สุดเลยค่ะ" วินาทีนั้น กวินรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในตัวเขา ความรู้สึกเศร้าหมองที่เคยปกคลุมอยู่ เริ่มจางหายไปเล็กน้อย มีเพียงความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ "เอาล่ะค่ะ" พิมพ์ชนกตบมือเบาๆ "ตอนนี้...เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า" "ฉัน...ไม่ค่อยหิว" กวินปฏิเสธ "ไม่หิว...ก็ต้องกินค่ะ" พิมพ์ชนกยืนกราน "ร่างกายต้องการพลังงานนะคะ" เธอจับแขนกวินเบาๆ "เชื่อฉันสิคะ...ไปหาอะไรอร่อยๆ กิน...มันช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้เยอะเลย" กวินมองแขนของพิมพ์ชนกที่จับแขนเขาอยู่ เขาไม่รู้สึกรังเกียจ แต่กลับรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด "แล้ว...เธออยากกินอะไรล่ะ" เขาถาม "อะไรก็ได้ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ที่ทำให้คุณกวิน...รู้สึกอยากยิ้ม" พวกเขาเดินออกจากมหาวิทยาลัยไปด้วยกัน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลงมา พิมพ์ชนกยังคงพูดคุยอย่างสนุกสนาน เธอเล่าเรื่องต่างๆ ที่เธอพบเจอในมหาวิทยาลัย เล่าถึงความประทับใจที่มีต่ออาจารย์บางท่าน และเล่าถึงความตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้วิชาใหม่ๆ กวินฟังเธอพูดอย่างตั้งใจ เขาไม่ค่อยได้พูดอะไรมากนัก แต่ก็รับฟังทุกคำพูดของพิมพ์ชนก เธอดูมีความสุขกับการได้พูด และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นไปด้วย "คุณพิมพ์ชนก" กวินเอ่ยขึ้นขณะเดินไปตามทางเท้า "ทำไมเธอถึง...ใจดีกับฉันจัง" "เพราะฉันเชื่อว่า...ทุกคนสมควรได้รับความใจดีค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "แล้วก็...ฉันอยากให้คุณรู้ว่า...คุณไม่ได้อยู่คนเดียว" "แต่...ฉัน...เป็นแค่นักกีฬาที่...ขาเจ็บ" กวินพยายามอธิบาย "คุณไม่ใช่นักกีฬาที่ขาเจ็บ...คุณคือคุณกวิน" พิมพ์ชนกแก้ไข "แล้ว...ถึงขาคุณจะเจ็บ...แต่หัวใจของคุณ...ยังเต้นอยู่นะคะ" เธอชี้ไปที่อกของเขา "หัวใจ...มันแข็งแรงกว่าขาเยอะเลยค่ะ" กวินอมยิ้ม เขาไม่เคยเจอใครที่มองโลกในแง่ดีและมองเห็นคุณค่าในตัวเขาได้เท่าพิมพ์ชนก "ฉัน...อยากเจอคุณอีก" กวินพูดออกมาอย่างไม่ทันคิด พิมพ์ชนกหันมามองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย "จริงเหรอคะ" "อืม" กวินพยักหน้า "ถ้า...เธอไม่รังเกียจ" "ไม่รังเกียจเลยค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้มกว้าง "ยินดีมากๆ เลยค่ะ" "งั้น...เราเจอกันพรุ่งนี้นะ" กวินเสนอ "ตกลงค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับทันที "ฉันจะรอเจอนะคะ" ทั้งสองคนเดินมาถึงร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูก ทำให้กวินรู้สึกอยากอาหารขึ้นมาเล็กน้อย "ร้านนี้...อร่อยนะคะ" พิมพ์ชนกบอก "ฉันลองมาแล้ว" "งั้น...ฉันลองแล้วกัน" กวินพูด พวกเขาเข้าไปในร้าน พิมพ์ชนกสั่งอาหารที่เธอชอบ ส่วนกวินก็ลองสั่งเมนูที่ไม่เคยทานมาก่อน ขณะที่รออาหาร พิมพ์ชนกก็เล่าเรื่องตลกให้กวินฟัง ทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่า แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึก เมื่ออาหารมาถึง ทั้งสองคนก็เริ่มทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย พิมพ์ชนกสังเกตเห็นว่ากวินทานอาหารได้มากขึ้นเรื่อยๆ และใบหน้าของเขาก็ดูสดใสขึ้นกว่าตอนแรกมาก "เป็นไงคะ" พิมพ์ชนกถามหลังจากทานเสร็จ "ก็...อร่อยดี" กวินตอบ "ขอบคุณนะ" "ยินดีค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้ม "ถ้าวันไหนคุณอยากไปไหน...บอกฉันได้นะคะ" "แล้ว...ถ้าฉันอยากจะ...นั่งเงียบๆ...ล่ะ" กวินถาม "ก็ได้ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "เราก็นั่งเงียบๆ ด้วยกัน...แล้วก็...ฟังเสียงหัวใจของกันและกัน" กวินมองพิมพ์ชนกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้คือใครกันแน่ แต่เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความหวังที่เธอส่งมาให้ "บางที...โลกสีเทาของฉัน...อาจจะเริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างแล้ว" กวินพึมพำ พิมพ์ชนกยิ้ม "นั่นแหละค่ะ...คือสิ่งที่ฉันอยากให้เป็น" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ขอเบอร์โทรศัพท์คุณได้ไหมคะ...เผื่อวันไหน...ฉันคิดถึงรอยยิ้มของคุณ" กวินอมยิ้ม เขายอมให้เบอร์โทรศัพท์กับพิมพ์ชนก "ขอบคุณนะ...พิมพ์ชนก" กวินกล่าว "ที่เข้ามาในชีวิตฉัน...ในวันที่ฉัน...กำลังจะจมดิ่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ...กวิน" พิมพ์ชนกตอบ "ฉันมีความสุข...ที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง...ที่ช่วยให้คุณ...มองเห็นแสงสว่าง"