เสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนยังคงดังสะพัดไปทั่วบริเวณงานระดมทุน "กองทุนกานต์" แม้ว่าพิธีการหลักจะจบลงไปแล้ว แต่บรรยากาศแห่งความสุขและความหวังยังคงอบอวลอยู่ กวินยืนอยู่ริมระเบียง มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง ความคิดมากมายไหลวนอยู่ในหัวของเขา มันเป็นความรู้สึกผสมผสานระหว่างความโล่งใจ ความสุข และความตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป เขาหันกลับมามองอรอนงค์ที่กำลังนั่งพักอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่ดูสงบและมีความสุขอย่างแท้จริง ไม่เหมือนรอยยิ้มที่เคยมีแต่ความเจ็บปวดซ่อนอยู่ "คุณแม่ครับ" กวินเดินเข้าไปหา "เหนื่อยไหมครับ" "ไม่เหนื่อยเลยลูก" อรอนงค์ตอบ "แม่...มีความสุขมากวันนี้" "ผม...ก็เหมือนกันครับ" กวินกล่าว "ผม...รู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ" "ใช่แล้ว" อรอนงค์กล่าว "นี่คือจุดเริ่มต้นที่ดีนะ" เธอหันไปมองแดนที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองคน "อ้าว...แดน" อรอนงค์ทักทาย "สวัสดีครับคุณแม่" แดนยิ้ม "ผม...มาขอตัวลาครับ" "จะกลับแล้วเหรอ" อรอนงค์ถาม "ครับ...พอดีมีธุระต่อ" แดนตอบ "เดินทางปลอดภัยนะ" อรอนงค์กล่าว "ขอบคุณครับ" แดนตอบ แล้วหันไปหากวิน "แล้ว...เจอกันนะกวิน" แดนกล่าว "เจอกันแดน" กวินตอบ "ขอบคุณที่มานะ" "แน่นอน" แดนยิ้ม แล้วเดินจากไป กวินมองตามหลังแดนไป เขารู้สึกขอบคุณเพื่อนคนนี้เสมอ ความสัมพันธ์ของเขากับแดนอาจจะไม่ได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็มีความเข้าใจและความเคารพซึ่งกันและกันมากขึ้น "พิมพ์ชนก...ไปแล้วเหรอ" อรอนงค์ถาม "ครับ...เธอไปสักพักแล้ว" กวินตอบ "เธอ...คงอยากจะมีเวลาของตัวเอง" "ใช่" อรอนงค์เห็นด้วย "เด็กสาวคนนั้น...เข้มแข็งมากนะ" "ครับ" กวินพยักหน้า "เธอ...เป็นคนสำคัญของผมเสมอ" กวินเดินกลับไปที่ริมระเบียงอีกครั้ง เขานึกถึงคำพูดของพิมพ์ชนก "เธอสามารถเริ่มต้นจากการยอมรับความจริง และหลังจากนั้น...เธอก็ลองหาทางที่จะชดเชยให้กับสิ่งที่กานต์ได้ทำไว้" มันเป็นคำพูดที่จุดประกายให้เขา และพาเขามาถึงจุดนี้ "คุณแม่ครับ" กวินหันไปหาอรอนงค์ "ผม...ขอโทษอีกครั้งนะครับ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา" อรอนงค์ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องขอโทษแล้วนะกวิน แม่...เข้าใจทุกอย่างแล้ว" "ผม...จะไม่ทำให้คุณแม่ผิดหวังครับ" กวินกล่าว "แม่...เชื่อในตัวเธอ" อรอนงค์ตอบ "และแม่...ก็เชื่อในตัวกานต์ด้วย" เธอหยิบรูปถ่ายเล็กๆ ขึ้นมาจากกระเป๋า รูปนั้นเป็นรูปกานต์ในวัยเด็ก กำลังยิ้มอย่างสดใส "เขา...คงจะดีใจนะ ที่เห็นทุกอย่างเป็นแบบนี้" อรอนงค์กล่าว พลางลูบไปที่รูปถ่ายเบาๆ กวินมองรูปนั้น เขานึกถึงกานต์ เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะมีความหมายได้มากถึงขนาดนี้ "ผม...จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดครับ" กวินกล่าว "เพื่อกานต์...เพื่อคุณแม่...และเพื่อตัวผมเอง" อรอนงค์วางรูปนั้นลงบนโต๊ะ แล้วหันมายิ้มให้กวิน "แม่...ดีใจนะ ที่มีกวินเข้ามาในชีวิต" อรอนงค์กล่าว "ผม...ก็ดีใจครับ" กวินตอบ เขาเห็นรอยยิ้มของอรอนงค์ และรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "ถ้า...พิมพ์ชนกมาเห็นตอนนี้...เธอคงจะดีใจมากๆ เลยนะครับ" กวินกล่าว "แน่นอน" อรอนงค์เห็นด้วย "เธอ...เป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นจริงๆ" กวินนึกถึงพิมพ์ชนก เขาไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อไปในอนาคต แต่เขารู้ว่าเธอคือส่วนสำคัญที่ทำให้เขาก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้ "คุณแม่ครับ" กวินกล่าว "ผม...อยากจะให้กองทุนกานต์...เป็นมากกว่าแค่ทุนการศึกษา" "หมายความว่ายังไงเหรอ" อรอนงค์ถาม "ผม...อยากจะให้มันเป็นเหมือนโครงการที่ส่งเสริมให้นักกีฬารุ่นน้อง...มีโอกาสได้พัฒนาตัวเอง" กวินอธิบาย "เหมือนกับที่กานต์เคยอยากทำ" อรอนงค์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "เป็นความคิดที่ดีนะ" อรอนงค์กล่าว "กานต์...คงจะชอบมากแน่ๆ" "ผม...จะพยายามทำให้เป็นจริงครับ" กวินกล่าว เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่หลั่งไหลเข้ามา ความรู้สึกผิดได้ถูกแทนที่ด้วยความหวังและความมุ่งมั่น "คุณแม่ครับ" กวินกล่าว "ผม...ขอตัวไปคุยกับอาจารย์ใหญ่สักครู่ครับ" "ไปเถอะลูก" อรอนงค์ตอบ "แม่...จะรออยู่ตรงนี้" กวินเดินเข้าไปในงานอีกครั้ง เขาเดินตรงไปยังอาจารย์ใหญ่ที่ยังคงพูดคุยกับแขกบางส่วนอยู่ "อาจารย์ใหญ่ครับ" กวินกล่าว "อ้อ...คุณกวิน" อาจารย์ใหญ่หันมา "มีอะไรเหรอ" "ผม...มีข้อเสนอแนะเพิ่มเติมเกี่ยวกับกองทุนกานต์ครับ" กวินกล่าว "ว่ามาสิ" อาจารย์ใหญ่ตอบ กวินอธิบายถึงความคิดของเขาเกี่ยวกับการขยายขอบเขตของกองทุน ให้ครอบคลุมถึงการสนับสนุนนักกีฬาเยาวชนด้วย อาจารย์ใหญ่ฟังอย่างตั้งใจ แล้วพยักหน้า "เป็นความคิดที่ดีมากเลยนะกวิน" อาจารย์ใหญ่กล่าว "ถ้ามหาวิทยาลัยสามารถสนับสนุนโครงการนี้ได้...จะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก" "ผม...จะทำเต็มที่ครับ" กวินกล่าว เขาเดินออกจากห้องประชุมใหญ่มาอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว แต่ในใจของกวินกลับสว่างไสว เขาเดินไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่สนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย ซึ่งตอนนี้เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากเสาไฟที่ส่องลงมา กวินก้าวเข้าไปในสนาม เขาเดินไปยืนอยู่กลางสนาม นึกถึงภาพกานต์ที่เคยวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ "กานต์" กวินพึมพำ "ฉัน...กำลังจะเริ่มต้นใหม่นะ" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า เหมือนกับกำลังเป็นสักขีพยานให้กับคำมั่นสัญญาของเขา "ฉัน...สัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด" กวินกล่าว เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหญ้าอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็เห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่ที่หน้าสนาม "พิมพ์ชนก..." กวินอุทาน พิมพ์ชนกยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน "ฉัน...เห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้" พิมพ์ชนกกล่าว "ก็เลยเดินเข้ามา" กวินเดินเข้าไปหาเธอ "เธอ...มาทำอะไรที่นี่" กวินถาม "มา...ส่งกำลังใจให้เธอ" พิมพ์ชนกตอบ ทั้งสองคนยืนมองหน้ากัน ความรู้สึกบางอย่างที่เคยมีให้กันเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "ฉัน...ดีใจที่ได้เห็นเธออยู่ตรงนี้" กวินกล่าว "ฉัน...ก็ดีใจที่ได้เห็นเธอ" พิมพ์ชนกตอบ "เธอ...ดูดีขึ้นมากเลยนะ" "เพราะ...เธอ" กวินกล่าว พิมพ์ชนกยิ้ม "ไม่หรอก...เธอเข้มแข็งเองต่างหาก" "ฉัน...ไม่รู้จะทำยังไงดี" กวินกล่าว "ไม่เป็นไร" พิมพ์ชนกจับมือของกวินไว้ "เรา...จะค่อยๆ เรียนรู้ไปด้วยกัน" กวินมองพิมพ์ชนก เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความหวังที่กลับมาอีกครั้ง "ขอบคุณนะพิมพ์" กวินกล่าว "ไม่เป็นไร...กวิน" พิมพ์ชนกตอบ "ฉัน...จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" ทั้งสองคนยืนจับมือกันอยู่กลางสนามบาสเกตบอลภายใต้แสงดาว ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวังและอนาคตที่สดใส การเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้...พวกเขาจะก้าวไปพร้อมกัน