หัวใจของภามเต้นรัวราวกับกลองศึกที่กำลังจะประชัน เขาถอยกรูดกลับเข้ามาในห้อง หลบหลังม่านหนาอย่างรวดเร็ว พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดลงตรงหน้าประตูห้องของเขา...เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเยือกเย็นดังขึ้น “ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...” ภามตัวแข็งทื่อ เขาภาวนาให้เสียงเคาะนั้นเป็นเพียงเสียงลมพัด แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่...เสียงเคาะนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิม ราวกับจะพังประตูให้พังออก “รู้ว่าอยู่ข้างใน... เปิดประตูซะ!” เสียงทุ้มเย็นดังลอดเข้ามา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันจนเขาไม่อาจขัดขืนได้ ภามมองไปยังแผ่นฟิล์มที่พ่อทิ้งไว้ให้... ‘ระวัง...’ คำเตือนนั้นดังขึ้นในหัว เขารู้ดีว่าหากเปิดประตูออกไป...ชีวิตของเขาอาจตกอยู่ในอันตรายที่ไม่คาดฝัน แต่ถ้าเขาไม่เปิด... คนตรงหน้าอาจจะใช้วิธีอื่นที่รุนแรงกว่านี้! ความคิดตีกันไปมาในหัว จนในที่สุด ภามก็ตัดสินใจ...เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน ภามค่อยๆ เดินไปที่ประตู มือที่สั่นเทาของเขากำลูกบิดไว้แน่น เขาเงยหน้ามองผ่านตาแมว...ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาใจหายวาบ! ชายในชุดสูทสีดำสนิท ยืนหน้าคมสัน ดวงตาเย็นชา แฝงไปด้วยอำนาจและอันตราย...เขาคือคนเดียวกับที่ภามเห็นในภาพจากกล้องวงจรปิด! เขาคือคนที่เกี่ยวข้องกับคดีของพ่อเขา! “อีกทีนะ...เปิดประตู!” ชายคนนั้นพูดซ้ำ น้ำเสียงเฉียบขาด ภามกลั้นหายใจ... เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาค่อยๆ หมุนลูกบิด และเปิดประตูออกช้าๆ “คุณคือ...ใคร?” ภามถามเสียงสั่น ชายคนนั้นก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่ลังเล ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “ฉัน...คือคนที่มาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน” “สิ่งที่ควรจะเป็นของคุณ? คุณหมายถึงอะไร!” ภามรู้สึกถึงความโกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้น “พ่อของแก...เขาขโมยมันไป” ชายคนนั้นพูดเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “และฉัน...จะเอาคืน” “พ่อผมไม่ได้ขโมยอะไรทั้งนั้น! พ่อผมเป็นคนดี!” ภามเผลอตะโกนสวนกลับไป ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คนดี? แกยังเด็กเกินไป...ไม่รู้อะไรเลย” เขาเดินเข้าไปใกล้ภามอีกก้าว “แก...รู้ไหมว่าพ่อของแกทำอะไรมาบ้าง?” ภามสะอึก เขารู้สึกถึงความสับสนปนเป ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อที่เขาเคยมี...มันกำลังถูกสั่นคลอน “ผม...ผมไม่เข้าใจ” “ดี! ถ้าอย่างนั้น...ฉันจะบอกแก” ชายคนนั้นเดินไปหยุดยืนที่หน้าต่าง ปล่อยให้แสงสลัวของยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของเขา “พ่อของแก...เขาเป็นคนที่ทะเยอทะยาน... เขาต้องการอำนาจ...และไม่เคยลังเลที่จะเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อให้ได้มันมา” “ไม่จริง! คุณกำลังโกหก!” ภามปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง “โกหก? ลองย้อนกลับไปดูนะ...พ่อของแก...เขาไปได้อำนาจที่เขามีมาได้อย่างไร? ด้วยวิธีการที่ใสสะอาด? หรือ...มีบางสิ่งที่ถูกปิดบังไว้?” ชายคนนั้นหันกลับมาเผชิญหน้ากับภาม ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้ภามรู้สึกเย็นสันหลัง “แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงมาหาผม? ทำไมไม่ไปหาพ่อผมก่อน?” ภามถามเสียงสั่น “ก็เพราะ...พ่อแกไม่อยู่แล้วไงล่ะ” ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่าขนลุก “แต่ลูกชาย...ก็สมบัติชิ้นสำคัญของพ่อเหมือนกัน...ใช่ไหม?” คำพูดนั้นทำให้ภามตระหนักได้ถึงอันตรายที่เขากำลังเผชิญอยู่ เขาไม่ใช่แค่กำลังสืบหาความจริง...แต่เขากำลังกลายเป็นเป้าหมาย! เขาเหลือบไปเห็นแผ่นฟิล์มที่ยังคงอยู่ในมือ...มันคือหลักฐานสำคัญ! เขาต้องรีบปกป้องมัน! “คุณต้องการอะไรกันแน่!” ภามถามเสียงดังขึ้น ความกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว “สิ่งที่พ่อแกขโมยไป...ฉันต้องการมันคืน” ชายคนนั้นตอบ “และถ้าแก...ไม่ให้ความร่วมมือ...แกอาจจะต้องเจอชะตากรรมเดียวกับพ่อของแก” “ผมไม่มีอะไรที่คุณต้องการ!” ภามพูดอย่างมั่นใจ “จริงเหรอ? แล้ว...ข้อความลับที่พ่อแกเขียนไว้ให้แก...มันคืออะไรล่ะ?” ชายคนนั้นถาม สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ราวกับกำลังมองหาบางสิ่ง ภามชะงัก...เขาไม่คาดคิดว่าชายคนนี้จะรู้เรื่องข้อความลับ! เขาต้องรีบซ่อนมัน! “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” ภามถามอย่างระแวง “ฉันรู้อะไรบ้าง...มันไม่สำคัญหรอก” ชายคนนั้นพูดพลางเดินไปที่โต๊ะทำงานของภาม “ที่สำคัญคือ...แกจะต้องมอบมันให้ฉัน...ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม” ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะเอื้อมมือไปค้นลิ้นชัก ภามก็คว้ามือของเขาไว้ “อย่าแตะต้องข้าวของของผม!” “ใจเย็น...ฉันแค่อยากจะ ‘ดู’ เฉยๆ” ชายคนนั้นพูดพร้อมกับดึงมือออกอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยพลังที่น่ากลัว ภามรู้ดีว่าเวลาของเขากำลังจะหมดลง เขาต้องรีบไปพบทนายที่บริษัท ‘เงามรณะ’ ให้เร็วที่สุด! เขาต้องปกป้องแผ่นฟิล์มนี้ไว้ให้ได้! “ผมจะไป...เดี๋ยวนี้!” ภามพูดเสียงเด็ดเดี่ยว “ดีมาก” ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก “แต่ฉัน...จะจับตาดูแกอยู่ห่างๆ...แกหนีไม่พ้นหรอก...” เมื่อชายคนนั้นพูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งภามไว้กับความรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวัง ภามรีบวิ่งไปที่ลิ้นชัก หยิบแผ่นฟิล์มออกมาอย่างรวดเร็ว เขาต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด! เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รีบหยิบกุญแจรถและแผ่นฟิล์มใส่กระเป๋า ก่อนจะก้าวออกจากห้อง แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกไป...เขาก็ต้องตกใจ! ฟ้าใสยืนอยู่ตรงหน้าเขา! ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล “ภาม! อย่าไป!” ฟ้าใสร้องออกมาเสียงดัง “ฟ้าใส! เธอมาทำอะไรที่นี่!” ภามถามอย่างตกใจ “ฉัน...ฉันได้รับข่าวว่ามีคนกำลังจะมาหาคุณ...ฉันเป็นห่วง...” ฟ้าใสพูดติดขัด “เธอได้รับข่าว? จากใคร!” ภามถามอย่างสงสัย “ไม่สำคัญ...ตอนนี้คุณต้องไปกับฉัน!” ฟ้าใสเอื้อมมือมาจับแขนของภาม “ไม่! ผมต้องไปพบทนายที่ ‘เงามรณะ’!” ภามปฏิเสธ “ไม่! ที่นั่นไม่ปลอดภัย!” ฟ้าใสพยายามดึงภามไปอีกทาง “เชื่อฉันเถอะภาม...มีบางอย่างที่เธอต้องรู้...เกี่ยวกับคดีนี้...และเกี่ยวกับ...” ฟ้าใสชะงัก เธอเหลือบไปมองเห็นรถยนต์สีดำคันเดิมที่จอดอยู่หน้าบ้าน...เงาตะคุ่มๆ ของชายคนนั้นยังคงยืนรออยู่... “แย่แล้ว...” ฟ้าใสพึมพำ “เกี่ยวกับอะไรฟ้าใส! บอกผมเดี๋ยวนี้!” ภามคะยั้นคะยอ แต่ก่อนที่ฟ้าใสจะได้ตอบอะไร...เสียงโทรศัพท์มือถือของภามก็ดังขึ้นอีกครั้ง! เป็นเบอร์เดิม! เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู...และเมื่อเห็นชื่อผู้โทร...หัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้น! ‘เจ้าของเบอร์... ไม่สามารถระบุได้’