การกลับมาฝึกซ้อมบาสเกตบอลของกวินไม่ใช่เรื่องง่าย เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทางร่างกายและความไม่มั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ แต่การมีพิมพ์ชนกคอยอยู่เคียงข้าง ทำให้เขามีกำลังใจที่จะลุกขึ้นสู้ วันแล้ววันเล่าที่กวินพยายามฝืนร่างกายที่ยังไม่หายดีให้กลับมาเคลื่อนไหวอย่างที่เคยเป็น เขาต้องทนกับความปวดร้าวและความเหนื่อยล้า แต่ภาพรอยยิ้มของพิมพ์ชนกที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างสนาม ก็เป็นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้เขาก้าวต่อไป "สู้ๆ นะคะคุณกวิน" เสียงเล็กๆ ของพิมพ์ชนกดังมาจากขอบสนาม เธอโบกมือให้กวินด้วยรอยยิ้มสดใส "อีกนิดเดียว" กวินหอบหายใจอย่างหนัก เขาพยายามทรงตัวอยู่บนขาข้างที่บาดเจ็บ ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาทั่วทั้งขา ทำให้เขาแทบจะยืนไม่ไหว "ฉัน...ไม่ไหวแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง "คุณกวินคะ" เสียงของโค้ชดังขึ้น "พักก่อนไหม" กวินส่ายหน้า "ยังครับ" เขาตอบเสียงหอบ "เธอ...มาทำอะไรตรงนี้" กวินถามพิมพ์ชนกหลังจากที่เขาเดินโซซัดโซเซมานั่งพักข้างเธอ "มาให้กำลังใจคุณไงคะ" พิมพ์ชนกตอบพลางส่งแก้วน้ำให้เขา "ดื่มน้ำก่อนนะคะ" กวินรับแก้วน้ำมาดื่ม รสชาติของน้ำเย็นๆ ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณนะ...ที่มา" "เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว" พิมพ์ชนกยิ้ม "แล้วก็...ฉันอยากเห็นคุณกลับมาเป็นกวินคนเดิม" "กวินคนเดิม...ที่เล่นบาสไม่ได้อีกแล้วน่ะเหรอ" กวินถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ไม่ใช่นะคะ" พิมพ์ชนกปฏิเสธทันควัน "กวินคนเดิม...ที่เต็มไปด้วยความฝัน...ที่สู้ไม่ถอย" "แต่ร่างกายของฉัน...มันไม่เหมือนเดิมแล้ว" กวินพูด "แล้วไงคะ" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขา "คุณกวินคะ...ร่างกายของเรามันเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา...ตามเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น...แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า...จิตใจของเราจะเปลี่ยนไปด้วย" "เธอ...คิดว่าฉันยังสู้ได้อีกเหรอ" กวินถาม "ฉันเชื่อมั่นว่าคุณกวินทำได้" พิมพ์ชนกตอบอย่างหนักแน่น "ถึงแม้คุณจะกลับไปเล่นบาสในระดับเดียวกับเมื่อก่อนไม่ได้...แต่อย่างน้อย...คุณก็ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว...แล้วการพยายาม...มันคือสิ่งที่มีค่าที่สุด" กวินเงียบไป เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของพิมพ์ชนก การกลับมาฝึกซ้อมในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ให้ใครเห็น แต่เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าเขายังมีแรงที่จะต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ในชีวิต "พรุ่งนี้...ฉันจะพาเพื่อนมาด้วยนะ" พิมพ์ชนกกล่าวขึ้น "เพื่อนฉัน...ก็เป็นนักกีฬาเหมือนกัน...เผื่อว่า...เขาจะให้คำแนะนำอะไรคุณได้บ้าง" "ใครเหรอ" กวินถาม "ก็...อ้อ" พิมพ์ชนกลังเลเล็กน้อย "ก็...เพื่อนสนิทของฉันเองค่ะ...เขาเคยเจ็บหนักกว่าคุณกวินอีกนะ...แต่ตอนนี้...เขากลับมาเล่นกีฬาได้แล้ว" "จริงเหรอ" กวินตาเป็นประกาย "ถ้าอย่างนั้น...ฉันก็อยากเจอเขา" วันต่อมา พิมพ์ชนกมาพร้อมกับ 'ธนกฤต' หนุ่มน้อยร่างสูง หน้าตาคมเข้มที่ดูแข็งแรง เขาเป็นนักกีฬากรีฑาที่เคยประสบอุบัติเหตุเอ็นไขว้หน้าฉีกขาดอย่างรุนแรงจนเกือบต้องเลิกเล่นกีฬาไป แต่ด้วยกำลังใจจากครอบครัว เพื่อนฝูง และการฝึกฝนอย่างหนัก เขาก็สามารถกลับมาลงแข่งขันได้อีกครั้ง "สวัสดีครับพี่กวิน" ธนกฤตยื่นมือออกไปทักทายกวินด้วยท่าทีที่เป็นมิตร "ผมธนกฤตครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" กวินจับมือกับธนกฤต "ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน" เขากล่าว "ผมได้ยินเรื่องของพี่มาบ้างครับ" ธนกฤตกล่าว "พี่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมเคยผ่านมาก่อน" "แล้ว...นาย...ทำได้ยังไง" กวินถามอย่างกระตือรือร้น "ผม...มีเป้าหมายที่ชัดเจนครับ" ธนกฤตตอบ "แล้วก็...ผมไม่เคยยอมแพ้" ธนกฤตใช้เวลาส่วนใหญ่ในวันนั้นพูดคุยกับกวิน เขาให้คำแนะนำเกี่ยวกับการบริหารร่างกาย การฝึกซ้อมที่เหมาะสม และที่สำคัญที่สุดคือการปรับสภาพจิตใจให้พร้อมสำหรับการกลับมา เขาเล่าถึงช่วงเวลาที่ท้อแท้ที่สุดในชีวิตของเขา และวิธีการที่เขาเอาชนะความรู้สึกเหล่านั้นมาได้ "ตอนที่ผมเจ็บ...ผมนอนร้องไห้อยู่บนเตียงหลายวันเลยครับ" ธนกฤตเล่า "ผมคิดว่าชีวิตของผม...มันจบสิ้นแล้ว" "แล้ว...ใครทำให้คุณ...ลุกขึ้นมาได้" กวินถาม "ก็...ครอบครัวครับ" ธนกฤตตอบ "แล้วก็...คุณพิมพ์ชนกด้วย" กวินหันไปมองพิมพ์ชนกที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ เธอส่งยิ้มให้เขา "พิมพ์ชนก...เธอเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เลยนะ" ธนกฤตกล่าว "เธอเป็นคนที่คอยให้กำลังใจผมเสมอ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" กวินมองพิมพ์ชนกด้วยความรู้สึกที่ซาบซึ้งใจ เขารู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้พบเจอเธอ เธอไม่เพียงแต่เป็นคนที่ทำให้ชีวิตของเขากลับมามีสีสัน แต่เธอยังเป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญที่สุดของเขา "เธอ...เป็นเพื่อนที่ดีของฉันเหมือนกัน" กวินพูด พลางส่งยิ้มให้พิมพ์ชนก วันนั้น กวินรู้สึกมีความหวังมากขึ้น เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป การมีธนกฤตเป็นเหมือนรุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จ และมีพิมพ์ชนกคอยสนับสนุนอยู่เคียงข้าง ทำให้เขามีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับอุปสรรคต่างๆ "ขอบคุณนะ...พิมพ์ชนก" กวินกล่าวขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะแยกย้ายกัน "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" "ฉันแค่...ทำในสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "เธอ...ทำให้ฉัน...รู้สึกว่า...ฉันยังมีความหมาย" กวินพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย พิมพ์ชนกยิ้ม "คุณมีความหมายเสมอค่ะ...สำหรับฉัน" คำพูดของพิมพ์ชนกทำให้กวินรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขาค่อยๆ กลับมาสดใสอีกครั้ง รอยยิ้มของพิมพ์ชนกเปรียบเสมือนแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา ทำให้เขาอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป และต่อสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต