คืนนั้นได้ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าสำหรับทั้งใบตองและแทน เหตุการณ์ในงานเปิดตัวอัลบั้มยังคงเป็นบาดแผลสดใหม่ในใจของทั้งคู่ ใบตองกลับมาที่สตูดิโอของเธออีกครั้งในเช้าวันถัดมา บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยร่องรอยของความสุขและความตื่นเต้นที่เพิ่งผ่านไป แต่ตอนนี้มันกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบเหงาและความรู้สึกสูญเสีย เธอเดินไปรอบๆ สตูดิโอ มองไปที่ภาพวาดประกอบอัลบั้มของแทนที่ยังคงแขวนอยู่บนผนัง ภาพเหล่านั้นเคยเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความหวังและความฝันร่วมกัน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเครื่องเตือนใจถึงความเจ็บปวด "ฉัน... ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี" ใบตองพึมพำกับตัวเอง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดข้างหน้าต่าง จ้องมองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ใบตองมองหน้าจอด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย เธอรู้ว่าใครเป็นคนโทรมา "ว่าไงคะคุณแพรว" เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ใบตอง... เธอโอเคไหม" แพรวถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... เป็นห่วงเธอมากเลยนะ" "ฉัน... ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" ใบตองตอบ "มัน... สับสนไปหมด" "ฉันเข้าใจนะ" แพรวกล่าว "แต่... เธอต้องเข้มแข็งนะ" "ฉัน... อยากจะเชื่อแบบนั้นค่ะ" ใบตองถอนหายใจ "แต่... มันยากเหลือเกิน" "เรื่องของคุณแทน... เขาได้ติดต่อเธอมาบ้างไหม" แพรวถาม "ยังค่ะ" ใบตองตอบ "และฉัน... ก็ไม่อยากรับสายเขาด้วย" "บางที... เธออาจจะต้องคุยกับเขา" แพรวแนะนำ "เพื่อที่จะเข้าใจทุกอย่างให้ชัดเจน" "คุย... เพื่ออะไรคะ" ใบตองถาม "เพื่อที่จะให้หัวใจของฉัน... แตกสลายไปมากกว่านี้เหรอ" "เปล่าจ้ะ" แพรวตอบ "แต่เพื่อที่จะหาทางออก... ที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย" ใบตองเงียบไป เธอรู้ว่าแพรวพูดถูก แต่การเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้งนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากเหลือเกิน ในขณะเดียวกัน แทนก็กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาของเขา เขามาหาแพรวที่ร้านกาแฟของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเสียใจ "คุณแทน..." แพรวทักทายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา "ใบตอง... เธอเป็นห่วงคุณมากนะ" "ผม... รู้ครับ" แทนตอบ นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามแพรว "แต่ผม... ไม่รู้จะทำอย่างไรดี" "คุณ... ต้องอธิบายให้ใบตองฟัง" แพรวกล่าว "เธอ... ต้องการความจริงจากคุณ" "ผม... อยากจะบอกเธอทุกอย่าง" แทนกล่าว "แต่... ผมกลัวว่าเธอจะเกลียดผม" "ใบตอง... ไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น" แพรวปลอบ "เธอ... แค่ต้องการความชัดเจน" "ผม... ได้คุยกับน้ำหวานแล้ว" แทนเล่า "เธอ... อยากจะกลับมาคบกับผมอีกครั้ง" "คุณ... จะทำยังไง" แพรวถาม "ผม... ปฏิเสธเธอไปแล้ว" แทนตอบ "ผม... บอกเธอว่าผมรักใบตอง" "ดีแล้วค่ะ" แพรวยิ้ม "แล้ว... คุณจะไปหาใบตองเมื่อไหร่" "ผม... รอให้เธอพร้อม" แทนกล่าว "ผม... จะรอให้เธอติดต่อผม" "เธอ... อาจจะต้องการเวลา" แพรวบอก "แต่... อย่าปล่อยให้เวลานี้... ทำให้ความสัมพันธ์ของคุณสองคน... แตกสลายไปตลอดกาล" แทนพยักหน้า เขารู้ว่าแพรวพูดถูก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ และเลื่อนไปที่ชื่อของใบตอง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดปุ่มโทรออก เสียงรอสายดังขึ้น ใบตองรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนแรง "คะ" "คุณใบตองครับ... ผมแทนครับ" แทนเอ่ย "ผม... อยากจะคุยกับคุณ" ใบตองเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉัน... ยังไม่พร้อมค่ะ" "ผม... รู้ครับ" แทนตอบ "แต่... ได้โปรดให้โอกาสผม... อธิบายทุกอย่าง" "คุณ... เคยมีโอกาสแล้ว" ใบตองพูดเสียงเบา "แต่... คุณไม่ได้ทำ" "ผม... ขอโทษจริงๆ ครับ" แทนกล่าว "ผม... ผิดเอง" "ฉัน... ต้องการเวลาค่ะ" ใบตองพูด "ขอ... เวลาอีกสักพัก" "ผม... จะรอครับ" แทนกล่าว "ผม... จะรอ... จนกว่าคุณใบตองจะพร้อม" ทั้งสองคนวางสายไป ใบตองนั่งมองโทรศัพท์ในมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกเสียใจ ผิดหวัง และสับสน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของแทน วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ใบตองใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง พยายามเยียวยาบาดแผลในใจ เธอมองหาแรงบันดาลใจใหม่ๆ ในการวาดภาพ แต่ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะดูหม่นหมองไปเสียหมด วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งมองภาพวาดเก่าๆ ของเธอ เธอก็นึกถึงคำพูดของแพรว "บางที... เธออาจจะต้องคุยกับเขา" ใบตองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองไปที่รายชื่อของแทน เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วกดโทรออก "ว่าไงครับ" เสียงของแทนดังขึ้น ใบตองสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเขา "คุณแทนคะ" ใบตองเอ่ย "ฉัน... คิดว่าฉันพร้อมแล้ว" สิ้นเสียงของใบตอง โลกทั้งใบของแทนก็ดูเหมือนจะกลับมามีสีสันอีกครั้ง เขาดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น แต่เขาก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ "คุณใบตอง... คุณแน่ใจนะ" แทนถาม "ค่ะ" ใบตองตอบ "ฉัน... อยากจะฟังคำอธิบายของคุณ" "ผม... ขอบคุณครับ" แทนกล่าว "แล้ว... เราจะเจอกันที่ไหนดีครับ" "ที่เดิม... ที่ที่เราเคยเจอกันครั้งแรก" ใบตองตอบ "ที่แกลเลอรี่ศิลปะ... ที่ริมแม่น้ำ" แทนยิ้ม "แล้ว... เจอกันนะครับ" การพบกันครั้งใหม่นี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา หรือจะเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ของทั้งคู่... ไม่มีใครรู้ได้ในเวลานี้