ใบตองตัดสินใจที่จะไปพบน้ำหวาน เธอส่งข้อความไปหาน้ำหวานเพื่อขอนัดพบ น้ำหวานตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับนัดหมายที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้กับโรงพยาบาลที่เธอฝากครรภ์ ในวันที่นัด ใบตองไปถึงร้านกาแฟก่อนเวลาเล็กน้อย เธอสั่งเครื่องดื่มแก้วโปรดแล้วนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความกังวล ความสงสาร และความรู้สึกผิด ไม่นานนัก น้ำหวานก็เดินเข้ามาในร้าน เธอมีรูปร่างที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ท้องของเธอโตขึ้น ใบหน้าดูซีดเซียว แต่ดวงตายังคงฉายแววอ่อนโยน "สวัสดีค่ะ" น้ำหวานทักทายเมื่อเดินมาถึงโต๊ะของใบตอง "สวัสดีค่ะ... เชิญนั่งค่ะ" ใบตองผายมือไปยังเก้าอี้ว่าง ทั้งสองนั่งลงด้วยความเงียบชั่วครู่ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ในร้านกาแฟเท่านั้นที่ดังขึ้น "ขอบคุณนะคะ... ที่ยอมมาเจอฉัน" น้ำหวานเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน "ฉัน... รู้ว่า... มันคง... ไม่ใช่เรื่องง่าย" "ไม่เป็นไรค่ะ" ใบตองตอบ "ฉัน... อยากจะ... เข้าใจ... ทุกอย่าง" "ฉัน... เสียใจนะคะ... กับเรื่องที่เกิดขึ้น" น้ำหวานกล่าว เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉัน... ไม่ได้ตั้งใจ... จะทำให้คุณ... กับแทน... ต้องลำบาก" "คุณ... ท้อง... กับแทน... จริงๆ เหรอคะ" ใบตองถามอย่างตรงไปตรงมา น้ำหวานพยักหน้า "ค่ะ... ท้อง... จริงๆ" "แล้ว... คุณ... กับแทน... คุณ... จะ... " ใบตองลังเลที่จะถามต่อ "เรา... จะดูแลลูก... ด้วยกัน" น้ำหวานตอบ "แต่... เรา... จะไม่กลับไป... เป็นแฟนกัน... อีก" "ฉัน... เข้าใจค่ะ" ใบตองกล่าว "ฉัน... ดีใจนะ... ที่คุณ... กับแทน... ยังสามารถ... เป็นเพื่อน... และพ่อแม่... ที่ดี... ให้กับลูก... ได้" "ฉัน... ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" น้ำหวานยิ้มอย่างอ่อนแรง "ส่วน... เรื่องของคุณ... กับแทน... ฉัน... ไม่ได้อยากจะ... เข้าไปยุ่ง... เลยค่ะ" "ฉัน... รู้ค่ะ" ใบตองตอบ "ฉัน... กำลังพยายาม... ที่จะ... ก้าวผ่าน... เรื่องนี้ไป" "ใบตองคะ" น้ำหวานเอื้อมมือมาจับมือของใบตอง "ฉัน... เห็นความรัก... ที่คุณ... มีให้กับแทน... และฉัน... ก็เห็น... ว่าแทน... ก็รักคุณ... มาก" ใบตองมองน้ำหวานด้วยความประหลาดใจ "คุณ... รู้เหรอคะ" "ค่ะ... ฉัน... รู้" น้ำหวานพยักหน้า "ฉัน... กับแทน... เรา... เคยรักกัน... มาก่อน... แต่... มัน... เป็นอดีตไปแล้ว" "แล้ว... ทำไม... คุณ... ถึง... " ใบตองถาม "ฉัน... แค่อยากจะ... ให้แทน... รู้ว่า... ฉัน... ต้องการเขา" น้ำหวานกล่าว "แต่... ฉัน... ก็ไม่ได้... อยากจะ... ทำลาย... ความสุข... ของคุณ... เลย" "ฉัน... เข้าใจค่ะ" ใบตองพยักหน้า "ฉัน... รู้ว่า... คุณ... กำลัง... ลำบาก" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ใบตองพยายามทำความเข้าใจมุมมองของน้ำหวาน และน้ำหวานเองก็แสดงความเสียใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้พยายามแก้ตัว แต่ยอมรับผิดในส่วนที่เธอทำลงไป เมื่อใกล้ถึงเวลาที่นัดหมาย ใบตองก็เอ่ยขึ้น "ฉัน... อยากจะ... ไปเยี่ยม... คุณ... ที่โรงพยาบาล... ได้ไหมคะ" น้ำหวานมองใบตองด้วยความรู้สึกท่วมท้น "ได้ค่ะ... ถ้าคุณ... ไม่รังเกียจ" "ไม่เลยค่ะ" ใบตองยิ้ม "ฉัน... อยากจะ... ไป... เพื่อ... ให้กำลังใจ... คุณ" หลังจากนั้น ทั้งสองก็แยกย้ายกัน ใบตองรู้สึกว่าเธอได้ก้าวข้ามอุปสรรคสำคัญไปอีกขั้นหนึ่ง การได้พูดคุยกับน้ำหวานอย่างตรงไปตรงมา ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ในวันต่อมา ใบตองก็ตรงไปที่โรงพยาบาล เธอซื้อผลไม้และดอกไม้เล็กๆ น้อยๆ ไปเยี่ยมน้ำหวาน ห้องพักของน้ำหวานดูเรียบง่าย แต่ก็อบอุ่น "ไงคะ... มาแล้วเหรอ" น้ำหวานทักทายเมื่อเห็นใบตอง "ค่ะ" ใบตองยิ้ม "เป็นไงบ้างคะ" "ก็... ดีขึ้นค่ะ" น้ำหวานตอบ "ขอบคุณนะ... ที่มาเยี่ยม" ทั้งสองนั่งคุยกันต่อ ใบตองสังเกตเห็นรูปถ่ายบนหัวเตียง เป็นรูปของน้ำหวานกับเด็กทารกตัวเล็กๆ "นี่... ลูกของคุณ... เหรอคะ" ใบตองถาม "ค่ะ" น้ำหวานยิ้มทั้งน้ำตา "เขาน่ารักมากเลยค่ะ" ใบตองมองดูรูปภาพอย่างชื่นชม เธอนึกถึงความรู้สึกของแม่ที่ได้เห็นลูกของตัวเองเป็นครั้งแรก "คุณ... จะตั้งชื่อ... เขาว่าอะไรคะ" ใบตองถาม "ฉัน... คิดว่า... จะชื่อ... 'เมษา' ค่ะ" น้ำหวานตอบ "เพราะ... เขา... เกิด... ในเดือนเมษายน" "ชื่อ... น่ารักจังค่ะ" ใบตองกล่าว การพบปะครั้งนี้ ทำให้ใบตองได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเรื่องราว เธอได้เห็นถึงความรักของแม่ที่มีต่อลูก และความเข้มแข็งของน้ำหวานในการเผชิญหน้ากับความจริง เมื่อใบตองกลับออกมาจากโรงพยาบาล เธอก็ตัดสินใจที่จะโทรหาแทน