ใบตองกดโทรศัพท์หาแทนอย่างตั้งใจ เธอรอไม่นานนัก เสียงทุ้มนุ่มคุ้นเคยก็ดังขึ้น "ว่าไงครับ... ใบตอง" เสียงของแทนแฝงแววความดีใจ "แทน... ฉัน... เพิ่งกลับ... จาก... โรงพยาบาล... ของน้ำหวาน" ใบตองเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ทันทีที่ได้ยินชื่อน้ำหวาน น้ำเสียงของแทนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณ... ไปหา... น้ำหวาน... มาเหรอ" "ค่ะ" ใบตองตอบ "ฉัน... ได้คุยกับเธอ... แล้ว" "แล้ว... เธอ... เป็นยังไงบ้าง" แทนถามอย่างเป็นห่วง "เธอ... สบายดีค่ะ... แล้วก็... น่ารักมากเลย... ฉัน... ได้เห็น... ลูกของเธอ... ด้วย" ใบตองกล่าว แทนเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "คุณ... ได้เห็น... ลูก... ของผม... แล้วเหรอ" "ค่ะ" ใบตองตอบ "เขา... น่ารักจริงๆ... ชื่อ... เมษา" "เมษา..." แทนพึมพำชื่อนั้นเบาๆ "ผม... ไม่เคย... รู้เลยว่า... เขา... ชื่อ... เมษา" "น้ำหวาน... เขา... บอกว่า... เขา... เกิด... เดือนเมษายน" ใบตองอธิบาย "ผม... เข้าใจแล้ว" แทนกล่าว "ขอบคุณนะ... ใบตอง... ที่ไป... เยี่ยม... น้ำหวาน... แทนผม" "ไม่เป็นไรค่ะ" ใบตองตอบ "ฉัน... ก็อยากจะ... ไป... ด้วยตัวเอง... ด้วย" มีช่วงเวลาแห่งความเงียบอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่เป็นความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "แทน... ฉัน... ได้คุยกับน้ำหวาน... แล้ว" ใบตองกล่าวต่อ "เธอ... ไม่ได้... ต้องการ... จะทำลาย... ความสุข... ของเรา... เลย" "ผม... รู้" แทนตอบ "น้ำหวาน... เป็นคนดี... เธอ... แค่... ต้องการ... ความมั่นคง... ในชีวิต" "ฉัน... เข้าใจ... ความรู้สึกของเธอ... ค่ะ" ใบตองกล่าว "และ... ฉัน... ก็... พร้อม... ที่จะ... ก้าวผ่าน... เรื่องนี้... ไป" "คุณ... หมายความว่า... ยังไง... ใบตอง" น้ำเสียงของแทนแฝงแววความหวัง "ฉัน... ไม่แน่ใจ... นะคะ... ว่า... ทุกอย่าง... จะกลับ... ไป... เหมือนเดิม... ได้ไหม" ใบตองเอ่ยอย่างระมัดระวัง "แต่... ฉัน... ก็... พร้อม... ที่จะ... ให้โอกาส... คุณ... อีกครั้ง... ค่ะ" คำพูดของใบตองทำให้แทนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากปากของเธอ "จริงเหรอ... ใบตอง" เสียงของแทนสั่นเครือด้วยความดีใจ "คุณ... จะให้โอกาส... ผม... จริงๆ เหรอ" "ค่ะ" ใบตองตอบ "แต่... คุณ... ต้อง... สัญญา... กับฉัน... นะคะ" "ผม... สัญญา... ทุกอย่าง... เลย... ใบตอง" แทนกล่าวอย่างหนักแน่น "คุณ... อยากให้ผม... สัญญา... อะไร... ผม... จะทำให้" "คุณ... ต้อง... ไม่โกหก... ฉัน... อีก" ใบตองกล่าว "และ... คุณ... ต้อง... ซื่อสัตย์... กับฉัน... เสมอ" "ผม... สัญญา" แทนย้ำ "ผม... จะไม่มีวัน... โกหก... คุณ... อีก... และ... ผม... จะซื่อสัตย์... กับคุณ... ตลอดไป" "แล้ว... เรื่อง... เมษา... ล่ะคะ" ใบตองถาม "ผม... จะเป็น... พ่อที่ดี... ของเมษา" แทนกล่าว "และ... ผม... จะให้คุณ... ได้รู้จัก... เมษา... ด้วย" "ขอบคุณค่ะ... แทน" ใบตองรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "ฉัน... คิดว่า... เรา... ควรจะ... เจอกัน" "ผม... ก็คิดอย่างนั้น" แทนตอบ "คุณ... อยากจะ... เจอผม... ที่ไหน" "ที่... สตูดิโอ... ของฉัน... นะคะ" ใบตองเสนอ "ฉัน... อยากจะ... ให้คุณ... ดู... ภาพวาด... ใหม่... ของฉัน" "เยี่ยมเลย" แทนยิ้ม "ผม... จะไป... ตอนบ่าย... นะ" "ตกลงค่ะ" ใบตองกล่าว ทั้งสองวางสายโทรศัพท์ ใบตองรู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นจากพันธนาการที่รัดรึงใจมานาน เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน มองดูภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ภาพเหล่านั้นเต็มไปด้วยสีสันที่สดใส และอารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง เธอหยิบแปรงมาจับ ค่อยๆ บรรจงแต้มสีลงบนผืนผ้าใบ ความรู้สึกที่เคยขาดหายไป บัดนี้ได้กลับคืนมาอีกครั้ง ภาพวาดใหม่ของเธอ จะเป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นใหม่ เป็นการเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความเข้าใจ และความเชื่อมั่นที่ผ่านการเยียวยา เสียงเคาะประตูสตูดิโอของใบตองดังขึ้น เธอวางแปรงลง แล้วเดินไปเปิดประตู ภาพของแทนปรากฏขึ้นตรงหน้า เขามองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง "ผม... มาแล้ว" แทนกล่าว ยิ้มกว้าง ใบตองยิ้มตอบ "เข้ามาเลยค่ะ" ทั้งสองเดินเข้าไปในสตูดิโอ ใบตองรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่น และเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง สีสันของความฝัน... ในวันที่เราพบกัน... กำลังจะกลับมาส่องประกายอีกครั้ง.