สายตาของ “ฟ้าใส” สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ภาพถ่ายและข้อความที่ “มาวิน” หยิบยื่นออกมา มันเปรียบเสมือนภาพลวงตาที่กำลังเข้ามาบดบังความจริงที่เธอพยายามจะค้นหา “กันต์” เองก็ดูเหมือนจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขาพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดของเขาดูไม่หนักแน่นพอที่จะลบล้างข้อสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของฟ้าใส “ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อใครแล้ว…” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากฟ้าใสด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ “แพรว” ผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและความหวาดกลัว “พวกแก… กำลังทำอะไรกัน…?” คำถามของเธอไม่ได้ต้องการคำตอบจากฟ้าใสหรือกันต์ แต่เหมือนจะพุ่งเป้าไปที่มาวิน “ฉัน… ฉันจะพิสูจน์… ว่าฉัน… ไม่ได้ทำ…” แพรวพูดเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำ มาวินยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น… เธอ… ก็ต้องหา… คนที่ทำ… มาให้ได้… นะ… แพรว…” “นี่มัน… เรื่องอะไรกันแน่?” กันต์หันไปมองมาวิน “คุณ… คุณกำลังใส่ร้ายแพรว… และ… ทำให้ฟ้าใส… เข้าใจผิด…” “ฉัน… ฉันแค่… กำลังช่วย… ให้เธอ… เห็นความจริง… ที่ถูกซ่อนไว้…” มาวินตอบ “ความจริง… ที่ว่า… กันต์… ไม่ได้รักเธอ… อย่างที่เธอ… คิด…” “ไม่จริง!” กันต์ตะโกน “ฉันรักฟ้าใส! ฉัน… ฉันไม่เคย… หลอกเธอ…” “แต่… ภาพถ่ายพวกนั้น… ข้อความพวกนั้น… มันคืออะไร…?” ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง “ฉัน… ฉันไม่รู้…” กันต์พูด “ฉัน… ฉันจะไปหา… คนที่ทำ… แล้ว… ฉันจะพิสูจน์… ให้เธอเห็น…” “แล้ว… แล้วคุณ… ล่ะ… คุณมาวิน…?” ฟ้าใสหันไปถามมาวิน “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้… ตั้งแต่เมื่อไหร่…?” มาวินยิ้ม “ฉัน… ก็แค่… สังเกตการณ์… อยู่ห่างๆ… และ… เมื่อฉันเห็น… ว่าเธอ… กำลังจะ… เข้าใจผิด… ฉันก็… เข้าไป… ช่วย…” “ช่วย… หรือ… กำลังจะ… ทำลาย…?” แพรวพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “ทั้งสองอย่าง… ก็ได้… มั้ง…” มาวินกล่าว “มันขึ้นอยู่กับว่า… ใคร… เป็นคน… มอง…” กันต์มองหน้าฟ้าใส “ฟ้าใส… ฉันขอเวลา… แค่… นิดเดียว… ฉันจะหา… ความจริง… มาให้เธอ… เธอ… อย่าเพิ่ง… ตัดสินใจ… อะไร… ในตอนนี้…” ฟ้าใสพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ในขณะนี้ ทุกอย่างมันสับสนไปหมด “ถ้าอย่างนั้น…” มาวินกล่าว “ฉัน… ก็จะรอ… ดู… ว่า… ใคร… คือคน… ที่… จะ… ชนะ…” แพรวหันไปมองกันต์ “ฉัน… ฉันจะไป… หาความจริง… เหมือนกัน… ฉันจะพิสูจน์… ว่าฉัน… ไม่ได้ทำ…” เมื่อทั้งสามคนแยกย้ายกันไป ฟ้าใสก็รู้สึกราวกับจะจมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่า เธอเดินออกจากบ้านพักตากอากาศอย่างเงียบๆ สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด ราวกับจะช่วยขับไล่ความทุกข์โศกออกไป เธอเดินกลับมายังมหาวิทยาลัย โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอเดินเข้าไปในห้องสมุด นั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง และปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา “ทำไม… ชีวิตฉัน… ถึงได้… ซับซ้อน… ขนาดนี้…” เธอพึมพำ ทันใดนั้น “พั้นช์” เพื่อนสนิทของเธอก็เดินเข้ามาหา “ฟ้าใส…!” พั้นช์ร้องอุทานด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น… หน้าตาเธอ…” ฟ้าใสส่ายหน้า “ฉัน… ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง…” พั้นช์นั่งลงข้างๆ “เล่ามาเถอะ… ฉันอยู่ที่นี่… เพื่อเธอ…” ฟ้าใสจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้พั้นช์ฟัง ตั้งแต่เรื่องของกันต์กับแพรว ไปจนถึงการปรากฏตัวของมาวิน และหลักฐานที่เขาหยิบยื่นให้ พั้นช์ฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อใครเลย… พั้นช์…” ฟ้าใสพูด “ใจเย็นๆ นะฟ้าใส” พั้นช์กล่าว “ฉันรู้ว่าเธอสับสน… แต่… เธอต้องตั้งสติให้ดี…” “ฉัน… ฉันกลัว… กลัวว่าฉันจะเลือกผิด…” “ถ้าเป็นเรื่องของกันต์… กับแพรว…” พั้นช์เริ่มพูด “ฉัน… ไม่ค่อยรู้จักแพรว… แต่… ฉันรู้จักกันต์… เขาเป็นคนดี… เขารักเธอ… ฉันเชื่อแบบนั้น…” “แต่… หลักฐานพวกนั้น…?” “บางที… มันอาจจะ… เป็นแผน… ของใครบางคน… ที่อยากจะ… ทำลายความสัมพันธ์ของเธอ… กับกันต์… ก็ได้นะ…” พั้นช์กล่าว “และ… ฉันก็… ไม่ค่อยไว้ใจ… มาวิน… ตั้งแต่แรก…” “ทำไม…?” “เขามีแววตา… ที่ดู… ลึกลับ… เกินไป… และ… คำพูดของเขาก็… ดูเหมือน… จะคอย… ชักนำ… เธอ… ให้ไปในทิศทาง… ที่เขาต้องการ…” พั้นช์อธิบาย ฟ้าใสนิ่งไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน “แล้ว… แล้วถ้า… เกิดมีใคร… กำลัง… เล่นเกม… กับเรา… จริงๆ… ล่ะ…?” ฟ้าใสถาม “เรา… จะต้องหา… ความจริง… ให้เจอ…” พั้นช์กล่าวอย่างหนักแน่น “เรา… จะไม่ยอม… ให้ใคร… มา… ทำลาย… ความสุข… ของเรา…” ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักตากอากาศ “กันต์” กำลังขุดค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับที่มาของภาพถ่ายและข้อความสนทนาเหล่านั้น เขาพยายามจะหาเบาะแสที่จะเชื่อมโยงไปถึงคนที่ต้องการจะทำลายเขา “ต้องมีใคร… บางคน… ที่อยากจะ… ทำร้าย… ฉัน… และ… ฟ้าใส…” กันต์พึมพำ ทันใดนั้น เขาก็นึกถึง “มาวิน”… ชายหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน… และดูเหมือนจะรู้ทุกอย่าง… “มาวิน…!” กันต์อุทาน “หรือว่า… จะเป็นเขา…?” เขาจำได้ว่าตอนที่มาวินพูดถึงข้อความสนทนา… เขาพูดถึง “แพรว”… และเขา… ดูเหมือนจะรู้… ว่าข้อความพวกนั้น… ไม่ใช่ของแพรว… “ถ้า… ถ้ามาวิน… เป็นคนทำ… แล้ว… ทำไม… เขาถึง… ทำแบบนั้น…?” กันต์สงสัย ในขณะเดียวกัน “แพรว” ก็กำลังพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับที่มาของภาพถ่ายและข้อความ เธอรู้สึกโกรธและเสียใจที่ถูกเข้าใจผิด “ฉัน… ฉันจะพิสูจน์… ฉันจะหา… คนที่ทำ… ให้ได้…” แพรวให้สัญญากับตัวเอง เธอโทรศัพท์หา “พั้นช์” “พั้นช์… ฉัน… ฉันต้องการความช่วยเหลือ…” แพรวพูดเสียงสั่น “แพรว? เกิดอะไรขึ้น?” พั้นช์ถาม “ฉัน… ฉันรู้ว่าเธอ… อาจจะไม่เชื่อฉัน… แต่… ฉัน… ฉันต้องการ… พิสูจน์… ว่าฉัน… ไม่ได้ทำ… อะไร… ที่ผิด…” แพรวกล่าว “ฉัน… ฉันต้องการ… ให้เธอ… ช่วยฉัน…” พั้นช์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อนึกถึงความรู้สึกของฟ้าใส เธอก็ตัดสินใจ “โอเค… ฉันจะช่วยเธอ… แพรว… เรามา… หาความจริง… ด้วยกัน…” ฟ้าใสได้ยินเสียงพั้นช์คุยโทรศัพท์ เธอหันไปมองด้วยความสงสัย “ใครเหรอคะ?” “แพรว… ค่ะ” พั้นช์ตอบ “เธอ… เธออยากให้ฉัน… ช่วยเธอ… หาความจริง…” ฟ้าใสอึ้งไปเล็กน้อย… เธอไม่คิดว่า… เธอจะต้อง… ร่วมมือ… กับแพรว… “แล้ว… แล้วเรา… จะเริ่มยังไง…?” ฟ้าใสถาม “เรา… จะเริ่ม… จาก… การตามหา… คนที่… สร้าง… เรื่องราว… เหล่านี้… ขึ้นมา…” พั้นช์กล่าว “และ… ฉัน… มี… ผู้ต้องสงสัย… คนหนึ่ง… อยู่ในใจ…” พั้นช์มองไปที่โทรศัพท์มือถือของเธอ… และนึกถึง… “มาวิน”… “แต่… เราจะ… ไปหา… เขา… ได้ยังไง…?” ฟ้าใสถาม “เดี๋ยว… ฉันจะ… บอกให้…” พั้นช์กล่าว “แต่… สิ่งสำคัญ… ที่สุด… คือ… เราต้อง… ระวังตัว…” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฟ้าใสก็ดังขึ้น เป็นข้อความจาก “มาวิน” “ฉัน… รู้ว่า… เธอ… กำลัง… สับสน… ฟ้าใส… ถ้าเธอ… อยากจะ… รู้… ความจริง… ที่แท้จริง… มาหา… ฉัน… ที่… สวนสาธารณะ… ตอน… หกโมงเย็น… เรา… จะได้… คุยกัน… อย่าง… เปิดอก…” ฟ้าใสอ่านข้อความนั้นด้วยความประหลาดใจ… และความหวาดระแวง… “คุณมาวิน… เขา… เขาจะบอกอะไร… อีก…?” ฟ้าใสถาม พั้นช์มองข้อความนั้น และขมวดคิ้ว “นี่มัน… แปลก… เกินไป… แล้ว… ถ้าเรา… ไป… เขา… อาจจะ… มีแผน… อะไร… อีก…” “แต่… ถ้าเขา… มีความจริง… ที่เรา… ไม่รู้… ล่ะ…?” ฟ้าใสถาม “เรา… จะต้อง… ตัดสินใจ… อย่าง… รอบคอบ…” พั้นช์กล่าว “และ… เรา… จะต้อง… ไป… ด้วยกัน…” “ไป… ยังไง…?” ฟ้าใสถาม “เดี๋ยว… ฉันจะ… จัดการ… ให้…” พั้นช์กล่าว “แต่… สิ่งที่สำคัญ… คือ… เราต้อง… เตรียมพร้อม… สำหรับ… ทุกอย่าง…” ในขณะเดียวกัน มาวินกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นในสวนสาธารณะ เขามองดูนาฬิกาข้อมืออย่างใจเย็น รอยยิ้มอันเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ถึงเวลา… ที่… ความจริง… จะ… ถูก… เปิดเผย… แล้ว…” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู… และเห็นภาพถ่ายของ “กันต์” และ “แพรว” ที่กำลังกอดกัน… “ใช่… ภาพพวกนี้… มัน… เป็นแค่… ส่วนหนึ่ง… ของ… แผนการ… ของฉัน…” มาวินพึมพำ… “และ… ความจริง… ที่แท้จริง… ของ… กันต์… กับ… แพรว… มัน… จะ… ทำให้… ฟ้าใส… หายไป… จาก… ชีวิตของ… เขา… ตลอดไป…” มาวินเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า… ดวงตาของเขา… ส่องประกาย… ด้วยความอำมหิต… “และ… เมื่อเธอ… หายไป… ฉัน… ก็จะได้… มีโอกาส… ที่จะ… เข้าไป… แทนที่… ของเขา… ได้… อย่าง… สมบูรณ์…” ---