แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของใบตอง เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพใบหน้าของแทนเมื่อคืนนี้ยังคงติดตรึงอยู่ในความคิด เขามีรอยยิ้มที่จริงใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความฝัน ใบตองลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเธอ บนโต๊ะมีผืนผ้าใบเปล่าๆ วางอยู่หลายผืน และอุปกรณ์วาดรูปต่างๆ ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ เธอหยิบพู่กันขึ้นมา จุ่มลงในสีน้ำมันสีฟ้าสดใส แล้วค่อยๆ เริ่มจรดปลายพู่กันลงบนผืนผ้าใบ "วันนี้จะวาดอะไรดีนะ" ใบตองพึมพำกับตัวเอง "แรงบันดาลใจจากเมื่อคืนนี้... มันเหมือนกับเมล็ดพันธุ์ที่กำลังงอกงามอยู่ในใจ" เธอคิดถึงภาพถ่ายของกวินท์ คิดถึงเสียงเพลงของแทน และคิดถึงมิตรภาพที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับพวกเขา ภาพเหล่านั้นผสมผสานกัน ก่อเกิดเป็นภาพใหม่ในจินตนาการของเธอ "ฉันจะวาด 'เมืองในฝัน' ละกัน" ใบตองตัดสินใจ "เมืองที่เต็มไปด้วยสีสัน เสียงดนตรี และรอยยิ้มของผู้คน" นิ้วเรียวของเธอเริ่มเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว สีสันต่างๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผืนผ้าใบ ผสมผสานกันอย่างลงตัว สร้างเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ตึกรามบ้านช่องมีรูปร่างแปลกตา สีสันสดใสราวกับลูกกวาด ท้องฟ้าเป็นสีม่วงอ่อน ประดับด้วยก้อนเมฆรูปทรงต่างๆ ที่ล่องลอยไปมา ขณะที่ใบตองกำลังตั้งอกตั้งใจวาดรูป โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เธอวางพู่กันลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "สวัสดีค่ะคุณแทน" ใบตองรับสาย "ไงครับคุณใบตอง" เสียงของแทนดังมาตามสาย "ตื่นแล้วเหรอครับ" "ค่ะ กำลังจะไปหาแรงบันดาลใจใหม่ๆ อยู่พอดีค่ะ" ใบตองตอบ "แล้วคุณแทนล่ะคะ" "ผมกำลังจะไปร้านกาแฟร้านเดิมที่เจอกันครั้งแรกน่ะครับ" แทนบอก "อยากจะชวนคุณใบตองไปนั่งคุยกันหน่อย มีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง" "เรื่องอะไรคะ" ใบตองถาม "เรื่องที่ผมได้รับแรงบันดาลใจใหม่ๆ น่ะครับ" แทนตอบ "ผมว่ามันเกี่ยวกับคุณใบตองด้วยนะ" ใบตองรู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้ง "จริงๆ เหรอคะ" "จริงที่สุดครับ" แทนย้ำ "งั้นเดี๋ยวผมไปรับนะครับ" "ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอง" ใบตองรีบปฏิเสธ "ฉันมีอะไรอยากจะให้คุณแทนดูด้วยค่ะ" "ได้เลยครับ งั้นเจอกันที่ร้านกาแฟนะครับ" หลังจากวางสาย ใบตองรีบเก็บอุปกรณ์วาดรูปให้เรียบร้อย เธอห่อผืนผ้าใบที่กำลังวาดอยู่ด้วยกระดาษอย่างดี ก่อนจะรีบแต่งตัวออกจากห้อง เมื่อไปถึงร้านกาแฟ แทนก็นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะเดิม พร้อมกับแก้วกาแฟในมือ "มาแล้วครับ" แทนยิ้มกว้างเมื่อเห็นใบตองเดินเข้ามา "มาแล้วค่ะ" ใบตองยิ้มตอบ "คุณแทนดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะคะ" "ก็เพราะได้เจอคุณใบตองไงครับ" แทนตอบ "ผมรู้สึกว่าทุกครั้งที่ได้คุยกับคุณ ผมเหมือนได้เจอแรงบันดาลใจใหม่ๆ อยู่เสมอ" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ใบตองกล่าว "ตั้งแต่รู้จักคุณแทน ฉันก็วาดรูปได้ดีขึ้นเยอะเลย" "นี่ครับ" ใบตองวางห่อกระดาษลงบนโต๊ะ "มีอะไรอยากจะให้คุณแทนดูค่ะ" แทนเปิดห่อกระดาษออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผืนผ้าใบสีสันสดใสที่ใบตองเพิ่งวาดเสร็จไม่นาน ภาพนั้นคือ "เมืองในฝัน" ที่เต็มไปด้วยจินตนาการ "ว้าว!" แทนอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "สวยงามมากเลยครับคุณใบตอง" "ฉันวาดหลังจากคุยกับคุณกวินท์เมื่อคืนนี้ค่ะ" ใบตองอธิบาย "ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวที่ได้ยินมันเหมือนเข้ามาอยู่ในหัว แล้วก็อยากจะถ่ายทอดออกมาเป็นภาพ" "ผมเข้าใจเลยครับ" แทนกล่าว "เหมือนกับเวลาผมได้ฟังเรื่องราวอะไรดีๆ แล้วอยากจะแต่งเพลงออกมา" "แล้วภาพนี้... มันเกี่ยวกับอะไรคะ" แทนถาม "มันคือเมืองในฝันของฉันค่ะ" ใบตองตอบ "เมืองที่ทุกคนมีความสุข ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ได้แบ่งปันความฝันให้กันและกัน" "แล้วมีผมอยู่ในเมืองในฝันของคุณใบตองด้วยไหมครับ" แทนถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ใบตองหน้าแดงเล็กน้อย "แน่นอนค่ะ คุณแทนเป็นเหมือนเสียงดนตรีที่ทำให้เมืองของฉันมีชีวิตชีวา" "ดีใจจังครับ" แทนยิ้ม "ผมก็เหมือนกันครับ ผมรู้สึกว่าคุณใบตองคือสีสันที่เข้ามาเติมเต็มโลกของผม" "คุณแทนมีเรื่องอยากเล่าให้ฉันฟัง ใช่ไหมคะ" ใบตองถาม "ใช่ครับ" แทนพยักหน้า "ผมเพิ่งแต่งเพลงใหม่เสร็จเมื่อเช้านี้เองครับ" "เพลงใหม่เหรอคะ" ใบตองตาเป็นประกาย "อยากฟังจังเลยค่ะ" "ผมอยากจะร้องให้คุณใบตองฟังเป็นคนแรกเลยครับ" แทนกล่าว "เดี๋ยวผมไปหยิบกีตาร์ที่รถก่อนนะครับ" แทนเดินออกไปหยิบกีตาร์ ทิ้งให้ใบตองนั่งรออยู่คนเดียว เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับตัวเอง ความสัมพันธ์ของเธอกับแทนกำลังดำเนินไปอย่างสวยงาม ราวกับบทเพลงที่ค่อยๆ บรรเลงขึ้นอย่างนุ่มนวล ไม่นานนัก แทนก็กลับมาพร้อมกีตาร์คู่ใจ เขานั่งลงตรงหน้าใบตอง แล้วเริ่มดีดสายกีตาร์เบาๆ เสียงเพลงที่ออกมานั้นไพเราะจับใจ ท่วงทำนองละมุนละไม เนื้อหาของเพลงนั้นลึกซึ้ง กินใจ ราวกับเรื่องราวความรักที่กำลังผลิบาน "เพลงนี้ชื่อ 'สีสันของหัวใจ'" แทนบอกหลังจากร้องเพลงจบ "ผมแต่งให้คุณใบตองครับ" ใบตองรู้สึกตื้นตันใจจนพูดอะไรไม่ออก เธอได้แต่มองหน้าแทนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ขอบคุณค่ะคุณแทน" ใบตองกล่าวในที่สุด "ฉันชอบเพลงนี้มากๆ เลยค่ะ" "ผมดีใจที่ชอบครับ" แทนยิ้ม "ผมหวังว่าความรู้สึกของผมจะส่งไปถึงคุณใบตองนะครับ" "ส่งถึงค่ะ" ใบตองตอบ "ส่งถึงเต็มเปี่ยมเลยค่ะ" ทั้งสองนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง ใบตองรู้สึกว่าเธอได้พบกับคนที่เข้าใจเธออย่างแท้จริง คนที่พร้อมจะแบ่งปันความฝัน และเติมเต็มสีสันให้กับชีวิตของเธอ