เสียงหัวเราะของแก้วดังสนั่นไปทั่วห้องสมุด เสียงใสราวระฆังแก้วที่สะท้อนก้องไปมาจนเหล่าบรรณารักษ์ต้องหันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าหวานฉายแววขบขันอย่างปิดไม่มิด ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับเมื่อเธอกำลังอ่านหนังสือการ์ตูนเล่มโปรด ที่บังเอิญหยิบขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาในช่วงที่รอเพื่อนสนิทมาหา "หัวเราะอะไรเสียงดังเชียวแก้ว" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้แก้วสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง เขาคือภัทร หนุ่มหล่อมาดนิ่งประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับใคร แก้วเคยเห็นเขาบ่อยๆ ในโรงอาหาร หรือตามอาคารเรียน แต่ไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันมาก่อน วันนี้เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นสิ่งที่แทบไม่เคยมีใครได้เห็น "ก็มันตลกนี่คะ" แก้วตอบอย่างร่าเริง พลางชูกล่องนมรสช็อกโกแลตที่เธอเพิ่งหยิบมาจากตู้เย็นในห้องสมุด "ดูสิคะ ตัวละครตัวนี้ดันไปเข้าใจผิด คิดว่าผักกาดขาวเป็นขนม เลยพยายามจะกินมันทั้งหัว" ภัทรมองตามมือที่ชี้ไปยังภาพในหนังสือ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาต่างจากแก้วลิบลับ มันเป็นเสียงทุ้ม ลึก และฟังดูสุขุม ไม่ได้มีจังหวะจะโคนเหมือนเสียงหัวเราะของเธอ "ก็คงตลกดี" เขาพยักหน้า "แล้วนี่รอใครอยู่เหรอ" "รอไอริณน่ะค่ะ นัดกันไว้ว่าจะมาอ่านหนังสือเตรียมสอบด้วยกัน แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนของฉันจะมาสายตามเคย" แก้วถอนหายใจเบาๆ แต่แววตาไม่ได้แสดงความหงุดหงิดออกมาแม้แต่น้อย "ถ้าไอริณมาสาย แล้วแก้วเบื่อจะให้พี่ช่วยหาอะไรอ่านฆ่าเวลาไหม" ภัทรเสนอตัว น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่แก้วอ่านไม่ออก "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ" แก้วตอบปฏิเสธทันควัน เธอรู้ดีว่าภัทรเป็นรุ่นพี่ที่ใครๆ ก็หมายปอง และเธอเองก็เคยแอบปลื้มเขาอยู่เหมือนกัน แต่การที่เขาเข้ามาทักทายเธอในวันนี้ มันทำให้ใจเธอเต้นแรงผิดปกติ "งั้น พี่ไปก่อนนะ" ภัทรกล่าว ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้แก้วนั่งนิ่งอึ้งอยู่กับที่ เสียงหัวเราะของเธอเมื่อครู่ดูเหมือนจะหยุดลงไปพร้อมกับร่างของเขาที่ลับสายตาไป ไม่นานนัก ไอริณ เพื่อนสนิทของแก้วก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับท่าทางกระหืดกระหวย "โทษทีแก ฉันมาสายอีกแล้วใช่ไหม" "นิดหน่อยน่า" แก้วยิ้มให้ "แต่พอดีเลย ภัทรเพิ่งเข้ามาทักเมื่อกี้เอง" "หา! ภัทร! รุ่นพี่สุดหล่อเนี่ยนะ! มาทักแกเนี่ยนะ! ตายแล้ว! แกไปทำอะไรเขามา! หรือว่าแอบชอบเขามานานแล้ว! เป็นไปได้ไง! แกไม่เคยบอกฉันเลย!" ไอริณโผเข้ามากระซิบกระซาบเสียงดังลั่นอย่างตื่นเต้น "บ้า! ฉันไม่ได้ทำอะไรเขาเลยสักนิดเดียว" แก้วรีบปฏิเสธ "เขาแค่เข้ามาถามว่ารอใครอยู่ แล้วก็ถามว่าจะให้ช่วยหาหนังสืออ่านหรือเปล่า" "โอ้โห! แค่นั้นก็ทำเอาฉันใจละลายแล้ว" ไอริณทำตาเป็นประกาย "ปกติเขาไม่เคยคุยกับใครออกนอกหน้านะ โดยเฉพาะกับผู้หญิง เขาจะเย็นชาจะตายไป นี่ขนาดแค่เข้ามาทักแก เขายังยิ้มให้เลยนะ ฉันเห็นนะ!" "เขาไม่ได้ยิ้มให้ฉันสักหน่อย" แก้วแก้ตัว "เขาแค่...มุมปากเขากระตุกนิดหน่อยเอง" "อย่ามาหลอกกันเลยแก" ไอริณหัวเราะคิกคัก "เอาล่ะๆ เลิกเพ้อเจ้อ แล้วมาอ่านหนังสือกันเถอะ" ทั้งสองคนใช้เวลาที่เหลืออยู่กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าสมองของแก้วจะยังคงนึกถึงรอยยิ้มบางๆ ของภัทรอยู่ก็ตาม อีกหลายวันต่อมา แก้วก็พบกับภัทรอีกครั้ง ในงานกิจกรรมของคณะ ซึ่งเธอเป็นอาสาสมัครฝ่ายจัดงาน ส่วนภัทรเป็นหนึ่งในนักศึกษาที่มาเข้าร่วมกิจกรรม "สวัสดีค่ะ รุ่นพี่" แก้วทักทายเมื่อเห็นภัทรเดินเข้ามาในบริเวณงาน "สวัสดีครับ" ภัทรตอบรับ พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ มาให้ "มาช่วยงานเหรอ" "ค่ะ เป็นอาสาสมัคร" แก้วตอบ "แล้วนี่รุ่นพี่มาทำอะไรคะ" "มาหาอะไรทำแก้เบื่อ" ภัทรตอบ "เห็นว่ามีกิจกรรมน่าสนใจดี" "งั้นก็มาถูกที่แล้วค่ะ" แก้วยิ้มกว้าง "มีอะไรให้แก้วช่วยไหมคะ" "ไม่ต้องหรอก" ภัทรปฏิเสธ "เดี๋ยวพี่ไปเดินดูรอบๆ ก่อน" ขณะที่ภัทรเดินไป แก้วก็สังเกตเห็นว่าเขาถือปากกาแท่งหนึ่งมาด้วย เป็นปากกาสีดำธรรมดา แต่ดูเหมือนเขาจะตั้งใจจับมันไว้อย่างแน่นหนา ราวกับว่ามันมีค่าอะไรบางอย่าง "รุ่นพี่คะ" แก้วเรียกเขาอีกครั้ง "ปากกาที่รุ่นพี่ถืออยู่..." ภัทรหันกลับมามอง "มีอะไรเหรอ" "คือ...ปากกาของรุ่นพี่" แก้วลังเลเล็กน้อย "ทำไมถึงจับมันแน่นขนาดนั้นคะ" ภัทรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองปากกาในมือของตัวเอง "อ๋อ...อันนี้" เขาเงยหน้าขึ้นมามองแก้ว "มันเป็นปากกาที่...เพื่อนพี่ให้มาน่ะ" "เพื่อนสนิทเหรอคะ" แก้วถามต่ออย่างอยากรู้อยากเห็น ภัทรพยักหน้า "ใช่...เพื่อนสนิทคนหนึ่ง" "แล้วรุ่นพี่เก็บไว้อย่างดีเลย" แก้วแซว "ก็...มันมีความหมายน่ะ" ภัทรตอบเสียงเบา "พี่ไม่อยากทำมันหาย" แก้วพยักหน้าเข้าใจ "ค่ะ" เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแต่สังเกตเห็นแววตาที่อ่อนลงไปของภัทรในตอนนั้น กิจกรรมดำเนินไปจนถึงช่วงเย็น ภัทรยังคงวนเวียนอยู่แถวๆ ที่แก้วทำงานอยู่เป็นระยะๆ บางครั้งก็เข้ามาทักทาย ชวนคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บางครั้งก็แค่นั่งมองเธอทำงานอยู่ห่างๆ ก่อนที่งานจะเลิก ภัทรเดินเข้ามาหาแก้วอีกครั้ง "วันนี้เหนื่อยไหม" "ก็เหนื่อยค่ะ แต่สนุกดี" แก้วตอบ "พี่ว่าแก้วทำได้ดีนะ" ภัทรชม "ดูเป็นคนกระตือรือร้นดี" แก้วหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" "เอาล่ะ พี่ไปก่อนนะ" ภัทรกล่าว "แล้วเจอกันใหม่" "ค่ะ รุ่นพี่" แก้วโบกมือลา เมื่อภัทรเดินจากไป เธอก็ยังคงมองตามหลังเขาไป จนกระทั่งร่างของเขาหายลับไปจากสายตา "แก้ว! คิดอะไรอยู่เนี่ย! มาช่วยเก็บของหน่อยเร็ว!" เสียงไอริณดังขึ้นมา เรียกสติของแก้วให้กลับคืนมา แก้วรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วกลับไปช่วยไอริณเก็บของต่อ แต่ในใจเธอก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมภัทรถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ทำไมเขาถึงได้เข้ามาทักทายเธอ ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยสนใจใครเลย หรือว่า...เธอจะเริ่มมีอิทธิพลต่อเขาบ้างแล้วนะ แต่ที่แน่ๆ คือ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แก้วก็เริ่มสังเกตเห็นภัทรมากขึ้นเรื่อยๆ ในทุกๆ ที่ที่เธอไป และดูเหมือนว่าภัทรเองก็เริ่มจะสังเกตเห็นเธอเช่นกัน