เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่แก้วก็ยังคงข่มตาหลับไม่ยอมลุกขึ้น ร่างกายของเธอรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดจากการที่ต้องทำงานพิเศษจนดึกดื่นเมื่อคืน "แก้ว! ตื่นได้แล้ว!" เสียงไอริณดังขึ้นพร้อมกับการเขย่าแขนอย่างแรง "สายแล้วนะ!" แก้วลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะรีบผงกหัวขึ้น "อะไรนะ! สายแล้วเหรอ!" เธอรีบกระโดดลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว แล้วก็รีบแต่งตัวอย่างลวกๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องพัก "แก้ว! กินข้าวเช้าก่อนสิ!" ไอริณตะโกนไล่หลัง "ไม่ทันแล้ว! ไว้เจอกันที่มหา'ลัยนะ!" แก้วตอบกลับไป แล้วก็รีบวิ่งออกไป เธอวิ่งไปตามทางเดินของหอพัก หวังว่าจะไปทันขึ้นรถเมล์สายที่เธอต้องขึ้นทุกวัน ขณะที่กำลังวิ่งอย่างทุลักทุเล เธอก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง ทำให้เธอเสียหลักเซถลาไปด้านหลัง "โอ๊ย!" แก้วร้องออกมาเบาๆ "ระวังหน่อยสิ" เสียงทุ้มดังขึ้น แก้วเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับภัทรที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็แฝงไปด้วยความเป็นห่วง "รุ่นพี่! ขอโทษค่ะ!" แก้วรีบกล่าว "หนู...หนูรีบไปหน่อย" ภัทรมองแก้วตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับย่น "ดูท่าจะรีบมากจริงๆ" ภัทรพูดติดตลก "จะไปไหนแต่เช้าขนาดนี้" "จะไปเรียนค่ะ" แก้วตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะสายแล้ว" ภัทรมองไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง "ยังทันอยู่นะ" "ไม่ทันแล้วค่ะ" แก้วถอนหายใจ "รถเมล์คันที่หนูต้องขึ้นคงออกไปแล้ว" ภัทรยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ถ้าไม่รังเกียจ พี่ไปส่งไหม" แก้วอึ้งไปชั่วขณะ "จริงเหรอคะ" "อืม" ภัทรพยักหน้า "พี่ว่าจะไปคณะอยู่พอดี" "แต่ว่า..." แก้วลังเล "รุ่นพี่จะเสียเวลาหรือเปล่าคะ" "ไม่เป็นไรหรอก" ภัทรตอบ "พี่ว่าไปส่งแก้วสำคัญกว่า" แก้วหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอไม่เคยคิดว่าภัทรจะเสนอตัวมาส่งเธอแบบนี้ "งั้น...ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" แก้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเขินอาย ทั้งสองคนเดินไปที่รถของภัทร ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากหอพักนัก "รถพี่เป็นรถธรรมดาๆ นะ ไม่ต้องคาดหวังอะไรมาก" ภัทรพูดขณะที่เปิดประตูรถให้แก้ว "ไม่เป็นไรค่ะ" แก้วตอบ "แค่นี้ก็ดีมากแล้ว" ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากที่จอด แก้วก็เหลือบมองไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นใบหน้าของภัทรที่ตั้งใจขับรถอย่างใจเย็น "รุ่นพี่คะ" แก้วเอ่ยขึ้น "ทำไมวันนี้ถึง...ใจดีเป็นพิเศษคะ" ภัทรหันมายิ้มให้แก้ว "ก็...อยากให้แก้วรู้ว่า พี่ไม่ได้เป็นคนใจร้ายเสมอไปนะ" "หนูรู้ค่ะ" แก้วตอบ "หนูรู้ว่ารุ่นพี่ใจดี" "แล้วรู้ได้ไง" ภัทรถาม "ก็...หนูเห็นตอนที่รุ่นพี่ช่วยเด็กน้อยที่หลงทางเมื่อวันก่อนไงคะ" แก้วเล่า "ตอนนั้นหนูบังเอิญผ่านมาเห็นพอดี" ภัทรชะงักไปเล็กน้อย "แล้วแก้วเห็นเหรอ" "ค่ะ" แก้วพยักหน้า "ตอนนั้นหนู...แอบประทับใจมากเลยค่ะ" ภัทรมองแก้วด้วยแววตาอ่อนโยน "พี่ดีใจนะที่แก้วคิดแบบนั้น" รถเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลาย แก้วรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้นั่งรถไปกับภัทร "แก้ว" ภัทรเรียกชื่อเธอ "พี่อยากจะถามอะไรแก้วหน่อย" "คะ" แก้วขานรับ "ทำไมแก้วถึงชอบหัวเราะบ่อยๆ ล่ะ" ภัทรถาม แก้วแปลกใจกับคำถาม "ก็...หนูรู้สึกมีความสุขนี่คะ เวลาหัวเราะ มันเหมือนกับว่าความทุกข์มันหายไป" "แล้วเวลาหัวเราะ...แก้วรู้สึกยังไง" ภัทรถามต่อ "ก็...รู้สึกดีค่ะ" แก้วตอบ "เหมือนกับว่าโลกทั้งใบมันสดใสขึ้น" ภัทรพยักหน้า "พี่ก็รู้สึกเหมือนกัน" แก้วหันไปมองภัทรด้วยความสงสัย "รุ่นพี่ก็รู้สึกเหมือนกันเหรอคะ" "อืม" ภัทรตอบ "เวลาได้ยินเสียงหัวเราะของแก้ว พี่รู้สึกเหมือนกับว่าโลกมันสว่างขึ้น" แก้วหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าเสียงหัวเราะของเธอจะมีความหมายต่อใครบางคนมากขนาดนี้ "ถ้าอย่างนั้น...รุ่นพี่ก็คงจะชอบเสียงหัวเราะของหนูสินะคะ" แก้วถามอย่างอายๆ ภัทรมองแก้วด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม "ใช่...พี่ชอบมากเลย" เสียงหัวเราะของแก้วดังขึ้นมาเบาๆ ด้วยความเขินอาย ภัทรมองใบหน้าแดงก่ำของเธอ แล้วก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ "เอาล่ะ ถึงแล้ว" ภัทรกล่าวเมื่อรถจอดเทียบหน้าคณะ "ขอบคุณมากนะคะรุ่นพี่" แก้วกล่าว "สำหรับทุกอย่างเลย" "ไม่เป็นไร" ภัทรตอบ "แล้วเจอกันนะ" "ค่ะ" แก้วตอบ ก่อนจะรีบลงจากรถ แล้ววิ่งเข้าไปในอาคารเรียน ขณะที่เดินเข้าไปในห้องเรียน แก้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เสียงหัวเราะของเธอในวันนี้ ดูเหมือนว่าจะไปถึงใจของใครบางคนแล้วจริงๆ และเธอก็หวังว่า เสียงหัวเราะของเธอ จะเป็นเหมือนแสงแดดที่สาดส่องเข้าไปละลายกำแพงในใจของภัทร ให้เขาได้รู้สึกถึงความอบอุ่นและความสุขที่แท้จริง