"กลุ่มดาวพิณนี่...มีดาวฤกษ์ที่ชื่อว่า 'เวกา' เป็นดาวที่สว่างที่สุดในกลุ่มดาวนี้เลยนะ" คมพูดขึ้นขณะที่กำลังปรับโฟกัสกล้องโทรทรรศน์ "เวกาเป็นดาวสีฟ้าขาว สังเกตได้ง่ายมาก" ฟ้าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีแสงดาวระยิบระยับมากขึ้น "ฉันเคยอ่านเจอ" เธอกลอบ "เวกาเป็นดาวที่สำคัญมากในทางดาราศาสตร์เลยนี่นา" "ใช่แล้ว" คมตอบ "มันเป็นเหมือนจุดอ้างอิงสำคัญในการวัดความสว่างของดาวอื่นๆ ด้วย" แพรพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันชอบกลุ่มดาวพิณนะ มันดูสง่างามดี" ทั้งสามคนยังคงก้มหน้าก้มตาเพลิดเพลินกับการสังเกตการณ์ดวงดาว เสียงพูดคุยกันเบาๆ เกี่ยวกับตำนานของกลุ่มดาวต่างๆ หรือข้อเท็จจริงทางดาราศาสตร์ที่น่าสนใจ สลับกับการเงียบไปเพื่อซึมซับความงามของจักรวาลตรงหน้า "นั่นไง...เวกา" แพรชี้ไปยังจุดสว่างที่โดดเด่น "สวยจริงๆ" "สวยมากเลย" ฟ้าเห็นด้วย "เหมือนมีใครเอาเพชรเม็ดใหญ่มาวางไว้บนฟ้าเลย" คมยิ้ม "ถ้ามองดีๆ จะเห็นว่าเวกามีประกายสีฟ้าอมม่วงเล็กน้อยนะ" "จริงด้วย" ฟ้ากล่าว "ขอบคุณนะคมที่ชี้ให้ดู" "ไม่เป็นไร" คมตอบ "ดีใจที่เธอชอบ" บรรยากาศของความขัดแย้งที่เคยมีก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาที่ผ่านไป พร้อมกับการปรากฏของดวงดาวที่สว่างไสวบนท้องฟ้า พวกเขากลับมาเป็นกลุ่มเพื่อนที่รักในดาราศาสตร์เหมือนเดิม แม้ว่าภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น จะยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่ได้รับการสะสางอย่างแท้จริง หลังจากสังเกตการณ์กลุ่มดาวพิณไปสักพักใหญ่ คมก็เอ่ยขึ้น "เอาล่ะ วันนี้เราน่าจะพอแล้วนะ" "เร็วไปหรือเปล่า" ฟ้าถามอย่างเสียดาย "ฉันยังอยากดูอีกเยอะเลย" "พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้ว เรามาดูกันต่อพรุ่งนี้ก็ได้" คมเสนอ "วันนี้เรามาเก็บอุปกรณ์กันก่อนดีกว่า" "ก็ได้" ฟ้าตอบ "แต่พรุ่งนี้ต้องมีเวลาดูนานๆ เลยนะ" "รับรอง" คมยิ้ม "จะให้ดูจนตาแฉะไปเลย" แพรยิ้มตาม "ฉันก็อยากดูอีกนะ" ทั้งสามคนเริ่มเก็บอุปกรณ์ต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ กล้องโทรทรรศน์ถูกเก็บเข้าที่ ถุงใส่อุปกรณ์ต่างๆ ถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย "คืนนี้กลุ่มดาวสวยจริงๆ นะ" แพรพูดขึ้นขณะที่กำลังช่วยคมยกกล้องโทรทรรศน์ "ขอบคุณนะที่ชวนมาดูด้วยกัน" "ยินดีเสมอ" คมตอบ "ชมรมของเราก็ต้องมีกิจกรรมแบบนี้ให้ทำบ่อยๆ" ฟ้าแอบมองคมขณะที่เขากำลังเก็บอุปกรณ์ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าตอนที่ฟ้ามาถึงชมรมตอนบ่าย เธอรู้สึกโล่งใจที่เห็นเขาเป็นแบบนั้น "มีอะไรเหรอฟ้า" คมเงยหน้ามาเห็นฟ้าจ้องมองอยู่ "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า" ฟ้าส่ายหน้าเบาๆ "เปล่า...แค่มองนาย" คมเลิกคิ้ว "มองทำไม" "ก็...มองเฉยๆ" ฟ้าตอบติดขัดเล็กน้อย "แค่อยากจะบอกว่า...ขอบคุณนะคม" "ขอบคุณเรื่องอะไร" คมถาม "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" ฟ้าตอบ "ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้เห็นท้องฟ้าที่สวยงามแบบนี้" คมยิ้มกว้าง "แค่นี้เอง" เขาพูด "ฉันก็ขอบคุณเธอเหมือนกันนะ ที่เข้ามาในชีวิต" คำพูดของคมทำให้ฟ้าหน้าแดงอีกครั้ง เธอรีบหลบสายตาคมไปมองแพรแทน "เราไปเดินเล่นกันหน่อยไหม" แพรเอ่ยขึ้น "ก่อนจะกลับบ้าน" "ไปสิ" ฟ้าตอบทันที "ฉันอยากจะคุยกับแพรเรื่องอะไรบางอย่าง" คมมองฟ้ากับแพร "โอเค งั้นเดี๋ยวฉันเก็บของเสร็จแล้วจะตามไปนะ" ฟ้าพยักหน้า "โอเค" ฟ้ากับแพรเดินออกมาจากห้องชมรม ทิ้งคมไว้เบื้องหลัง ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทลงไปอีก ดวงดาวสว่างไสวเต็มท้องฟ้า "ฟ้า...มีอะไรอยากคุยกับฉันเหรอ" แพรถามขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามทางเดินของโรงเรียน "ก็...เรื่องของคมน่ะ" ฟ้าตอบอ้อมแอ้ม "ฉันรู้ว่าแพรชอบคมมานานแล้ว" แพรหยุดเดิน มองหน้าฟ้า "ฉันรู้ว่าเธอรู้" "ฉัน...ฉันขอโทษนะแพร" ฟ้าพูดด้วยความรู้สึกผิด "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแย่งอะไรไปจากแพรเลย" แพรยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรหรอกฟ้า" เธอบอก "ฉันรู้ว่าความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้" "แต่...ฉันก็ไม่อยากให้แพรเสียใจ" ฟ้าพูดต่อ "ฉันอยากให้เรายังเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม" "แน่นอนอยู่แล้ว" แพรตอบ "ฉันดีใจนะที่เห็นคมมีความสุข" คำพูดของแพรทำให้ฟ้าประหลาดใจ "จริงเหรอ" "จริงสิ" แพรยิ้ม "ถึงแม้ว่าตอนแรกฉันจะรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ก็ตาม" "ฉันเข้าใจ" ฟ้าพยักหน้า "ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงรู้สึกเหมือนกัน" "แต่ฉันก็เห็นนะว่าคมรักฟ้าจริงๆ" แพรพูด "แล้วฟ้าก็ดูมีความสุขมากเวลาอยู่กับคม" "ใช่" ฟ้าตอบ "ฉันมีความสุขมากจริงๆ" "งั้นก็ดีแล้ว" แพรพูด "ฉันไม่อยากให้ใครต้องเสียใจเพราะเรื่องของฉัน" "ขอบคุณนะแพร" ฟ้าบอก "ขอบคุณที่เข้าใจ" "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" แพรบอก "เราเป็นเพื่อนกันนี่" ทั้งสองคนเดินต่อไปด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจมากขึ้น แสงดาวบนท้องฟ้าดูเหมือนจะส่องสว่างกว่าเดิม ราวกับจะส่งสัญญาณแห่งมิตรภาพที่กลับคืนมา