รุ่งเช้าของวันถัดมา บรรยากาศในพระบรมราชวังเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้ ขุนศึกและรสาเดินเคียงข้างกันไปยังท้องพระโรง พวกเขารู้สึกได้ถึงสายตาของขุนนางรอบข้างที่จับจ้องมาที่พวกเขา ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในความคิด “ท่าน… อุปราช… ข้า… รู้สึก… ไม่… สบาย… ใจ… เลย…” รสาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขาเดินผ่านลานกว้าง “เหมือน… จะ… มี… บางสิ่ง… บางอย่าง… กำลัง… จะ… เกิด… ขึ้น…” “ข้า… ก็… เช่น… กัน… ท่าน… หญิง…” ขุนศึกตอบ “สมเด็จ… พระ… พุทธ… เจ้า… อยู่… หัว… ทรง… มี… พระ… ราช… อาการ… ที่… ไม่… ปกติ… นัก… หลังจาก… ที่… ข้า… ได้… เข้า… เฝ้า… เมื่อ… คืน… นี้…” เมื่อพวกเขาเดินเข้าสู่ท้องพระโรงที่โอ่อ่า สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่พวกเขา สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวประทับอยู่บนพระแท่นด้วยท่าทีที่ดูอ่อนแรงกว่าปกติ พระยาศรีจันยืนอยู่ข้างพระองค์ ท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาของเขากลับฉายแววแห่งความเย็นชา “ถวาย… บังคม… ทรง… พระ… กรุณา… โปรด… เกล้า… ทรง… โปรด…” ขุนศึกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แม้จะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ “กระหม่อม… มา… กราบ… บังคม… ทูล… รายงาน… เรื่อง… ที่… เกิด… ขึ้น… เมื่อ… วาน… นี้…” “อ้อ… เรื่อง… นั้น… รึ…” สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เรา… ได้… ทราบ… เรื่อง… แล้ว… ขุน… ศึก…” “แต่… พระ… องค์… ดู… เหมือน… จะ… ไม่… สบาย… พระ…ทัย…” รสาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ทันใดนั้น พระยาศรีจันก็ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย “ท่าน… หญิง… การ… ที่… ท่าน… จะ… เข้า… มา… ยุ่ง… เกี่ยว… กับ… เรื่อง… ของ… ราช… สำนัก… นั้น… ไม่… เหมาะ… สม…” “ข้า… มิ… ได้… เข้า… มา… ยุ่ง… เกี่ยว…” รสาตอบอย่างไม่ยอมแพ้ “ข้า… เพียง… แต่… เป็น… ห่วง… พระ… สุขภาพ… ของ… สมเด็จ… พระ… พุทธ… เจ้า… อยู่… หัว…” “พอ… แล้ว…” สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม “เรา… รู้อยู่… แล้ว… ว่า… เกิด… อะไร… ขึ้น…” พระองค์ทรงทอดพระเนตรไปยังขุนศึก “ขุน… ศึก… เจ้า… คิด… ว่า… เจ้า… กำลัง… ทำ… อะไร… อยู่…?” “กระหม่อม… กำลัง… ทำ… หน้า… ที่… ของ… กระหม่อม… ใน… การ… ปก… ป้อง… แผ่นดิน… และ… สมเด็จ… พระ… พุทธ… เจ้า… อยู่… หัว…” ขุนศึกตอบด้วยความภักดี “ปก… ป้อง…?” พระยาศรีจันหัวเราะในลำคอ “ท่าน… อุปราช… กำลัง… รวบ… รวม… อำนาจ… ไว้… ใน… มือ… มาก… เกิน… ไป… ต่าง… หาก…! ท่าน… กำลัง… ทำให้… เกิด… ความ… แตก… แยก… ใน… หมู่… ขุน… นาง…!” “ข้า… เพียง… แต่… ต้องการ… เสริม… สร้าง… ความ… แข็ง… แกร่ง… ให้… กับ… กองทัพ… เพื่อ… เตรียม… พร้อม… รับ… ศึก… จาก… ข้า… ศึก…” ขุนศึกแก้ต่าง “แต่… เจ้า… มิ… ได้… ขอ… พระ… ราช… ทาน… พระ… บรม… ราช…านุญาต… อย่าง… ถูก… ต้อง…” สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตรัส “และ… การ… ที่… เจ้า… ไป… สอด… ส่อง… เรื่อง… ราว… ของ… ขุน… นาง… คน… อื่น… ก็… ยิ่ง… เป็น… การ… เสื่อม… เสีย… พระ… เกียรติ…” รสารู้สึกได้ถึงความจริงอันโหดร้ายที่กำลังจะถูกเปิดเผย “ท่าน… อุปราช… นี่… มัน… หมาย… ความ… ว่า… อย่าง… ไร…?” เธอหันไปถามขุนศึก ขุนศึกมองสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พระ… องค์… ทรง… เชื่อ… คำ… พูด… ของ… พระ…ยา… ศรี… จัน… หรือ…?” “เรา… ได้… ตรวจ… สอบ… แล้ว…” สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตรัส “และ… เรา… ได้… พบ… หลัก… ฐาน… ที่… ชัด… เจน…” พระยาศรีจันยิ้มมุมปาก เขาหยิบม้วนเอกสารหนึ่งขึ้นมา “นี่… คือ… หลัก… ฐาน… ที่… พิสูจน์… ว่า… ท่าน… อุปราช… ทรง… มี… เจต… นา… คิด… ก่อ… กบฏ…” เขาคลี่ม้วนเอกสารออก เผยให้เห็นลายมือที่ดูคุ้นตา “นี่… คือ… จด… หมาย… ที่… ท่าน… อุปราช… ทรง… เขียน… ถึง… แม่… ทัพ… ทาง… เหนือ… สั่ง… ให้… เตรียม… กอง… กำลัง… ไว้… รอ… เว… ลา… ยึด… อำ… นาจ…” รสารู้สึกใจหายวาบ เธอจำลายมือนี้ได้ดี มันคือลายมือของขุนศึกเอง! แต่… ทำไม… มัน… ถึง… อยู่… ใน… มือ… ของ… พระยา… ศรี… จัน… ได้…? “นี่… มัน… เป็น… ไป… ไม่… ได้…” ขุนศึกอุทานออกมาด้วยความตกใจ “กระหม่อม… มิ… ได้… เขียน… จด… หมาย… ฉบับ… นี้…” “อย่า… ได้… ปฏิ… เสธ…” พระยาศรีจันกล่าวเสียงเย็น “ลาย… มือ… ของ… เจ้า… ชัด… เจน… อยู่… แล้ว…” “มัน… เป็น… การ… ใส่… ร้าย…” ขุนศึกพยายามแก้ต่าง “กระหม่อม… มิ… เคย… คิด… ที่… จะ… ก่อ… กบฏ…” “พอ… แล้ว…” สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตรัสด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “เรา… ได้… ตัด… สิน… แล้ว… ขุน… ศึก… เจ้า… ผิด… จริง…” “พ่ะย่ะค่ะ… สมเด็จ… พระ… พุทธ… เจ้า… อยู่… หัว…” ขุนศึกทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำตาคลอเบ้า “กระหม่อม… มิ… เคย… คิด… ที่… จะ… หัก… หลัง… พระ… องค์…” “เจ้า… จง… ยอม… รับ… ผิด… ซะ…” พระยาศรีจันกล่าว “แล้ว… เรา… จะ… ไว้… ชีวิต… เจ้า…” รสาไม่อาจทนเห็นภาพตรงหน้าได้อีกต่อไป เธอรีบก้าวออกมาข้างหน้า “ไม่… ค่ะ…! ท่าน… อุปราช… มิ… ได้… ผิด…! นี่… มัน… เป็น… การ… ใส่… ร้าย…!” “ท่าน… หญิง…!” ขุนศึกร้องเรียกด้วยความตกใจ “ท่าน… หญิง…!” พระยาศรีจันหันมามองรสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “อย่า… ได้… เข้า… มา… ยุ่ง…!” “ท่าน… หญิง… จง… ถอย… ไป…” สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตรัส “เรื่อง… นี้… เป็น… เรื่อง… ของ… ขุน… นาง…” “แต่… พระ… องค์…!” รสาพยายามจะพูดต่อ “ข้า… รู้… ว่า… ท่าน… อุปราช… บริสุทธิ์…!” “เจ้า… รู้… ได้… อย่าง…ไร…?” พระยาศรีจันถามอย่างเย้ยหยัน “เพราะ… ข้า… รู้… ว่า… ใคร… คือ… คน… ที่… กำลัง… ใส่… ร้าย…!” รสาประกาศเสียงดัง ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เธออย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและคาดไม่ถึง