แสงดาวสีทองที่สาดส่องลงมาอย่างต่อเนื่อง สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับทุกคน รสาอ้าปากค้าง มือของเธอกุมเสื้อของขุนศึกไว้แน่น ราวกับต้องการความมั่นคง ขณะที่เธอมองดูปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า "หม่อมฉัน… ไม่… เคย… คิด… ว่า… ตำ… นาน… จะ… เป็น… จริง… ได้… ถึง… เพิ่ง… นี้… เลย… ค่ะ… ท่าน… อุปราช…" รสาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "มัน… ช่าง… น่า… อัศจรรย์… จน… ไม่… น่า… เชื่อ…" ขุนศึกพยักหน้าเห็นด้วย สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังพื้นดินที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป "โลก… ใบ… นี้… เต็ม… ไป… ด้วย… สิ่ง… ที่… เรา… ไม่… เคย… รู้… ไม่… เคย… เห็น… มา… ก่อน… ท่าน… หญิง… และ… บาง… ครั้ง… การ… ค้นหา… ความ… จริง… ก็… พา… เรา… ไป… สู่… ปรากฏ… การณ์… ที่… เกิน… กว่า… จิน… ตนา… การ…" "แล้ว… เรา… จะ… ทำ… อย่าง…ไร… ต่อ… ไป… ดี… คะ…?" พระยาพิชัยถาม เมื่อเห็นว่ารอยร้าวบนพื้นดินนั้น ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น จนกลายเป็นเหมือนปากปล่องขนาดใหญ่ ที่มีแสงสีทองลอดผ่านออกมาจากเบื้องล่าง "เรา… จะ… ลง… ไป… ข้าง… ใน…!" ขุนศึกตอบเสียงเฉียบขาด "นี่… คือ… โอกาส… ที่… เรา… ได้… รอ… คอย… พระยา… พิชัย… เจ้า… เตรียม… ทหาร… บาง… ส่วน… ไว้… เฝ้า… ที่… นี่… และ… นำ… เสบียง… ที่… จำ… เป็น… ติด… ตัว… ไป… ด้วย… ส่วน… ที่… เหลือ… ให้… ตาม… ข้า… มา…" "ขอ… รับ… ท่าน… อุปราช…" พระยาพิชัยตอบรับอย่างแข็งขัน เขารีบหันไปออกคำสั่งกับทหารองครักษ์ที่อยู่รอบข้าง รสาขยับเข้ามาใกล้ขุนศึกมากขึ้น "หม่อมฉัน… จะ… ไป… กับ… ท่าน… ค่ะ… ท่าน… อุปราช… หม่อมฉัน… อยาก… จะ… เห็น… กับ… ตา… ของ… หม่อมฉัน… เอง…" ขุนศึกหันมามองรสา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็มีความห่วงใยฉายออกมา "ข้า… ทราบ… ดี… ท่าน… หญิง… แต่… ข้าง… ใน… นั้น… อาจ… จะ… เต็ม… ไป… ด้วย… อัน… ตราย… ที่… เรา… ไม่… อาจ… คาด… เดา… ได้…" "หม่อมฉัน… พร้อม… ที่… จะ… เผชิญ… หน้า… กับ… มัน… ค่ะ…" รสาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หม่อมฉัน… ได้… เตรียม… ใจ… มา… แล้ว… และ… หม่อมฉัน… ก็… มี… ความ… รู้… เกี่ยว… กับ… ตำ… นาน… ที่… อาจ… เป็น… ประโยชน์… ใน… การ… ค้นหา… ความ… จริง… ค่ะ…" ขุนศึกมองเข้าไปในดวงตาของรสา เห็นถึงความมุ่งมั่นที่แรงกล้าจนไม่อาจปฏิเสธได้ เขาพยักหน้าช้าๆ "ดี… ท่าน… หญิง… เรา… จะ… ไป… ด้วย… กัน… เตรียม… ตัว… ให้… พร้อม… ข้า… จะ… ให้… ทหาร… บาง… ส่วน… นำ… เชือก… ที่… แข็ง… แรง… ลง… ไป… ก่อน… เพื่อ… ความ… ปลอด… ภัย…" เมื่อทุกอย่างพร้อม ขุนศึกนำรสาและทหารกล้าอีกหกนาย เดินเข้าไปยังปากปล่องที่เกิดจากแสงดาวสาดส่องลงมา ทุกย่างก้าวของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตื่นเต้น ความหวัง และความหวาดหวั่น ทันทีที่ก้าวเท้าลงไปในปล่องนั้น อากาศรอบตัวก็เย็นลงอย่างฉับพลัน แสงสีทองจากภายนอกค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแสงสลัวๆ ที่ส่องมาจากผนังหินรอบด้าน ซึ่งประดับประดาไปด้วยอักขระโบราณที่ส่องแสงเรืองรอง "นี่… มัน… ราว… กับ… โลก… อีก… ใบ… เลย… ค่ะ…!" รสาอุทาน ลมหายใจของเธอติดขัดด้วยความประหลาดใจ "ผนัง… นี่… ทำ… มา… จาก… อะไร… กัน…? มัน… ดู… เหมือน… หิน… แต่… ก็… มี… แสง… สว่าง… ออก… มา…" "ข้า… ก็… ไม่… แน่… ใจ…" ขุนศึกตอบขณะที่เขากำลังสังเกตอักขระบนผนังอย่างละเอียด "แต่… สิ่ง… เหล่า… นี้… ดู… เหมือน… เป็น… ภาษา… โบราณ… ที่… ข้า… ไม่… เคย… พบ… เห็น… มา… ก่อน…" พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ผ่านโถงทางเดินที่คดเคี้ยว สลับกับห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยรูปปั้นโบราณ ซึ่งมีลักษณะแปลกประหลาด ไม่เหมือนกับรูปเคารพใดๆ ที่เคยเห็นในประวัติศาสตร์ "ท่าน… อุปราช… หม่อมฉัน… จำ… ได้… ว่า… ใน… ตำ… นาน… กล่าว… ถึง… ‘ผู้… พิทักษ์… แห่ง… ดิน… แดน… สุริย… งาม’… ว่า… พวก… เขา… มี… รูปลักษณ์… ที่… พิเศษ… และ… สามารถ… ควบคุม… พลัง… งาน… บาง… อย่าง… ได้…" รสาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอมองไปยังรูปปั้นเหล่านั้น "บางที… รูป… ปั้น… เหล่า… นี้… อาจ… จะ… หมาย… ถึง… พวก… เขา…" "หาก… เป็น… เช่น… นั้น… เรา… ต้อง… ระวัง… ให้… มาก… ยิ่ง… ขึ้น…" ขุนศึกกล่าว "เรา… ไม่… รู้… ว่า… พวก… เขา… ยัง… มี… ชีวิต… อยู่… หรือ… ไม่… และ… หาก… มี… ชีวิต… อยู่… พวก… เขา… จะ… เป็น… มิตร… หรือ… ศัตรู… กับ… เรา…" ขณะที่พวกเขาเดินผ่านห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่ง เสียงฝีเท้าของพวกเขาก็หยุดชะงักลง เบื้องหน้าของพวกเขา คือภาพที่น่าตกตะลึง วงกลมขนาดใหญ่บนพื้น ทำจากหินสีดำสนิท ที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี รอบวงกลมนั้นมีแท่งหินสีขาวตั้งเรียงรายอยู่เป็นระยะๆ แต่ละแท่งสลักลวดลายที่ซับซ้อน "นี่… มัน… คือ… อะไร… กัน…?" รสาเอ่ยถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย "ข้า… คิด… ว่า… นี่… คือ… ‘ประตู’…" ขุนศึกตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับวงกลมสีดำนั้น "ประตู… สู่… ดิน… แดน… สุริย… งาม… ตาม… ที่… ตำ… นาน… ได้… กล่าว… ไว้…" "แต่… มัน… ดู… เหมือน… เป็น… เพียง… แค่… วง… กลม… บน… พื้น… นะ… คะ…?" รสาเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ "บางที… ‘ประตู’… อาจ… ไม่ใช่… สิ่ง… ที่… เรา… สามารถ… มอง… เห็น… ได้… ด้วย… ตา… ธรรมดา…" ขุนศึกอธิบาย "มัน… อาจ… เป็น… การ… เปิด… มิติ… ที่… เชื่อม… โยง… ระหว่าง… โลก… ของ… เรา… กับ… โลก… อื่น…" เขาเดินเข้าไปใกล้ วงกลมสีดำนั้น ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงไปบนพื้นผิวที่เย็นเฉียบ ทันใดนั้น แสงสีทองที่เคยส่องสว่างจากปากปล่องด้านบน ก็สาดส่องลงมายังวงกลมนั้นอีกครั้งอย่างรุนแรง "ระวัง…!" รสาตะโกน แสงสีทองนั้นสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลบแสงสลัวๆ ที่เคยมีอยู่ในโถงทางเดินนั้นทั้งหมด รู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลกำลังดึงทุกสรรพสิ่งเข้าไปในวงกลมสีดำนั้น "จับ… มือ… ข้า… ไว้… ท่าน… หญิง…!" ขุนศึกร้องบอก เขาคว้ามือของรสาไว้แน่น วินาทีต่อมา โลกทั้งใบของพวกเขาก็หมุนคว้าง แสงสีทองสาดส่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นราวกับพายุหมุน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะบิดเบี้ยวไปหมด เมื่อทุกอย่างสงบลง แสงสว่างจางหายไป พวกเขาก็พบว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นดินที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง