การเดินทางกลับไปยังที่พักของรสาเต็มไปด้วยบรรยากาศของความหวังและความกังวลที่ปะปนกัน ในขณะที่เธอรู้สึกโล่งใจที่ได้ถ่ายทอดสิ่งที่เธอได้เห็นและได้เรียนรู้ให้กับพระยาเดโชไปแล้ว เธอก็อดที่จะหวั่นใจกับคำพูดและการกระทำที่อาจตามมาไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับคำทำนายเรื่อง “บุปผาเหล็กกล้า” ที่ขุนศึกได้กล่าวถึง เมื่อเรือเล็กพายกลับเข้าเทียบท่า รสาและขุนศึกก็ได้รับการต้อนรับอย่างคุ้นเคยจากเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนคอยอยู่ รสาเดินตามขุนศึกไปยังอาคารที่พักของเธอ การพูดคุยระหว่างทางเป็นไปอย่างเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น “ท่านหญิง…” ขุนศึกเอ่ยขึ้นเมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าห้องพักของเธอ “ข้า… จะ… ไป… สอบถาม… เรื่อง… บุปผาเหล็กกล้า… จาก… ผู้… เฒ่า… ใน… ชุมชน… ให้… ท่าน… พรุ่งนี้… เช้า…” “ขอบคุณ… ท่าน… ขุนศึก… มาก… นะคะ…” รสาตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ “ดิฉัน… รู้สึก… ขอบคุณ… ใน… ความ… กรุณา… ของท่าน…” “เป็น… หน้าที่… ของข้า… ที่จะ… ดูแล… ท่านหญิง…” ขุนศึกกล่าว “ขอ… ให้… ท่าน… พักผ่อน… อย่าง… เต็มที่…” หลังจากขุนศึกจากไป รสาก็เข้าไปในห้องพักของเธอ ทิ้งตัวลงบนเสื่ออย่างอ่อนเพลีย ตลอดทั้งวัน เธอได้เผชิญหน้ากับความกดดันมหาศาล ทั้งการต้องตีความอนาคตของอาณาจักร การเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจ และการต้องตัดสินใจว่าจะเปิดเผยความลับเกี่ยวกับตัวตนของเธอหรือไม่ เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกระดาษบันทึกและตำราต่างๆ ที่เธอได้รวบรวมมา รสาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมา และเริ่มเขียนบางอย่างลงไป มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว สลักเสลาตัวอักษรลงบนหน้ากระดาษ ราวกับกำลังบันทึกเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ “วันที่… [วันที่ปัจจุบันในยุคอยุธยา]…” เธอเริ่มเขียน “วันนี้… ข้า… ได้… พบ… กับ… ท่าน… พระยา… เดโช… และ… ได้… นำเสนอ… คำ… ทำนาย… เกี่ยวกับ… อนาคต… อัน… ใกล้… จะ… มาถึง… ของ… กรุง… ศรี… อยุธยา… ภาพ… ของ… ความ… แตกแยก… ภายใน… และ… การ… คุกคาม… จาก… ภายนอก… ได้… ถูก… ถ่ายทอด… ออกไป… แล้ว…” “ส่วน… เรื่อง… ของ… บุปผา… เหล็กกล้า… นั้น… ยังคง… เป็น… ปริศนา… ที่… รอคอย… การ… คลี่คลาย… ข้า… หวัง… ว่า… ข้อมูล… ที่… ได้รับ… จะ… ช่วย… ให้… ข้า… เข้าใจ… ถึง… ชะตากรรม… อัน… สลับซับซ้อน… ของ… ตนเอง… และ… ของ… แผ่นดิน… แห่งนี้…” เธอนึกถึงใบหน้าของพระยาเดโช แววตาที่ฉายชัดถึงความกังวลและความหวัง “ท่าน… พระยา… เดโช… ทรง… มี… ความ… หวัง… ใน… การ… เปลี่ยนแปลง… แต่… ก็… ทรง… ตระหนัก… ดี… ถึง… ความ… ยากลำบาก… ที่… ต้อง… เผชิญ…” “ส่วน… เรื่อง… ของ… ‘เลือด… สุริย์วงษ์’… นั้น… ยังคง… เป็น… ความ… ลับ… ที่… รอคอย… การ… เปิดเผย… ข้า… มิอาจ… แน่ใจ… ได้… ว่า… ตัว… ข้า… เอง… จะ… เกี่ยวข้อง… กับ… คำ… ทำนาย… นี้… มาก… น้อย… เพียง… ใด…” รสาถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง “พรุ่งนี้… เช้า… ข้า… จะ… ต้อง… ได้… คำ… ตอบ… เกี่ยวกับ… ‘บุปผา… เหล็กกล้า’… ให้… ได้…” เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศเย็นสบายกำลังดี รสาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสดชื่นที่กลับคืนมา เธอจัดการกับกิจวัตรประจำวันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกไปพบกับขุนศึกที่รออยู่แล้ว “ท่านหญิง… พร้อม… แล้ว… หรือ… เพคะ?” ขุนศึกเอ่ยถามเมื่อเห็นรสาเดินเข้ามา “ข้า… ได้… เตรียม… เรือ… ไว้… แล้ว…” “พร้อม… แล้ว… เพคะ… ท่าน… ขุนศึก…” รสาตอบ “เรา… ไป… กัน… เถอะ… ค่ะ…” การเดินทางไปยังชุมชนชาวบ้านเป็นไปอย่างราบรื่น เรือเล็กค่อยๆ ล่องลอยไปตามลำน้ำที่ทอดยาว รสาใช้เวลานี้สังเกตชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนริมฝั่ง ท่ามกลางความเรียบง่าย เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเข้มแข็งและความอดทนของผู้คนเหล่านั้น เมื่อเรือเทียบท่าที่ชุมชนแห่งหนึ่ง รสาและขุนศึกก็เดินตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน บ้านหลังนั้นเป็นของหญิงชราผู้เป็นที่นับถือของชาวบ้าน ในฐานะผู้รู้แห่งภูมิปัญญาและเรื่องราวโบราณ “สวัสดี… ค่ะ… คุณ… ย่า…” รสาเอ่ยทักทายด้วยความเคารพ “ดิฉัน… คือ… รสา… ดิฉัน… ได้รับ… คำ… แนะนำ… จาก… ท่าน… ขุนศึก… ให้… มา… ขอ… คำ… ปรึกษา… จาก… ท่าน… เกี่ยวกับ… เรื่อง… ของ… ‘บุปผา… เหล็กกล้า’…” หญิงชราผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่แววตาฉายชัดถึงความเฉลียวฉลาดและเมตตา ยิ้มรับอย่างอบอุ่น “ยินดี… ต้อนรับ… จ้ะ… หลาน… เชิญ… นั่ง… ก่อน…” รสนั่งลงบนเบาะที่หญิงชราจัดเตรียมไว้ให้ เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น รวมถึงคำทำนายที่เธอได้รับ และความเชื่อมโยงระหว่าง “บุปผาเหล็กกล้า” กับ “เลือดสุริย์วงษ์” เมื่อรสาเล่าจบ หญิงชราก็หลับตาลงชั่วครู่ราวกับกำลังระลึกถึงบางสิ่งบางอย่าง “‘บุปผา… เหล็กกล้า’…” หญิงชราเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “เป็น… คำ… ที่… เรา… ได้ยิน… มา… ตั้งแต่… สมัย… ปู่… ย่า… ตา… ยาย… ของ… เรา… แล้ว…” “หมายถึง… ใคร… หรือ… เพคะ… คุณ… ย่า?” รสาถามอย่างกระตือรือร้น “ใน… อดีต… อัน… ไกลโพ้น… เคย… มี… สตรี… ผู้… หนึ่ง…” หญิงชรากล่าว “นาง… เป็น… ลูก… หลาน… ของ… ราชวงศ์… อัน… เกรียงไกร… แต่… กลับ… ต้อง… พลัดพราก… จาก… วงศ์วาน… ด้วย… เหตุ… การ… บาง… ประการ…” “นาง… เป็น… ผู้… ที่… มี… จิตใจ… เข้มแข็ง… กล้าหาญ… เก่งกาจ… ใน… การ… รบ… เปรียบ… ดั่ง… เหล็กกล้า… ที่… ไม่… ยอม… อ่อนข้อ… ต่อ… สิ่ง… ใด… และ… ด้วย… ความ… สามารถ… ของ… นาง… จึง… สามารถ… ปกป้อง… ผู้คน… และ… แผ่นดิน… จาก… ภัย… คุกคาม… ได้…” “แต่… ด้วย… บุญญา… บารมี… และ… ความ… สามารถ… ของ… นาง… กลับ… นำพา… มาซึ่ง… ความ… ริษยา… และ… ความ… อาฆาต… จาก… บาง… ผู้… ที่… ไม่… ต้องการ… ให้… ผู้หญิง… คน… หนึ่ง… มี… อำนาจ… และ… อิทธิพล… มาก… ไป… กว่า… ตน…” “สุดท้าย… นาง… ก็… ต้อง… ถูก… กำจัด… ด้วย… วิธี… ที่… ชั่ว… ร้าย… ยิ่ง… นัก…” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “ก่อน… ที่… นาง… จะ… สิ้น… สติ… นาง… ได้… ทิ้ง… คำ… ทำนาย… ไว้… ว่า… หาก… แผ่นดิน… ตกอยู่ใน… ภาวะ… อันตราย… หรือ… มี… ความ… แตกแยก… ภายใน… สตรี… ผู้… มี… จิตใจ… เยี่ยง… นาง… จะ… กลับ… มา… อีก… ครั้ง… เพื่อ… กอบกู้… แผ่นดิน…” “และ… คำ… ว่า… ‘เลือด… สุริย์วงษ์’…” รสาถามอย่างมีความหวัง “‘เลือด… สุริย์วงษ์’…” หญิงชราครุ่นคิด “เป็น… คำ… ที่… กล่าว… ถึง… สาย… เลือด… แห่ง… กษัตริย์… ผู้… สูงส่ง… ผู้… ที่… มี… ชะตากรรม… ผูกพัน… กับ… แผ่นดิน… แห่ง… นี้… อย่าง… ลึกซึ้ง…” “บางที… ‘บุปผา… เหล็กกล้า’… คน… ต่อไป… อาจ… จะ… เป็น… ผู้… ที่… มี… สาย… เลือด… แห่ง… กษัตริย์… อยู่… ใน… ตัว… ด้วย… ก็… เป็น… ได้…” คำพูดของหญิงชราทำให้รสาตัวแข็งทื่อ สายเลือดแห่งกษัตริย์… หมายถึงตัวเธอเองหรือ? ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ “แล้ว… เรา… จะ… รู้… ได้… อย่างไร… ว่า… ใคร… คือ… ‘บุปผา… เหล็กกล้า’… คน… นั้น… เพคะ?” รสาถาม “ยาก… ที่จะ… บอก… ได้… อย่าง… ชัดเจน…” หญิงชราตอบ “แต่… ลักษณะ… สำคัญ… คือ… จิตใจ… อัน… เข้มแข็ง… ความ… กล้าหาญ… ความ… เสียสละ… และ… ความ… จงรักภักดี… ต่อ… แผ่นดิน… หาก… เจ้า… พบ… ผู้… ที่… มี… คุณสมบัติ… เหล่า… นี้… จง… จง… ระวัง… ไว้… บางที… เขา… อาจ… จะ… เป็น… ผู้… ที่… เจ้า… ตามหา… ก็… เป็น… ได้…” รสาขอบคุณหญิงชราด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกว่าได้ค้นพบเงื่อนงำที่สำคัญยิ่ง แต่คำถามที่ยังค้างคาใจก็ยังคงอยู่ ในระหว่างการเดินทางกลับ พระยาเดโชทรงเรียกให้รสาเข้าพบอีกครั้ง คราวนี้เป็นการพบปะที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด พระองค์ทรงประทับอยู่กับเหล่าขุนนางคนสนิท ซึ่งบางคนรสารู้สึกว่ามีท่าทีไม่เป็นมิตรนัก “นางรสา” พระยาเดโชทรงตรัสขึ้น เสียงดังฟังชัด “ข้า… ได้… รับ… ข้อมูล… บาง… อย่าง… มา… ว่า… เจ้า… ไม่… ได้… เป็น… เพียง… หญิง… สาว… ธรรมดา… ทั่วไป…” หัวใจของรสาเต้นแรง เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่ความจริงบางส่วนจะต้องถูกเปิดเผย “ดิฉัน… เป็น… เพียง… ผู้… ที่… มา… จาก… ต่าง… แดน… เพคะ… ท่าน… พระยา… เดโช…” รสาตอบอย่างระมัดระวัง “และ… มี… ความ… รู้… บาง… อย่าง… ที่… อาจ… เป็น… ประโยชน์… ต่อ… แผ่นดิน… ของ… ท่าน…” “ความ… รู้… ของ… เจ้า… นั้น… ลึกซึ้ง… เกิน… กว่า… ที่… จะ… เป็น… เพียง… ผู้… ที่… มา… จาก… ต่าง… แดน… ธรรมดา…” พระยาเดโชทรงตรัสต่อ “ข้า… ได้ยิน… มา… ว่า… เจ้า… สามารถ… ทราบ… เรื่อง… ราว… ใน… อนาคต… ได้…” ขุนนางบางคนในที่นั้นส่งเสียงฮือฮา บางคนมองรสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เชื่อ “ดิฉัน… เพียง… ได้… รับ… การ… เปิด… เผย… จาก… โลก… อีก… มิติ… หนึ่ง… เพคะ…” รสาพยายามอธิบาย “เป็น… เพียง… ภาพ… ที่… เป็น… ไป… ได้… ที่… จะ… เกิดขึ้น…” “ภาพ… ที่… เป็น… ไป… ได้… หรือ…” ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน “แล้ว… ภาพ… ของ… การ… เสีย… กรุง… ศรี… อยุธยา… ที่… เจ้า… เคย… กล่าว… ถึง… เล่า… เป็น… เพียง… ภาพ… ที่… เป็น… ไป… ได้… เช่น… กัน… หรือ…?” “การ… จะ… หลีกเลี่ยง… ความ… เสีย… หาย… อัน… ใหญ่… หลวง… ย่อม… ต้อง… อาศัย… ความ… ร่วมมือ… และ… การ… เตรียม… พร้อม…” รสาตอบอย่างหนักแน่น “หาก… เรา… มิได้… ใส่ใจ… กับ… คำ… เตือน… เหล่า… นี้… ผล… ที่… ตามมา… ย่อม… เป็น… สิ่ง… ที่… ทุก… คน… ไม่อยาก… ให้… เกิดขึ้น…” พระยาเดโชทรงเงียบไปครู่หนึ่ง ทรงพิจารณาสถานการณ์เบื้องหน้า “ข้า… เข้าใจ… ว่า… เจ้า… อาจ… มี… ความ… ลับ… บาง… อย่าง…” พระองค์ตรัส “แต่… คำ… เตือน… ของ… เจ้า… เกี่ยวกับ… ความ… แตกแยก… ภายใน… นั้น… เป็น… สิ่ง… ที่… ข้า… มิอาจ… มองข้าม… ได้…” “ใน… ขณะ… เดียวกัน… ข้า… ก็… ต้อง… ระวัง… ต่อ… ผู้… ที่… อาจ… ใช้… ประโยชน์… จาก… ตัว… เจ้า… เพื่อ… บรรลุ… เป้าหมาย… ของ… ตน… เอง…” “หาก… ข้า… สามารถ… พิสูจน์… ได้ว่า… ข้า… ไม่… ได้… มี… เจตนา… ร้าย… และ… ต้องการ… เพียง… เพื่อ… ช่วย… เหลือ… แผ่นดิน… นี้… ท่าน… จะ… ทรง… ยอม… รับ… ตัว… ดิฉัน… หรือ… ไม่… เพคะ?” รสาถามอย่างท้าทาย “พิสูจน์… มา… เถิด… นางรสา…” พระยาเดโชตรัสตอบ “หาก… เจ้า… สามารถ… ทำ… ได้… ข้า… จะ… เปิด… โอกาส… ให้… กับ… เจ้า…” รสาพยักหน้ารับด้วยความมุ่งมั่น ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมายังเธอจากเหล่าขุนนางบางคนที่แฝงไว้ด้วยความระแวงและความไม่ไว้วางใจ เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความท้าทายอีกมากมาย และแผนการต่างๆ ก็กำลังจะเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างซับซ้อนท่ามกลางคลื่นอำนาจในอาณาจักรแห่งนี้