หลังจากพูดคุยกับปู่มานะเสร็จ นทีก็รีบตรงไปยังที่พักของบัว เขารู้ดีว่าบัวอาจจะกำลังรอคอยข่าวคราวจากเขาอยู่ และเขาก็มีเรื่องสำคัญที่จะต้องสื่อสารให้บัวทราบ รวมถึงขอความร่วมมือในแผนการที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อไปถึงบ้านของบัว เขาก็พบว่าเธอกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปนอกบ้านด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "บัว" นทีเรียกเสียงเบา บัวหันมามองด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง "นที... มาแล้วหรือ... ข้า... กำลัง... รอนาที... อยู่... เลย" "ขออภัย... ที่มา... ช้าไปหน่อย" นทีกล่าว "กระผม... เพิ่ง... พูดคุย... กับ... ปู่... มา" "แล้ว... ท่าน... ปู่... บอก... อะไร... มา... บ้าง... หรือ?" บัวถามด้วยความคาดหวัง "กระผม... ได้... เล่า... เรื่อง... ที่... บัว... ได้ยิน... มา... ให้... ท่าน... ปู่... ฟัง... แล้ว" นทีตอบ "ท่าน... ปู่... ก็... คิดว่า... เรื่อง... นี้... มัน... ซับซ้อน... และ... อาจจะ... มี... ความ... เกี่ยวข้อง... กับ... การเมือง... ภายใน... ของ... กรุงศรีฯ" "แล้ว... ท่าน... ปู่... มี... ความ... คิด... เห็น... อย่างไร... หรือ?" บัวถามต่อ "ท่าน... เป็น... ห่วง... ความ... ปลอดภัย... ของ... เรา... ทั้งคู่" นทีกล่าว "แต่... ท่าน... ก็... ไม่... ได้... ห้าม... อะไร... กระผม... ที่จะ... พยายาม... สืบ... ต่อ" "แล้ว... นที... จะ... ทำ... อย่างไร... ต่อ... ไป... หรือ?" บัวถาม น้ำเสียงของเธอแฝงความกังวล "กระผม... คิดว่า... ข้อมูล... ที่... สำคัญ... ที่สุด... น่าจะ... อยู่... ใน... พระ... นคร" นทีเอ่ย "กระผม... อยากจะ... ขอ... ความ... ช่วยเหลือ... จาก... บัว" "ช่วย... เหลือ... เรื่อง... อะไร... หรือ... นที?" บัวถาม พลางเอียงคอเล็กน้อย "กระผม... อยากจะ... ลอง... แฝงตัว... เข้าไป... ใน... วังหลวง" นทีกล่าว "เพื่อ... หา... ข้อมูล... เพิ่มเติม... เกี่ยวกับ... เรื่อง... สาส์น... ลับ... และ... การหายตัวไป... ของ... ขุนนาง... คนนั้น" บัวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เข้า... วังหลวง? นที... บ้า... ไป... แล้ว... หรือ... ไง! ที่นั่น... อันตราย... เกิน... ไป... นะ! นที... ก็... เป็น... เชลย... ศึก... นะ!" "กระผม... รู้... ว่า... มัน... เสี่ยง" นทีกล่าว "แต่... กระผม... คิดว่า... ถ้า... เรา... อยาก... จะ... รอด... และ... หา... ทาง... กลับ... บ้าน... เรา... ต้อง... กล้า... ที่จะ... เผชิญ... หน้า... กับ... ความ... จริง" "แล้ว... นที... จะ... เข้าไป... ได้... อย่างไร... เล่า?" บัวถาม ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "นั่น... คือ... เหตุผล... ที่... กระผม... มา... หา... บัว" นทีอธิบาย "กระผม... ต้องการ... ให้... บัว... ช่วย... หา... ทาง... เข้า... ไป... ใน... พระ... นคร" "แต่... ข้า... เป็น... เพียง... หญิง... ธรรมดา... คน... หนึ่ง... จะ... ช่วย... นที... ได้... อย่างไร... เล่า?" บัวกล่าว "บัว... เป็น... คน... ที่... อยู่... ใน... นี้... มา... ตลอด" นทีกล่าว "บัว... ย่อม... รู้... จัก... เส้นทาง... ความ... ปลอดภัย... และ... ผู้คน... ที่... อาจจะ... ช่วย... เรา... ได้... ดี... กว่า... ใคร" "หมายถึง... ใคร... กัน... เล่า?" บัวถาม "พ่อ... ของ... บัว" นทีกล่าว "เท่าที่... กระผม... เข้าใจ... พ่อ... ของ... บัว... น่าจะ... มี... ส่วน... เกี่ยวข้อง... กับ... เรื่อง... นี้... อย่าง... แน่นอน" "ท่าน... พ่อ... ของ... ข้า..." บัวพึมพำ "ข้า... ก็... ไม่... รู้... ว่า... ท่าน... กำลัง... ทำ... อะไร... อยู่... จริงๆ" "ถ้า... เรา... สามารถ... เข้าไป... ใน... วังหลวง... และ... ได้... พบ... กับ... พ่อ... ของ... บัว... ได้... เรา... ก็... อาจจะ... ได้... คำตอบ... ที่... เรา... ต้องการ" นทีเสนอ "แต่... ข้า... จะ... ไป... พบ... ท่าน... ได้... อย่างไร... เล่า? ท่าน... หาย... ไป... แล้ว... เหมือน... กัน" บัวกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเศร้า "เรา... จะ... หา... ทาง... ไป... พบ... ท่าน... เอง" นทีให้กำลังใจ "บางที... ท่าน... อาจจะ... กำลัง... รอ... เรา... อยู่" "แล้ว... แผน... ของ... นที... คือ... อะไร... กัน... เล่า?" บัวถาม "กระผม... ต้องการ... ให้... บัว... ช่วย... หา... เสื้อผ้า... ชุด... หนึ่ง... ที่... ทำให้... กระผม... ดู... เหมือน... กับ... ข้าราชบริพาร... หรือ... คน... รับใช้... ใน... วัง" นทีอธิบาย "หลังจากนั้น... กระผม... จะ... ลอง... หา... ทาง... เข้าไป... ใน... พระ... นคร... และ... หา... ทาง... ติดต่อ... กับ... คน... ที่... พอ... จะ... ไว้ใจ... ได้" "แต่... นที... จะ... หา... ทาง... เข้าไป... ได้... อย่างไร... เล่า?" บัวยังคงกังวล "กระผม... จะ... ลอง... ใช้... วิธี... ของ... กระผม... เอง" นทีตอบ "อาจจะ... เป็น... การ... แอบ... ลอบ... เข้าไป... หรือ... อาจจะ... หา... วิธี... อื่น" "ถ้า... ถูก... จับ... ได้... ล่ะ?" บัวถาม "กระผม... จะ... ระวัง... ตัว... ให้... มาก... ที่สุด" นทีกล่าว "และ... ถ้า... มี... อะไร... เกิด... ขึ้น... บัว... ต้อง... รีบ... หนี... ไป... ทันที" "ไม่... ข้า... จะ... ไม่... ทิ้ง... นที... ไป... อย่าง... แน่นอน!" บัวกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้า... จะ... ไป... กับ... นที... ด้วย!" "ไม่... บัว" นทีปฏิเสธทันที "มัน... อันตราย... เกิน... ไป... สำหรับ... บัว" "แต่... ท่าน... พ่อ... ของ... ข้า..." บัวกล่าว "ข้า... ก็... อยาก... จะ... รู้... ว่า... เกิด... อะไร... ขึ้น... กับ... ท่าน" "กระผม... เข้าใจ... ความ... รู้สึก... ของ... บัว" นทีกล่าว "แต่... ตอนนี้... สิ่ง... สำคัญ... ที่สุด... คือ... ความ... ปลอดภัย... ของ... บัว" "แล้ว... ถ้า... นที... เป็น... อะไร... ไป... ข้า... จะ... อยู่... อย่างไร... เล่า?" น้ำเสียงของบัวสั่นเครือ นทีรู้สึกสะเทือนใจกับการตอบสนองของบัว เขาเดินเข้าไปใกล้ และจับมือของเธอไว้ "บัว... เชื่อ... กระผม... กระผม... จะ... กลับ... มา... หา... บัว... ให้... ได้" บัวมองหน้านที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกังวล "ข้า... จะ... หา... เสื้อผ้า... ชุด... นั้น... ให้... นที... เอง" "ขอบคุณ... มาก... บัว" นทีกล่าว "แล้ว... เรา... มา... พบ... กัน... ที่... เดิม... ใน... วัน... พรุ่งนี้... ตอน... สาย... ๆ" "ได้... นที" บัวตอบรับ ขณะที่นทีกำลังจะเดินจากไป เขาก็หันกลับมามองบัวอีกครั้ง "แล้ว... เรื่อง... สาส์น... ลับ... ที่... เรา... ได้ยิน... มา... ถ้า... มัน... ไม่... ถึง... ผู้... รับ... ที่... แท้จริง... หรือ... ถูก... ขัดขวาง... ล่ะ? เรา... จะ... มี... วิธี... อื่น... ใน... การ... เตือน... ภัย... ให้... กับ... ผู้... ที่... เกี่ยวข้อง... ได้... อย่างไร... บ้าง?" บัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นมาว่า "ข้า... เคย... ได้ยิน... เรื่อง... เล่า... จาก... คน... ใน... ตลาด... ว่า... มี... การ... ซื้อ... ขาย... สิ่งของ... ที่... มี... ความ... หมาย... แอบแฝง... อยู่... ใน... นั้น" "ความหมาย... แอบแฝง... อย่างไร... หรือ?" นทีถาม "ก็... เช่น... สี... ของ... ดอกไม้... หรือ... จำนวน... ของ... ผลไม้... ที่... วาง... ขาย" บัวอธิบาย "บางที... สิ่ง... เหล่านี้... อาจจะ... เป็น... รหัส... บางอย่าง... ที่... ใช้... ติดต่อ... กัน... ก็... ได้" นทีพยักหน้าด้วยความสนใจ "น่าสนใจ... อย่าง... ยิ่ง" เขารู้สึกว่าการสนทนากับบัวในครั้งนี้ ได้เปิดมุมมองใหม่ๆ ให้กับเขา และทำให้เขาตระหนักว่า การเอาชีวิตรอดในยุคสมัยนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การใช้กำลัง หรือความฉลาดในการต่อสู้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเข้าใจวัฒนธรรม การสื่อสารที่ซับซ้อน และการอ่านสัญลักษณ์ที่ซ่อนเร้นอยู่รอบตัว