นทีเดินเท้าเปล่ามาสองวันเต็ม เขาพักอาศัยตามศาลาริมทางบ้าง หรือแอบนอนในป่าละเมาะที่พอจะหาที่กำบังได้ เสบียงอาหารที่ปู่มานะเตรียมมานั้นช่วยประทังชีวิตเขาได้เป็นอย่างดี แต่กระนั้น เขาก็ยังคงรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล "อีกไม่นาน... คงจะถึงท่าเรือ" นทีพึมพำกับตัวเอง เขาเห็นร่องรอยของรถเทียมเกวียนที่บ่อยขึ้น และได้ยินเสียงผู้คนจอแจดังมาจากเบื้องหน้า เมื่อเขาเดินเท้าเข้าไปใกล้ ชายหาดที่ทอดยาวออกไปก็ปรากฏแก่สายตา ท่าเรือแห่งนี้คึกคักกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มากนัก เรือน้อยใหญ่จอดเรียงรายริมท่า บ้างก็กำลังขนถ่ายสินค้า บ้างก็กำลังซ่อมแซมส่วนที่ชำรุด "วุ่นวายจริง..." นทีกล่าว เขายืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาไม่เคยเห็นภาพการคมนาคมทางน้ำที่จอแจถึงเพียงนี้มาก่อน เขาเดินเข้าไปในบริเวณตลาดที่อยู่ติดกับท่าเรือ กลิ่นคาวปลา กลิ่นเครื่องเทศ และกลิ่นอายของทะเล ผสมปนเปกันไปหมด ผู้คนหลากเชื้อชาติ หลากสำเนียง ส่งเสียงพูดคุยเจรจาต่อรองกันอย่างไม่ขาดสาย "นี่... ท่าเรือของเมืองอะไร?" นทีเดินเข้าไปถามชายคนหนึ่งที่กำลังยืนขายปลาแห้งอยู่ "นี่รึ... เมืองวิเศษไชยศรี... เจ้ามาจากไหนกัน? หน้าตาไม่คุ้นเลย" ชายขายปลาตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ "ข้า... มาจากแดนไกลขอรับ" นทีตอบอย่างสุภาพ "ข้ากำลังมองหาเรือที่จะเดินทางไปยัง... นครหลวง" "นครหลวงรึ?" ชายขายปลาเลิกคิ้ว "เรือไปนครหลวง... ก็มีอยู่หลายลำ... แต่... เจ้ามีเงินพอรึ?" "ข้า... มีอยู่บ้างขอรับ" นทีบอก "แต่... หากเรือลำไหน... สามารถพาข้าเดินทางต่อไปยัง... ที่ที่ไกลกว่านั้น... ข้าก็พร้อมจะจ่าย" "เดินทางต่อไป?" ชายขายปลาหัวเราะ "เจ้าจะไปไหนอีกเล่า? ที่นี่ก็ใกล้จะสุดแผ่นดินแล้ว" "ข้า... หวังว่าจะได้กลับบ้าน..." นทีกล่าวเสียงเบา ชายขายปลาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองนทีด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "กลับบ้าน... บ้านเจ้าอยู่ไหนเล่า?" "ข้า... มาจาก... ที่ที่ไกลมากๆ... ยากที่จะอธิบาย" นทีเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "ถ้าอย่างนั้น... เจ้าลองไปถาม... เจ้าสัววิจิตรดูสิ" ชายขายปลาชี้ไปยังอาคารใหญ่โตที่ตั้งอยู่ริมท่าเรือ "เขาเป็นคนคุมเรือสินค้า... ค้าขายไปทั่ว... อาจจะมีเรือของเขา... ที่พอจะพาเจ้าไปได้" "ขอบคุณมากขอรับ" นทีกล่าว เขารีบเดินตรงไปยังอาคารที่ชายขายปลาบอก อาคารแห่งนั้นดูใหญ่โตโอ่อ่ากว่าบ้านเรือนทั่วไปมาก มีคนรับใช้เดินสวนไปมาอย่างขวักไขว่ นทีเดินเข้าไปด้านในด้วยความประหม่า "มีอะไรให้รับใช้ขอรับ?" หญิงสาวคนหนึ่งในชุดผ้าไหมสีสันสดใส เดินเข้ามาทักทาย "ข้า... มาหาเจ้าสัววิจิตรขอรับ" นทีกล่าว "ข้า... มีเรื่องจะสอบถามเกี่ยวกับการเดินทาง" "เจ้าสัวกำลังติดธุระอยู่ขอรับ" หญิงสาวกล่าว "แต่... หากเป็นเรื่องสำคัญ... ข้าจะเรียนแจ้งให้ทราบ" "ข้า... เป็นทหาร... ที่หลงทางมา" นทีตัดสินใจบอกความจริงบางส่วน "ข้าต้องการหาทางกลับบ้าน... ข้าได้ยินว่า... เจ้าสัววิจิตร... มีเรือสินค้า... ที่เดินทางไปยังที่ไกลๆ" หญิงสาวมองนทีด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยปาก "ข้าคือ... คุณหญิงบุปผา... ภรรยาของเจ้าสัววิจิตร... หากเจ้าต้องการจะเดินทาง... ลองบอกข้ามาสิ... ว่าเจ้าต้องการไปที่ไหน?" นทีอธิบายถึงความต้องการของเขาอย่างละเอียด เขาบอกว่าเขาต้องการหาเรือที่สามารถพาเขาเดินทางไปยังแผ่นดินอื่นที่ห่างไกลออกไปอีก "ที่ไกลๆ อย่างไรเล่า?" คุณหญิงบุปผาถาม "เจ้าจะไปหัวเมืองฝ่ายเหนือ? หรือจะไปเมืองจีน?" "ข้า... ไม่แน่ใจขอรับ" นทีตอบ "ข้าเพียงแต่... อยากจะหาทาง... ที่จะพาข้า... กลับไปยังบ้านเกิดของข้า" คุณหญิงบุปผามองสำรวจนทีตั้งแต่หัวจรดเท้า "เจ้าแต่งกายแปลกตา... และ... ดูไม่เหมือนชาวสยาม... เจ้ามาจากไหนกันแน่?" "ข้า... มาจาก... ที่ที่แตกต่างจากที่นี่มากขอรับ" นทีตอบ "วิทยาการ... การปกครอง... ทุกสิ่งทุกอย่าง... ต่างกันโดยสิ้นเชิง" คุณหญิงบุปผาดูเหมือนจะสนใจในคำพูดของนที "วิทยาการที่แตกต่าง... เจ้าหมายถึงอย่างไร?" "ก็... เช่น... การสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์... ที่ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น... หรือ... การรักษาโรค... ที่มีประสิทธิภาพกว่า..." นทีพยายามอธิบายเท่าที่เขาจะทำได้ "น่าสนใจ" คุณหญิงบุปผากล่าว "เจ้าสัวสามีข้า... กำลังจะนำเรือสินค้าลำใหญ่... ออกเดินทางไปยัง... อินเดีย... เพื่อค้าขายเครื่องเทศ... เจ้าสนใจจะไปด้วยหรือไม่?" "อินเดียรึ?" นทีเอ่ยถาม "แล้ว... จากอินเดีย... พอจะมีเรือที่เดินทางต่อไปยัง... ดินแดนอื่นๆ อีกหรือไม่?" "ก็... มีเรือของชาวตะวันตก... ที่มักจะแวะเวียนมาที่อินเดีย... เพื่อค้าขาย... อาจจะมีเรือของพวกเขา... ที่พอจะพาเจ้าไปได้" คุณหญิงบุปผาตอบ "แต่... การเดินทางนั้น... คงจะลำบาก... และ... ค่าใช้จ่ายก็สูงมาก" "ข้า... ยินดี... ที่จะลองดูขอรับ" นทีกล่าว "ข้า... มีของบางอย่าง... ที่อาจจะมีค่า... ที่จะนำไปแลกเปลี่ยน..." นทีนึกถึงนาฬิกาข้อมือเรือนเก่าของเขา ที่ถึงแม้จะหยุดเดินไปแล้ว แต่ก็ยังคงมีรูปลักษณ์ที่แปลกตาสำหรับคนในยุคนั้น เขาคิดว่ามันอาจจะมีราคาพอสมควร "ถ้าอย่างนั้น... รอสักครู่" คุณหญิงบุปผากล่าว "ข้าจะไปเรียนแจ้งเจ้าสัวก่อน" คุณหญิงบุปผาเดินจากไป ปล่อยให้นทีรออยู่คนเดียว นทีได้แต่หวังว่าเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นจริง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน และเห็นชายร่างท้วม ใบหน้าอิ่มเอิบ เดินออกมา "เจ้าคือ... นที?" ชายคนนั้นถาม เสียงทุ้มทรงอำนาจ "คุณหญิงบุปผาบอกว่า... เจ้าต้องการจะเดินทางไปกับเรือของเรา?" "ขอรับ... ท่านเจ้าสัว" นทีรีบกล่าว "ข้า... อยากจะขอความเมตตา... จากท่าน" "บอกข้ามาสิ... ว่าเจ้ามาจากไหน? และ... ทำไมถึงต้องการเดินทางไปอินเดีย?" เจ้าสัววิจิตรซักถาม นทีเล่าเรื่องราวของเขาใหม่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เขาเน้นไปที่ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะกลับบ้าน และความรู้ความสามารถบางอย่างที่เขาพอจะมี ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อการเดินทาง "ข้า... มีความรู้เรื่องการคำนวณ... การทำแผนที่... และ... การ... ซ่อมแซม... เครื่องมือบางอย่าง" นทีกล่าว "ถึงแม้ว่า... ข้าจะไม่มีอาวุธ... แต่... ข้าก็สามารถ... เป็นประโยชน์แก่คณะเดินทางของท่านได้" เจ้าสัววิจิตรฟังอย่างตั้งใจ เขาดูเหมือนจะประทับใจในความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของนที "เอาล่ะ" เจ้าสัววิจิตรกล่าว "ข้าจะให้โอกาสเจ้า... เจ้าจะได้ไปกับเรือของเรา... แต่... เจ้าต้องทำงานหนัก... เพื่อแลกกับค่าเดินทาง... และ... เจ้าจะต้องเชื่อฟังคำสั่ง... ของต้นหนเรือ..." "ขอบคุณท่านมากขอรับ!" นทีกล่าวด้วยความยินดี "ข้า... จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!" นทีรู้สึกราวกับว่า โอกาสที่จะได้กลับบ้านนั้นใกล้เข้ามาอีกนิดหนึ่งแล้ว เขาได้พบเจอผู้คนใหม่ๆ ได้เรียนรู้เรื่องราวใหม่ๆ และได้ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่อาจจะนำพาเขากลับไปยังยุคสมัยของเขา