หลังจากวันซ้อมใหญ่ ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามครรลองที่ควรจะเป็น พสุธายังคงฝึกฝนอย่างหนัก เขาหมั่นทบทวนบทเพลง "เริงระบำแห่งพงไพร" และฝึกบรรเลงเครื่องดนตรีอื่นๆ ที่ท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิได้มอบหมายให้ศึกษาเพิ่มเติม ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับท่านเจ้าพระยา และขุนอินทร์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น ราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่างไรก็ตาม แม้ว่าภายนอกจะดูราบรื่น แต่ภายในใจของพสุธากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาอยู่ ความฝันประหลาดที่เขาเห็นเป็นระยะๆ ยิ่งรบกวนจิตใจของเขามากขึ้นทุกที ในความฝันนั้น เขาเห็นภาพของหญิงสาวนางหนึ่ง ซึ่งไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตจริงของเขามาก่อน เธอมีใบหน้าที่เศร้าสร้อย ดวงตาฉายแววแห่งความทุกข์ทรมาน และริมฝีปากของเธอมักจะพึมพำถ้อยคำบางอย่างที่เขาไม่เคยเข้าใจ "ฝันร้ายอีกแล้วรึ พสุธา" เสียงของครูบุญดังขึ้น เป็นเวลาเช้าตรู่ที่พสุธาเพิ่งตื่นนอน เขาพบว่าตนเองนั่งหอบหายใจแรงอยู่บนที่นอน เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย "ขอรับ ท่านครู" พสุธาตอบ เสียงแหบพร่า "ฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งอีกแล้วขอรับ" ครูบุญนั่งลงข้างเตียง ร่างกายผอมบางของท่านดูอ่อนแรงลงกว่าเมื่อก่อน "เจ้ายังคงไม่สามารถละทิ้งภาพในฝันนั้นได้สินะ" "ข้าพยายามแล้วขอรับ" พสุธากล่าว "แต่ทุกครั้งที่ข้าหลับตา ข้าก็เห็นเธอผู้นั้นอีก" "บางที" ครูบุญกล่าว "เธอผู้นั้น อาจไม่ใช่แค่ภาพในฝัน แต่เป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่เจ้ายังไม่เคยรับรู้" "อดีตของข้าหรือขอรับ" พสุธางุนงง "ข้ามาจากอีกโลกหนึ่ง ท่านครูก็ทราบดี" "นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าเชื่อ" ครูบุญตอบ "แต่บางครั้ง สิ่งที่เราเชื่อ ก็ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด" ท่านครูหยุดเล็กน้อย "เจ้าจำได้ไหม วันที่เจ้ามาหาข้าครั้งแรก เจ้าบอกว่ารู้สึกเหมือนเคยเห็นซอสามสายคันนี้มาก่อน" พสุธาพยักหน้า ความทรงจำนั้นยังชัดเจน "ใช่ขอรับ ข้าจำได้" "และเจ้าก็ยังจำได้ถึงเพลงบางเพลง ที่เหมือนจะคุ้นเคย แต่ก็ไม่สามารถระลอกออกมาได้ทั้งหมด" ครูบุญกล่าวต่อ "สิ่งเหล่านี้ อาจเป็นเครื่องหมายบางอย่าง ที่บ่งบอกว่า เจ้ามีความผูกพันกับอดีตแห่งยุคสมัยนี้ มากกว่าที่เจ้าคิด" "ท่านครูหมายความว่าอย่างไรขอรับ" พสุธาถามด้วยความสงสัย "ข้าไม่แน่ใจ" ครูบุญตอบ "แต่ข้าอยากให้เจ้าลองทำบางสิ่งบางอย่าง" ท่านครูหยิบกล่องไม้เล็กๆ ขึ้นมาจากย่าม "นี่คือสิ่งที่ข้าเก็บรักษามานาน" พสุธาเปิดกล่องออก ข้างในมีจี้ห้อยคออันหนึ่ง ทำจากหยกสีเขียวอ่อน สลักเป็นรูปดอกบัวหลวง จี้ดูเก่าแก่ แต่ยังคงความงดงาม "นี่มัน..." พสุธาอุทาน "เจ้าจำได้ไหม" ครูบุญถาม "ข้า... ข้าเหมือนเคยเห็น" พสุธาเอ่ย "แต่ข้าไม่แน่ใจว่าที่ไหน" "หญิงสาวในฝันของเจ้า" ครูบุญกล่าว "สวมจี้นี้อยู่" พสุธารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขาจำได้ทันที ภาพของหญิงสาวในฝันของเขากำลังสวมจี้นี้อยู่จริงๆ ดวงตาของเธอสะท้อนแสงจี้หยก ส่องประกายระยิบระยับ "เป็นไปได้อย่างไรขอรับ" พสุธากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าไม่เคยเห็นจี้นี้มาก่อน" "บางที จิตใต้สำนึกของเจ้า อาจจะจดจำมันไว้" ครูบุญกล่าว "และบางที จี้นี้ อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับบางอย่าง" "ความลับอะไรหรือขอรับ" พสุธาถาม "ข้าไม่ทราบแน่ชัด" ครูบุญตอบ "แต่ข้าเชื่อว่า เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เจ้าจะได้รับคำตอบ" ท่านครูวางจี้หยกไว้ในมือของพสุธา "จงเก็บมันไว้ให้ดี และลองพิจารณาดูว่า มันมีความหมายอย่างไรกับเจ้า" หลังจากนั้น พสุธาก็ยังคงฝึกฝนบทเพลงของเขาต่อไป แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ภาพฝันและความผูกพันกับจี้หยก ทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เขามองย้อนกลับไปยังชีวิตของตนเองในยุคที่เขาจากมา ทุกสิ่งทุกอย่างดูห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ราวกับไม่ใช่โลกใบเดิม ในระหว่างนั้นเอง ข่าวคราวเกี่ยวกับคณะทูตจากต่างแดนก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่ว พระราชวัง และเมืองหลวง ผู้คนต่างตื่นเต้น และเตรียมการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ พสุธาเองก็ได้รับทราบข่าวนี้เช่นกัน เขาเริ่มรู้สึกกดดันมากขึ้น เพราะใกล้ถึงวันที่เขาจะต้องขึ้นแสดงต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก และแขกเหรื่อชาวต่างชาติ "เจ้าดูเคร่งเครียดเกินไปนะ พสุธา" ท่านเจ้าพระยาตรัส เมื่อพบพสุธาในห้องทรงดนตรี "มีอะไรที่ทำให้เจ้ากังวลใจอยู่หรือ" พสุธาลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจเล่าเรื่องความฝัน และจี้หยกให้ท่านเจ้าพระยาฟัง เมื่อท่านเจ้าพระยาฟังจบ พระองค์ทรงตรัสด้วยน้ำเสียงที่แฝงความนัยบางอย่าง "เรื่องอดีต เป็นสิ่งที่เราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ พสุธา" พระองค์ทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง "บางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา อาจซ่อนความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้" "ท่านเจ้าพระยาเคยพบเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อนหรือขอรับ" พสุธาถาม "ประสบการณ์ของแต่ละคน ย่อมแตกต่างกันไป" ท่านเจ้าพระยาตรัส "แต่ข้าเชื่อว่า เจ้าจะสามารถเผชิญหน้ากับมันได้" พระองค์ทรงผายพระหัตถ์ไปยังซอสามสายที่วางอยู่ "จงใช้เสียงเพลงของเจ้า เป็นสะพานเชื่อมโยงระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต" คำพูดของท่านเจ้าพระยา ทำให้พสุธารู้สึกมีความหวังมากขึ้น แม้ว่าปริศนาแห่งอดีตจะยังคงดำมืดอยู่ แต่เขาก็รู้ดีว่า เขามีผู้คนที่คอยสนับสนุน และมีบทเพลงที่พร้อมจะเป็นอาวุธของเขา