วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พสุธาและท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิใช้เวลาเกือบทั้งวันในการค้นคว้าเอกสารภายในหีบเพลงโบราณ และในห้องเก็บเอกสารลับ พวกเขาพบข้อมูลมากมายที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีต แต่ยังคงไม่มีสิ่งใดที่เชื่อมโยงโดยตรงกับท่านขุนนางปริศนาที่ปรากฏตัวในงานเฉลิมฉลอง "เรา... ยัง... ไม่... พบ... อะไร... ที่... ตรง... กับ... สิ่ง... ที่... เรา... กำลัง... มองหา" ท่านเจ้าพระยาตรัสด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า "ท่าน... ขุนนาง... คน... นั้น... เขา... คือ... ใคร... กัน... แน่?" "กระหม่อม... ก็... ยัง... ไม่... แน่ใจ... เพคะ" พสุธาตอบ "แต่... กระหม่อม... สังเกต... เห็น... บางอย่าง... ใน... บันทึก... การ... เดินทาง... ของ... ขุน... สุรศักดิ์" "สิ่งใด... เล่า... พสุธา?" ท่านเจ้าพระยาเงยหน้าขึ้นมอง "ใน... บันทึก... นั้น... มี... การ... กล่าวถึง... บุคคล... หนึ่ง... ซึ่ง... มี... ลักษณะ... คล้ายคลึง... กับ... ท่าน... ขุนนาง... คน... นั้น" พสุธากล่าว "เป็น... ชาย... รูปร่าง... สูง... ผอม... มี... แผลเป็น... เล็กน้อย... ตรง... ขมับ... ซ้าย" ท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิเบิกตากว้าง "จริง... หรือ... พสุธา?" "เพคะ" พสุธายืนยัน "ใน... บันทึก... ระบุ... ว่า... ชาย... คน... นี้... คือ... คน... ที่... คอย... ส่ง... สาร... และ... เป็น... คนกลาง... ระหว่าง... ขุน... สุรศักดิ์... กับ... ฝ่าย... ตรงข้าม" "แล้ว... ชื่อ... ของ... เขา... เล่า?" ท่านเจ้าพระยาถามอย่างกระตือรือร้น "ใน... บันทึก... ไม่ได้... ระบุ... ชื่อ... ของ... เขา... ไว้... อย่าง... ชัดเจน... เพคะ" พสุธาตอบ "แต่... มี... การ... กล่าวถึง... ว่า... เขา... เป็น... คน... ที่... มี... ความ... เกี่ยวข้อง... กับ... ตระกูล... เก่าแก่... ตระกูล... หนึ่ง... ซึ่ง... ใน... สมัย... นั้น... มี... ความ... ขัดแย้ง... กับ... ตระกูล... ของ... ท่าน" "ตระกูล... ใด... เล่า... พสุธา?" ท่านเจ้าพระยาถาม "กระหม่อม... ต้อง... ตรวจสอบ... เอกสาร... อื่นๆ... อีก... สักครู่... เพคะ" พสุธาตอบ "แต่... ถ้า... หาก... ท่าน... ขุนนาง... คน... นั้น... คือ... บุคคล... ที่... กล่าวถึง... ใน... บันทึก... นี้... เขา... อาจจะ... มา... เพื่อ... ทวง... แค้น... หรือ... เพื่อ... ต้องการ... บางสิ่ง... บางอย่าง... จาก... เรา" "แล้ว... เรา... จะ... ทำ... อย่างไร... กับ... เรื่องนี้?" ท่านเจ้าพระยาถาม "กระหม่อม... คิด... ว่า... เรา... ควร... จะ... ต้อง... เผชิญหน้า... กับ... เขา... เพคะ" พสุธากล่าว "เรา... จะ... ต้อง... หา... ความจริง... ให้... ได้... ว่า... เขา... คือ... ใคร... และ... ต้องการ... อะไร" "เจ้า... แน่ใจ... หรือ... พสุธา?" ท่านเจ้าพระยาถามด้วยความกังวล "การ... เผชิญหน้า... กับ... คน... ที่... มี... ความ... อาฆาต... แค้น... มัน... อาจจะ... อันตราย" "กระหม่อม... ทราบ... เพคะ" พสุธายอมรับ "แต่... ถ้า... เรา... ปล่อย... ให้... เขา... อยู่... ใน... สังคม... ของ... เรา... โดย... ที่... เรา... ไม่รู้... ว่า... เขา... คือ... ใคร... มัน... อาจจะ... เกิด... อันตราย... ที่... ใหญ่กว่า" "แล้ว... เรา... จะ... ติดต่อ... กับ... เขา... ได้... อย่างไร... เล่า?" ท่านเจ้าพระยาถาม "กระหม่อม... ได้... สังเกต... เห็น... เขา... ใน... งาน... เลี้ยง... ที่... จัดขึ้น... ใน... ค่ำคืน... ก่อน... หน้า... นี้" พสุธากล่าว "เขา... ยัง... คง... อยู่... ใน... เมือง... นี้... และ... กระหม่อม... เชื่อ... ว่า... เรา... สามารถ... หา... เขา... ได้" "ข้า... จะ... ไป... กับ... เจ้า" ท่านเจ้าพระยาตรัสด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ไม่... เพคะ" พสุธาปฏิเสธ "งาน... นี้... เป็น... ของ... กระหม่อม... กระหม่อม... จะ... เป็น... คน... เผชิญหน้า... กับ... เขา... เอง" "แต่..." ท่านเจ้าพระยาต้องการจะทักท้วง "ได้... โปรด... วางใจ... กระหม่อม... ด้วย... เถิด... เพคะ" พสุธาอ้อนวอน "กระหม่อม... จะ... ระมัดระวัง... ตัว... ให้... ถึง... ที่สุด" ท่านเจ้าพระยามองพสุธาด้วยความห่วงใย แต่เขาก็เห็นถึงความมุ่งมั่นและความกล้าหาญในดวงตาของพสุธา "ถ้า... เป็น... เช่นนั้น... ข้า... ก็... จะ... สนับสนุน... เจ้า" ในค่ำคืนนั้น พสุธาเตรียมตัวสำหรับการเผชิญหน้า เขาหยิบซอสามสายคู่ใจของเขาขึ้นมา เขาเชื่อว่าบทเพลงของเขา จะสามารถสื่อสารกับจิตใจของท่านขุนนางผู้นั้นได้ แม้ว่าเขาอาจจะมีความแค้นฝังใจมานาน เช้าวันรุ่งขึ้น พสุธาได้ข่าวว่าท่านขุนนางผู้นั้น ยังคงพำนักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในย่านการค้า เขามุ่งหน้าไปยังที่นั่นทันที เมื่อไปถึง เขาก็พบกับชายคนหนึ่ง ที่มีลักษณะตรงกับที่ระบุในบันทึก รูปร่างสูง ผอม มีแผลเป็นเล็กน้อยที่ขมับซ้าย เขาคือท่านขุนนางผู้นั้นจริงๆ พสุธาเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ "ท่าน... คือ... ขุนนาง... ผู้... มา... จาก... ต่าง... เมือง... ใช่... หรือ... ไม่... เพคะ?" พสุธาเอ่ยถาม ชายผู้นั้นหันมามองพสุธาด้วยสายตาที่คมกริบ "เจ้า... เป็น... ใคร... กัน... แน่?" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "กระหม่อม... คือ... พสุธา... ผู้... ซึ่ง... ได้... บรรเลง... บทเพลง... ใน... งาน... เฉลิมฉลอง... ที่... ผ่านมา" พสุธาตอบ "กระหม่อม... รู้สึก... ว่า... ท่าที... และ... การ... ปรากฏ... ตัว... ของ... ท่าน... ใน... งาน... นั้น... มัน... มี... ความ... หมาย... บางอย่าง" ชายผู้นั้นนิ่งไปชั่วครู่ สายตาของเขาสบกับพสุธา "เจ้า... รู้... อะไร... มา... บ้าง... เล่า?" "กระหม่อม... ทราบ... ว่า... ท่าน... มี... ความ... เกี่ยวข้อง... กับ... เหตุการณ์... ใน... อดีต... ของ... ท่าน... เจ้าพระยา... อภัยวุฒิ" พสุธากล่าว "และ... กระหม่อม... เชื่อ... ว่า... ท่าน... กำลัง... มองหา... บางสิ่ง... บางอย่าง" "เจ้า... คิด... ว่า... เจ้า... รู้... จัก... ข้า... อย่าง... นั้น... หรือ?" ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะ "เจ้า... เป็น... เพียง... นัก... ดนตรี... โง่เขลา... ที่... ไม่... รู้... อะไร... เลย" "กระหม่อม... อาจจะ... ไม่... รู้... ทั้งหมด" พสุธายอมรับ "แต่... กระหม่อม... รู้... ว่า... ความ... เกลียดชัง... และ... ความ... เจ็บปวด... ที่... ท่าน... แบก... รับ... มา... มัน... ไม่... ได้... นำพา... มา... ซึ่ง... ความ... สุข... แต่อย่างใด" "เจ้า... รู้... อะไร... เกี่ยว... กับ... ความ... เกลียดชัง... ของ... ข้า... เล่า?" ชายผู้นั้นถามเสียงดัง "กระหม่อม... รู้... ว่า... มัน... คือ... สิ่ง... ที่... ท่าน... ใช้... เป็น... พลัง... ใน... การ... ดำเนิน... ชีวิต" พสุธากล่าว "แต่... พลัง... นั้น... มัน... สามารถ... ทำลาย... ทั้ง... ตัว... ท่าน... และ... คน... รอบข้าง... ได้" "เจ้า... จะ... สอน... ข้า... หรือ... ไง?" ชายผู้นั้นถามอย่างไม่พอใจ "ไม่... เพคะ" พสุธาตอบ "กระหม่อม... เพียง... แต่... จะ... บรรเลง... เพลง... ให้... ท่าน... ฟัง" พสุธาหยิบซอสามสายของเขาออกมา เขามองไปยังชายผู้นั้น ก่อนที่จะเริ่มบรรเลงบทเพลงที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเศร้า และความหวัง บทเพลงแห่งสายลมแห่งอดีตที่เขาได้เคยบรรเลงให้ท่านเจ้าพระยาฟัง บทเพลงที่สื่อถึงความเจ็บปวดในอดีต แต่ก็แฝงไปด้วยการให้อภัยและการเยียวยา.