คุณชายชลกลับมายังห้องพักของตนเองอีกครั้ง เขาหยิบผ้าไหมสีครามผืนนั้นออกมาจากห่อผ้าอย่างเบามือ แสงตะเกียงส่องกระทบให้เห็นรอยเลือดจางๆ ที่ยังคงติดแน่นบนเนื้อผ้าเป็นหย่อมๆ ราวกับจะย้ำเตือนถึงเหตุการณ์อันน่าสยดสยองที่เกิดขึ้น รอยขีดข่วนเล็กๆ หลายรอยที่เคยถูกขุนเดชชี้ให้ดู ก็ยังคงปรากฏอยู่บนผืนผ้าเช่นเดิม "เล็บของสตรี" คุณชายชลพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง คำพูดของขุนเดชยังคงก้องอยู่ในหัว เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น ช่วงเวลาที่เขาสะดุดล้มลงในตรอกแคบๆ นั้น เขาจำได้ว่ามีเสียงฝีเท้าวิ่งไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด แต่ในขณะที่เขากำลังจะล้มลงนั้น เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กรีดผ่านผิวหนังที่แขน "ถ้ามันเป็นเล็บของสตรีจริงๆ..." คุณชายชลคิด "แล้วสตรีผู้นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของนายบุญอย่างไร?" เขาจินตนาการถึงใบหน้าของสตรีหลายคนในย่านนี้ คุณหญิงสมร ภรรยาของนายอากร พ่อค้าผ้าผู้มั่งคั่ง แม้ท่าทางของนางจะดูสงบนิ่ง แต่แววตานั้นกลับมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ คำพูดของนางก็คลุมเครือ ราวกับจะบอกใบ้แต่ก็ไม่ยอมบอกตรงๆ "คุณหญิงสมร" คุณชายชลทวนคำ "นางเคยพูดถึงนายบุญด้วยท่าทีที่ประหลาด..." แล้วก็มีเมขลา เด็กสาวใช้ผู้น่าสงสาร สวมชุดสีแดงสดราวกับจะพยายามปกปิดความหวาดกลัวที่มีอยู่ภายใน น้ำเสียงของนางที่สั่นเครือเมื่อถูกถามถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น และคำพูดที่ว่า "ข้า...ข้าทำมันหายไปเจ้าค่ะ" มันช่างน่าสงสัย "ถ้าเมขลาทำสิ่งใดหายไปจริงๆ..." คุณชายชลคิด "สิ่งนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขคดีนี้ก็เป็นได้" แต่การที่โรงเตี๊ยมของนายผินถูกรื้อไป และนายผินก็หายตัวไปอย่างลึกลับ ทำให้คุณชายชลรู้สึกว่าเขาอาจจะกำลังเดินตามรอยผิดทาง "เราต้องหาตัวนายผินให้เจอ" คุณชายชลตัดสินใจ "ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม" เขาตัดสินใจที่จะกลับไปที่ตรอกที่เกิดเหตุอีกครั้ง บางที การกลับไปสัมผัสบรรยากาศเดิมๆ อาจจะช่วยให้เขาจำรายละเอียดบางอย่างที่หลงลืมไปได้ เมื่อคุณชายชลไปถึงตรอกแคบๆ นั้น บรรยากาศยังคงเงียบสงัดเหมือนเช่นเคย มีเพียงเสียงน้ำในคลองที่ไหลกระทบฝั่งเป็นระยะๆ ลมเย็นๆ พัดโชยมาทำให้รู้สึกวังเวงยิ่งขึ้น เขาเดินสำรวจไปรอบๆ พิจารณาสิ่งของต่างๆ ที่อาจจะตกหล่นอยู่ ขณะที่เขากำลังก้มลงมองหาอะไรบางอย่างที่พื้น ใกล้กับบริเวณที่เขาล้มลง เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างแวบๆ อยู่ใต้กองใบไม้แห้ง "อะไรกันนะ?" คุณชายชลเอ่ยพึมพำ เขารีบกวาดใบไม้ออก สิ่งที่เขาพบคือเศษผ้าสีแดงสดชิ้นเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของชุดที่เมขลาเคยสวมใส่ รอยขีดข่วนเล็กๆ บางๆ ปรากฏอยู่บนเศษผ้านั้น ราวกับถูกอะไรบางอย่างขูดอย่างแรง "นี่มัน..." คุณชายชลหยิบเศษผ้านั้นขึ้นมาดูอย่างพินิจพิเคราะห์ "นี่มันไม่ใช่รอยบนเสื้อผ้าของข้าเสียหน่อย" เขารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม รอยขีดข่วนที่เขาพบเห็นบนผ้าไหมสีคราม มันเกิดขึ้นจริง หรือเป็นเพียงสิ่งที่เขาจินตนาการไปเอง? หรือว่า... "รอยขีดข่วนบนผ้าไหมนั้น..." คุณชายชลคิด "มันอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นในขณะที่ข้ากำลังถูกทำร้าย แต่เป็นรอยที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น หรือหลังจากนั้น?" เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในหัวอีกครั้ง "ถ้าเมขลาอยู่ที่นี่ในคืนนั้น..." คุณชายชลสันนิษฐาน "และถ้าเศษผ้านี้เป็นของนางจริง แล้วทำไมนางถึงไม่บอกข้า?" เขาจำได้ว่าเมขลาเคยบอกว่าเธอเห็นเงาคนที่สองในตรอกนั้น "ข้าเห็นเงาคนอีกคนหนึ่งขอรับ! เขาตัวใหญ่มาก!" เงาคนที่สอง... แล้วเศษผ้าสีแดงนี่ล่ะ? มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร? คุณชายชลตัดสินใจว่าเขาต้องกลับไปพบเมขลาอีกครั้ง เขาต้องเค้นความจริงจากปากของเด็กสาวให้ได้ เมื่อคุณชายชลกลับมาถึงโรงเตี๊ยมของตนเอง เขาก็ตรงไปยังห้องพักของเมขลา "เมขลา" คุณชายชลเรียกเมื่อเปิดประตูเข้าไป "ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า" เมขลาสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมามองคุณชายชลด้วยแววตาหวาดหวั่น "เจ้า...เจ้ามีอะไรจะถามข้าหรือเจ้าคะ?" "ข้าไปที่ตรอกที่เกิดเหตุมา" คุณชายชลกล่าว พลางยื่นเศษผ้าสีแดงที่เขาเก็บมาให้เมขลาดู "เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเศษผ้านี้เป็นของเจ้า?" เมขลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเศษผ้าในมือของคุณชายชล ใบหน้าของนางซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้า...ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ" นางกล่าวเสียงสั่น "อย่าโกหกข้า เมขลา" คุณชายชลกล่าวเสียงเข้ม "ข้าเห็นรอยขีดข่วนบนผ้านี้ มันเหมือนกับรอยที่ข้าเห็นบนผ้าไหมของข้า" เมขลาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า "ข้า...ข้าไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ" "เจ้าต้องบอกข้า เมขลา" คุณชายชลยืนกราน "การหายตัวไปของนายผิน และการตายของนายบุญ มันอาจจะเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่เจ้าเห็นในคืนนั้น" เมขลาหลับตาลงแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ในคืนนั้น..." เมขลาเริ่มเล่า เสียงของนางค่อยๆ ชัดเจนขึ้น "ข้า...ข้าแอบตามนายบุญไปที่ตรอกนั้น" "เจ้าตามนายบุญไปทำไม?" "ข้า...ข้าได้ยินเขากำลังพูดคุยกับใครบางคน" เมขลาตอบ "และข้าเห็น...เห็นเขากำลังจะทำร้ายใครบางคน" "ใครกัน?" คุณชายชลถามด้วยความตื่นเต้น "ข้า...ข้าเห็นคุณหญิงสมรขอรับ!" เมขลาอุทาน "ท่านกำลังต่อว่านายบุญอย่างรุนแรง แล้วจู่ๆ ท่านก็... ท่านก็ควักของมีคมออกมา!" "ของมีคม?" คุณชายชลตกตะลึง "แล้วนายบุญเป็นอย่างไรต่อ?" "นายบุญพยายามจะป้องกันตัวขอรับ" เมขลาเล่าต่อ "เขาพยายามปัดป้อง แต่... แต่คุณหญิงสมรก็ใช้เล็บของท่าน..." "เล็บของท่าน?" คุณชายชลทวนคำ "แล้วรอยขีดข่วนบนผ้าไหมของข้า..." "ข้า...ข้าพยายามจะเข้าไปช่วยนายบุญขอรับ" เมขลาเล่าทั้งน้ำตา "แต่ข้าพลัดล้มลง และเศษผ้าจากชุดของข้าก็ไปเกี่ยวเข้ากับ... กับอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงนั้น" "แล้วเงาคนที่สองที่เจ้าเห็นเล่า?" คุณชายชลถามต่อ "มันเป็นใคร?" "ข้า...ข้าไม่แน่ใจเจ้าค่ะ" เมขลาตอบ "เป็นเพียงเงาตะคุ่มๆ ที่เข้ามาหลังจากนั้น แล้ว... แล้วเขาก็ผลักคุณหญิงสมรออกไป" "ผลักคุณหญิงสมรออกไป?" คุณชายชลยิ่งสับสน "แล้วใครคือคนที่ทำให้นายบุญตายกันแน่?" เมขลาส่ายหน้า "ข้า...ข้าเห็นเพียงภาพสลัวๆ และข้าก็กลัวมาก ข้าจึงรีบหนีออกมา" คุณชายชลยืนนิ่ง เขาพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่เมขลาเล่า ความขัดแย้งในคำให้การของแต่ละคน และเบาะแสที่ปรากฏขึ้น มันเหมือนชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่กำลังจะต่อกันติด คุณหญิงสมรเป็นผู้ลงมือ? แล้วใครคือเงาคนที่สอง? และทำไมนายผินถึงหายตัวไป? คำตอบทั้งหมดดูเหมือนจะถูกซ่อนอยู่ในเงามืดของรัตติกาล ณ คลองบางหลวงแห่งนี้