ชายรูปร่างผอมสูง ใบหน้าคมสัน สวมเสื้อผ้าสีเข้ม ก็ปรากฏตัวออกมาจากภายในโรงทอ ผ้าไหมสีดำสนิทที่เขาสวมใส่ดูจะกลืนไปกับเงาในโรงทอแห่งนี้ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา ยากจะคาดเดาความรู้สึก "ท่านคือใคร?" ชายผู้นั้นถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้รู้สึกเกรงขาม คุณชายชลพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ "กระหม่อมคือคุณชายชล เป็นพ่อค้าผ้าจากย่านอื่นขอรับ ได้ยินกิตติศัพท์ของคุณชายทรงพลในเรื่องผ้าไหมชั้นเลิศ จึงอยากมาขอคำแนะนำ" ชายผู้นั้นกวาดสายตามองคุณชายชลตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินค่า "คำแนะนำเรื่องผ้าไหม? โรงทอของข้ามิได้เปิดให้ใครเข้ามาเลือกซื้อได้ง่ายๆ" "กระหม่อมทราบดีขอรับ" คุณชายชลกล่าว "แต่กระหม่อมมีเรื่องที่ต้องการคำปรึกษาเป็นการส่วนตัว หากคุณชายทรงพลพอจะสละเวลาได้" ชายผู้นั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "เข้ามาข้างในก่อนสิ" คุณชายชลเดินตามชายผู้นั้นเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ก็ดูอึดอัด ราวกับถูกกดทับด้วยบรรยากาศที่ไม่เป็นมิตร กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ที่เขาเคยได้กลิ่นจางๆ จากตรอกนั้น แรงขึ้นในห้องนี้ "ท่านอยากปรึกษาเรื่องอันใด?" คุณชายทรงพลถามพลางนั่งลงบนเก้าอี้บุหนังอย่างสบายอารมณ์ คุณชายชลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "กระหม่อมกำลังตามหาไหมชนิดพิเศษชนิดหนึ่ง เป็นไหมสีขาวละเอียดอ่อน มีประกายเล็กน้อย ทราบมาว่าคุณชายทรงพลมักจะสั่งไหมชนิดนี้เข้ามาขาย" แววตาของคุณชายทรงพลเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจ "ไหมชนิดนั้น...หายากมากนะ ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้ามี?" "กระหม่อมได้สอบถามจากพ่อค้าคนอื่นๆ มาขอรับ" คุณชายชลกล่าว "และทราบว่าไหมชนิดนี้มักใช้สำหรับทำเครื่องแต่งกายชั้นสูง" คุณชายทรงพลยิ้มเย็น "ถูกต้อง...ไหมชนิดนั้นมีราคาสูง และมีน้อยคนนักที่จะสามารถครอบครองได้" เขามองคุณชายชลอย่างพิจารณา "แล้วท่านต้องการไหมชนิดนั้นไปทำอันใด?" นี่คือช่วงเวลาสำคัญ คุณชายชลต้องตอบคำถามนี้อย่างชาญฉลาด "กระหม่อมมีลูกค้าผู้มีเกียรติที่ต้องการเครื่องแต่งกายที่พิเศษไม่เหมือนใคร จึงอยากได้ไหมชนิดนี้มาตัดเย็บ" "ลูกค้าผู้มีเกียรติ?" คุณชายทรงพลเลิกคิ้ว "เช่นนั้นแล้ว ท่านก็ควรจะเข้าใจว่าไหมชนิดนี้มิใช่ของที่จะหาได้ทั่วไป" "กระหม่อมเข้าใจขอรับ" คุณชายชลรีบกล่าว "แต่หากคุณชายทรงพลมีไหมชนิดนี้อยู่ กรุณาบอกราคาที่ท่านต้องการ กระหม่อมยินดีจ่ายทุกราคา" คุณชายทรงพลหัวเราะเบาๆ "ท่านช่างมั่นใจนัก...หากข้าไม่มีไหมชนิดนั้นเล่า?" "กระหม่อมเชื่อว่าคุณชายทรงพลต้องมี" คุณชายชลยืนยัน "เพราะกระหม่อมได้พบร่องรอยของไหมชนิดนี้ในที่ที่...ควรจะมี" ประโยคสุดท้ายของคุณชายชลทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที คุณชายทรงพลจ้องมองคุณชายชลเขม็ง ดวงตาที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววอันตรายบางอย่าง "ร่องรอย? ที่ที่ควรจะมี? ท่านกำลังหมายความว่าอย่างไร?" เสียงของคุณชายทรงพลเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด คุณชายชลตัดสินใจเสี่ยง "กระหม่อมหมายถึง...ในตรอกที่เกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อไม่นานมานี้ กระหม่อมได้พบเศษไหมสีขาวบางส่วนตกอยู่" ทันทีที่คุณชายชลเอ่ยจบ คุณชายทรงพลก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ร่างสูงของเขายืนเด่นอยู่กลางห้อง "ไม่มีทาง!" เขาตะคอกเสียงดัง "ไม่มีใครสามารถนำไหมของข้าไปที่นั่นได้!" "แต่กระหม่อมพบจริงๆ ขอรับ" คุณชายชลยืนยัน "และไหมชนิดนั้น...มีประกายแปลกตา" คุณชายทรงพลเดินเข้ามาใกล้คุณชายชล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดระแวง "ท่านกำลังกล่าวหาข้าอย่างนั้นหรือ?" "เปล่าเลยขอรับ" คุณชายชลรีบปฏิเสธ "กระหม่อมเพียงต้องการทราบความจริง ว่าไหมชนิดนี้เกี่ยวข้องกับคดีนี้อย่างไร" "เกี่ยวข้อง?" คุณชายทรงพลหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้อง! ท่านกำลังพยายามจะสืบคดีของพวกเจ้าหน้าที่รัฐกระนั้นรึ?" "กระหม่อมเพียงแค่อยากให้ความจริงปรากฏ" คุณชายชลกล่าว "และทราบว่าคุณชายทรงพลเป็นผู้ที่ครอบครองไหมชนิดนี้" "ข้าบอกแล้วไงว่าไม่มี! และหากท่านยังคะยั้นคะยอเรื่องนี้อีก..." คุณชายทรงพลขู่ "ข้าจะทำให้ท่านเสียใจ!" คุณชายชลเห็นท่าทีของคุณชายทรงพลก็รู้ว่าการสนทนาคงไม่เป็นผล เขาจึงตัดสินใจถอยก่อน "หากคุณชายทรงพลเปลี่ยนใจ หรือมีข้อมูลใดๆ ที่เป็นประโยชน์ กระหม่อมยินดีรับฟังเสมอ" เมื่อคุณชายชลกล่าวจบ เขาก็โค้งคำนับและเดินออกจากห้องทำงานนั้นไปทันที ทิ้งคุณชายทรงพลไว้กับความโกรธและเงาอันมืดมิดในโรงทอของเขา ระหว่างทางกลับ คุณชายชลครุ่นคิดอย่างหนัก เขาได้เผชิญหน้ากับคุณชายทรงพลแล้ว และแน่ใจว่าชายผู้นี้คือบุคคลสำคัญในคดีนี้ แต่เขาจะปฏิเสธอย่างแข็งขันเช่นนี้ได้อย่างไร หากไม่ได้มีอะไรต้องปิดบัง? "กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ที่ว่า...คงเป็นน้ำหอมของเขา" คุณชายชลพึมพำ "แล้วไหมสีขาวประกายที่พบในตรอก...มันมาจากที่นี่จริงๆ" คำถามคือ ถ้าคุณชายทรงพลไม่ได้เป็นคนลงมือฆาตกรรม แล้วใครกันแน่ที่นำไหมของเขาไปที่เกิดเหตุ? และทำไม? เขาเริ่มสงสัยในตัวคุณหญิงสมรอีกครั้ง คำกล่าวอ้างของเธอเกี่ยวกับ "เงาในชุดคลุมสีดำ" และ "กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ" มันสอดคล้องกับสิ่งที่เขาพบเจอที่โรงทอของคุณชายทรงพลอย่างน่าประหลาด "คุณหญิงสมร...คุณเห็นใครกันแน่?" คุณชายชลครุ่นคิด "หรือว่าเธอ...เป็นผู้ที่ถูกว่าจ้าง?" ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง