คุณชายชลลากเรือเทียบท่าหน้าบ้านของคุณหญิงสมรอย่างแผ่วเบา ความมืดของรัตติกาลยังคงปกคลุมทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงแมลงร้องระงมเป็นระยะ "ท่านป้า... ท่านอยู่ที่ไหน" คุณชายชลพึมพำ เขาเอื้อมมือไปเคาะประตูไม้สักบานใหญ่เบาๆ "ท่านป้าครับ ผมชลเองครับ" ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ คุณชายชลลองเคาะอีกครั้ง คราวนี้หนักขึ้นเล็กน้อย "ท่านป้าครับ ได้ยินผมไหมครับ?" ความเงียบยังคงปกคลุมอยู่เช่นเดิม คุณชายชลเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เขาเดินไปรอบๆ ตัวบ้าน มองหาหน้าต่างที่อาจเปิดอยู่ "แย่จริง... จะเข้าไปได้อย่างไร" เขากล่าวอย่างกังวล ทันใดนั้นเอง เสียงตะเกียงน้ำมันที่จุดอยู่ภายในบ้าน ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินมาใกล้ประตู "ใครมาหาดึกดื่นป่านนี้?" เสียงแหบแห้งของคุณหญิงสมรดังขึ้น คุณชายชลถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ผมเองครับ ท่านป้า ผมชลเอง" ประตูไม้สักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของคุณหญิงสมรที่ยืนพิงกรอบประตู ใบหน้าของท่านดูซีดเซียว ดวงตาโหลลึก และมีริ้วรอยที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าและความทุกข์ระทม "ชล... เจ้ามาทำไมดึกดื่นอย่างนี้" คุณหญิงสมรกล่าวเสียงเบา "มีอะไรรึเปล่า?" "ผม... ผมเป็นห่วงท่านครับ" คุณชายชลกล่าวพลางก้าวเข้าไปในบ้าน "ผมได้ข่าวว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่โรงทอของคุณชายทรงพล ผมเลยแวะมาดูให้แน่ใจว่าท่านปลอดภัยดี" คุณหญิงสมรหันไปมองคุณชายชล ดวงตาของท่านฉายแววบางอย่างที่คุณชายชลอ่านไม่ออก "เรื่องที่โรงทอน่ะหรือ... มันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากซับซ้อนเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจได้ ชล" "ผมไม่กลัวความซับซ้อนครับท่านป้า" คุณชายชลกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมอยากรู้ความจริง ท่านป้าพอจะบอกผมได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" คุณหญิงสมรส่ายหน้าช้าๆ "เรื่องนี้... มันเป็นเรื่องเก่าแก่ที่ฉันพยายามจะลืมมันไปแล้ว" "แต่บันทึกของเมขลา..." คุณชายชลเอ่ยชื่อเมขลาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "เมขลาได้บันทึกเหตุการณ์ในคืนนั้นไว้ ท่านป้าครับ ผมได้อ่านมันแล้ว" ทันทีที่คุณชายชลเอ่ยชื่อเมขลา ดวงตาของคุณหญิงสมรก็เบิกกว้างขึ้น ใบหน้าของท่านซีดเผือดลงกว่าเดิมราวกับเห็นผี "เจ้า... เจ้าอ่านบันทึกของเมขลาแล้วรึ?" คุณหญิงสมรกล่าวเสียงสั่นเครือ "ครับท่านป้า" คุณชายชลพยักหน้า "ในบันทึกนั้น... เมขลาเห็นคุณชายทรงพลย้อมไหมสีแดง... และเธอได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท... เสียงกรีดร้อง... และได้ยินว่า..." คุณชายชลลังเลเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ "...ว่าท่านป้า... อาจจะไม่รอด" คุณหญิงสมรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าแก่ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ มือของท่านยกขึ้นกุมใบหน้า ราวกับจะกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล "มันจริงอย่างที่เมขลาเห็นนั่นแหละ ชล" คุณหญิงสมรกล่าวเสียงสะอื้น "คืนนั้น... มันเป็นคืนที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉัน" "เกิดอะไรขึ้นครับท่านป้า?" คุณชายชลถามด้วยความกระตือรือร้น "ผมต้องรู้เรื่องราวทั้งหมด" คุณหญิงสมรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "คืนนั้น... ฉันไปหาทรงพลที่โรงทอ" "ท่านไปทำไมครับ?" "ฉันไปเพื่อทวงถามเรื่องบางอย่าง" คุณหญิงสมรกล่าว "เรื่องที่เกี่ยวกับมรดกของพ่อฉัน... พ่อของฉันเคยเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญกับพ่อของทรงพล... แต่หลังจากพ่อของฉันเสียชีวิต ทรงพลกลับเบียดบังเอาส่วนแบ่งทั้งหมดไป..." "อะไรนะครับ!?" คุณชายชลอุทานด้วยความตกใจ "แล้วท่านป้าไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยหรือครับ?" "ฉันรู้... แต่ฉันไม่มีหลักฐาน" คุณหญิงสมรกล่าว "ฉันพยายามรวบรวมหลักฐานมาตลอดหลายปี จนกระทั่งฉันเจอเอกสารบางอย่างที่ซ่อนไว้ในห้องทำงานของพ่อฉัน... เอกสารที่แสดงให้เห็นว่าพ่อของทรงพลได้โกงพ่อของฉันจริงๆ" "แล้วท่านป้าเอาเอกสารนั้นไปให้คุณชายทรงพลดูหรือครับ?" "ใช่" คุณหญิงสมรพยักหน้า "ฉันคิดว่าเขาคงจะยอมรับผิด และคืนสิ่งที่เขาโกงไป... แต่ฉันคิดผิด... เขา... เขาโมโหมาก" "เขาทำอย่างไรครับ?" คุณชายชลถามเสียงเครียด "เขาตะคอกใส่ฉัน... กล่าวหาว่าฉันพยายามจะแบล็คเมล์เขา" คุณหญิงสมรเล่าต่อ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "เขาบอกว่าเขาจะไม่ยอมเสียทุกอย่างไปเพราะเอกสารเก่าๆ ที่ฉันเอามาข่มขู่เขา..." "แล้ว... แล้วเสียงกรีดร้องที่เมขลาได้ยินคือเสียงของท่านหรือครับ?" คุณหญิงสมรพยักหน้าช้าๆ "ใช่... ฉันกลัว... ฉันพยายามจะหนี... แต่เขาคว้าตัวฉันไว้" "เขาทำอะไรท่านป้าครับ?" คุณชายชลถามเสียงสั่นเครือ "เขา... เขากล่าวหาว่าฉันเป็นคนทรยศ... เขาบีบคอฉัน..." คุณหญิงสมรกล่าวเสียงขาดห้วง "ฉันพยายามต่อสู้... ฉันคว้าชุดคลุมสีแดงที่ฉันสวมใส่อยู่... ไปทุบตีเขา... เขาผลักฉันอย่างแรง... ฉันล้มลง... หัวของฉันกระแทกกับมุมโต๊ะ..." คุณชายชลหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เขาจินตนาการถึงภาพอันน่าสยดสยองนั้นได้เป็นอย่างดี "จากนั้น... ฉันก็รู้สึกตัวอีกที... ก็เห็นตัวเองนอนอยู่บนพื้น... ฉันบาดเจ็บสาหัส... เลือดไหลไม่หยุด... ทรงพล... เขามองฉันด้วยสายตาที่เย็นชา..." "เขา... เขาจะทำอะไรท่านป้าครับ?" "เขาบอกว่า... เขาจะไม่ยอมให้ฉันไปฟ้องร้องเขาได้... เขาจะทำให้ฉันหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล" คุณหญิงสมรสิ้นเสียง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "แล้วเขาก็... เขาก็เอาไหมสีแดงนั่น... ที่เขาเตรียมไว้... มาย้อม... เพื่อจะอำพรางรอยเลือด... เขาบังคับให้คนงาน... นำทุกอย่าง... ที่เปื้อนเลือด... โยนลงแม่น้ำ..." "ไหมสีแดงนั่น... มันคือไหมที่คุณชายทรงพลใช้ย้อมเพื่ออำพรางร่องรอยความผิดของเขาใช่ไหมครับท่านป้า?" คุณชายชลถาม "ใช่... และไหมสีขาวประกายที่เมขลาเห็น... คือไหมชนิดพิเศษที่พ่อของฉันเคยสั่งทำไว้... แต่ทรงพลกลับเอาไปใช้ในทางที่ผิด..." คุณหญิงสมรเล่าต่อ "เขา... เขาพยายามจะทำลายหลักฐานทุกอย่าง... รวมถึงตัวฉันด้วย..." "แล้วท่านป้า... หนีออกมาได้อย่างไรครับ?" คุณชายชลถามด้วยความสงสัย "โชคดี... ที่ตอนนั้นมีคนงานบางคน... รู้สึกสงสารฉัน" คุณหญิงสมรกล่าว "พวกเขาแอบช่วยฉัน... เอาฉันไปซ่อนไว้... จนกระทั่งทรงพลคิดว่าฉันตายไปแล้ว..." "ดังนั้น... ท่านป้าไม่ได้ตาย... เพียงแต่บาดเจ็บสาหัส และต้องหลบซ่อนตัวใช่ไหมครับ?" คุณหญิงสมรส่ายหน้า "ฉันต้องซ่อนตัว... เพราะฉันกลัว... ฉันกลัวว่าเขาจะกลับมาทำร้ายฉันอีก... ฉันได้แต่เฝ้ารอ... รอวันที่ความจริงจะถูกเปิดเผย..." คุณชายชลมองไปยังคุณหญิงสมรด้วยความเห็นใจ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงต้องซ่อนตัว และทำไมท่านถึงไม่อาจออกมาเปิดเผยความจริงได้ "ตอนนี้... ท่านป้าปลอดภัยแล้วครับ" คุณชายชลกล่าวอย่างปลอบโยน "ผมจะช่วยท่านเอง" "ขอบใจนะ ชล" คุณหญิงสมรกล่าวเสียงอ่อนแรง "ฉันรู้ว่าเจ้าเป็นคนดี... แต่ทรงพล... เขาอันตรายมาก... เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ" "ผมรู้ครับท่านป้า" คุณชายชลพยักหน้า "ผมจะพิสูจน์ความจริงให้ได้... และจะเอาผิดคุณชายทรงพลให้ได้ครับ" เขาเก็บสมุดบันทึกของเมขลาไว้ในอกเสื้ออีกครั้ง เขารู้ดีว่าตอนนี้เขามีหลักฐานสำคัญที่น่าเชื่อถือที่สุดอยู่ในมือแล้ว