คุณชายชลโค้งคำนับคุณหญิงสมรอย่างนอบน้อม "ข้าแค่มาเดินเล่นชมบรรยากาศยามเย็นขอรับ" เขาพยายามประคองสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ในใจจะรู้สึกประหลาดใจที่ได้พบกับภรรยาของนายอากร ผู้เป็นพ่อค้าผ้าที่มั่งคั่งและมีอิทธิพลในย่านนี้ "บรรยากาศที่คลองบางหลวงนี่ก็สวยงามเสมอ" คุณหญิงสมรเอ่ยขึ้น ใบหน้าของเธอเรียบเฉยราวกับอ่านไม่ออก "แต่ก็มีมุมมืดซ่อนอยู่เหมือนกันนะคุณชาย" คำพูดนั้นทำให้คุณชายชลชะงัก เขาเหลือบมองคุณหญิงสมรอย่างพิจารณา แววตาของเธอดูมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่ "คุณหญิงหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?" "ก็แค่เรื่องที่เกิดขึ้นกับนายบุญนั่นแหละ" คุณหญิงสมรยักไหล่เล็กน้อย "น่าเศร้าใจจริงๆ" "ขอรับ" คุณชายชลตอบรับสั้นๆ เขาสัมผัสได้ถึงความอึดอัดบางอย่างที่แผ่ซ่านระหว่างพวกเขา "ไม่ทราบว่าคุณหญิงรู้จักนายบุญเป็นการส่วนตัวหรือขอรับ?" "ก็ไม่เชิง" คุณหญิงสมรตอบ "แต่สามีของข้าก็เป็นลูกค้าของนายบุญเสมอ เมื่อสามีข้าไปหานายบุญ บางครั้งข้าก็ไปด้วย" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่ก็แฝงความนัย "ข้าเห็นนายบุญเป็นคนหน้าเงิน หวังแต่จะเอาเปรียบผู้อื่น ไม่น่าแปลกใจเลยที่ใครบางคนจะทนไม่ไหว" คำพูดของเธอเหมือนเป็นการชี้นำไปทางอื่น คุณชายชลเริ่มรู้สึกว่าคุณหญิงสมรอาจรู้เรื่องราวมากกว่าที่เธอกล่าวออกมา "เช่นนั้นหรือขอรับ" เขาพยายามเลี่ยงที่จะแสดงความสงสัย "ข้าเองก็ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายบุญกันแน่" "คุณชายก็กำลังสืบเรื่องนี้อยู่ไม่ใช่หรือ?" คุณหญิงสมรยิ้มบางๆ "เรื่องราวในชุมชนริมน้ำแห่งนี้มันซับซ้อนกว่าที่ตาเห็นนัก" เธอเหลือบมองไปยังร้านขายผ้าที่อยู่ไม่ไกลนัก "สามีข้าเพิ่งจะรับผ้าไหมผืนใหม่มาเป็นจำนวนมาก กำลังจะเอาไปขายให้ลูกค้าคนสำคัญ" คุณชายชลเพ่งมองไปยังร้านผ้าของคุณอากร แสงตะวันยามเย็นสาดส่องลงมากระทบผืนผ้าหลากสีสันที่แขวนเรียงรายอยู่หน้าร้าน "ผ้าไหมสวยงามมากขอรับ" "แน่นอน" คุณหญิงสมรกล่าว "สามีข้าเลือกสรรแต่ของดีที่สุด" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "แต่บางที ของดีๆ ก็อาจนำพาปัญหามาให้ได้เหมือนกัน" "คุณหญิงหมายถึงอะไรหรือขอรับ?" คุณชายชลถามด้วยความสนใจ "ก็แค่เรื่องของความโลภ" คุณหญิงสมรกล่าว "บางครั้งความต้องการในสิ่งที่ไม่ควรมี มันก็พาคนไปสู่จุดที่อันตราย" เธอเหลียวกลับมามองคุณชายชลอีกครั้ง "คุณชายระวังตัวด้วยนะ" ก่อนที่คุณชายชลจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม คุณหญิงสมรก็ผงกศีรษะให้เล็กน้อย "ข้าต้องไปแล้ว" เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้คุณชายชลยืนนิ่งอยู่กับที่ เขารู้สึกสับสนกับคำพูดของคุณหญิงสมรยิ่งกว่าเดิม คำพูดของเธอเหมือนจะบอกใบ้อะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ตรงไปตรงมา คุณชายชลตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านขายผ้าของคุณอากร เขาพบกับนายอากรที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจดูผ้าอยู่ "สวัสดีขอรับท่านอากร" "โอ้ คุณชายชล" นายอากรเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อน "ไม่เจอกันนานเลยนะ" "ข้ามีเรื่องอยากจะสอบถามท่านเกี่ยวกับนายบุญขอรับ" คุณชายชลกล่าว นายอากรขมวดคิ้วเล็กน้อย "นายบุญ? เขาไปมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคุณชาย?" "ข้ากำลังสืบหาความจริงเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมของเขาขอรับ" คุณชายชลอธิบาย "ไม่ทราบว่าท่านพอจะให้ข้อมูลอะไรได้บ้าง?" นายอากรถอนหายใจ "ข้าก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากนักหรอก" เขาว่า "นายบุญเป็นคนเจ้าเล่ห์ เอาแต่ค้ากำไรเป็นที่ตั้ง ข้าเคยมีปัญหากับเขาเรื่องราคาผ้าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั้นมีเรื่องบาดหมาง" "ท่านเคยเห็นนายบุญมีปากเสียงกับใคร หรือมีศัตรูที่ไหนบ้างหรือไม่ขอรับ?" คุณชายชลพยายามซักถาม "เท่าที่ข้าสังเกต" นายอากรครุ่นคิด "นายบุญมักจะคบค้ากับคนที่มีอิทธิพล แต่ก็มีข่าวลือว่าเขามีหนี้สินอยู่ไม่น้อย" "หนี้สินหรือขอรับ?" คุณชายชลเอ่ยถาม "ท่านทราบหรือไม่ว่าเขาเป็นหนี้ใคร?" "อันนี้สิ ข้าไม่ทราบจริงๆ" นายอากรส่ายหน้า "แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ข้าคิดว่านายบุญน่าจะมีความขัดแย้งด้วย" "ใครหรือขอรับ?" คุณชายชลถามอย่างกระตือรือร้น "คุณหญิงสมร ภรรยาของข้าเอง" นายอากรตอบ "บางครั้งนางก็เข้าไปยุ่งเรื่องธุรกิจของข้ามากเกินไป นางอยากได้ผ้าบางผืนไปใช้ส่วนตัว แต่ข้าก็ต้องเกรงใจนายบุญเรื่องราคา" คุณชายชลอึ้งไป เขาไม่คิดว่าคำพูดของคุณหญิงสมรเมื่อครู่นี้จะเป็นการเปิดเผยความขัดแย้งกับนายบุญเสียเอง "เช่นนั้นหรือขอรับ" "ใช่" นายอากรพยักหน้า "ข้าเคยได้ยินนายบุญพูดจาไม่ดีกับคุณหญิงอยู่ครั้งหนึ่ง" คุณชายชลเริ่มมองเห็นเงื่อนงำที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ คำพูดของคุณหญิงสมรดูเหมือนจะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ หรืออาจจะเป็นการพูดความจริงที่แฝงไปด้วยความลับบางอย่าง "ข้าขอขอบคุณท่านมากขอรับท่านอากร" หลังจากออกจากร้านขายผ้า คุณชายชลก็เดินเลียบไปตามริมคลองอีกครั้ง เขาพยายามทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ยิน เขาเชื่อว่าคุณหญิงสมรต้องรู้เรื่องอะไรบางอย่างมากกว่าที่เธอแสดงออกมา ขณะที่เขากำลังเดินอยู่ เขาก็เห็นร่างหนึ่งคุ้นตาที่กำลังเดินสวนมา เป็นหญิงสาวนางหนึ่ง สวมชุดสีแดงสด ห่มผ้าคลุมไหล่สีแดงเข้มปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ เธอเดินก้มหน้าก้มตา ราวกับไม่อยากให้ใครเห็น "เมขลา!" คุณชายชลเรียกชื่อของเด็กสาวใช้คนสนิทของเขา หญิงสาวในชุดสีแดงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันมาเผชิญหน้ากับคุณชายชล เธอกระชับผ้าคลุมแน่นขึ้น "คุณชาย!" เมขลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "มาเดินเล่นที่นี่หรือเจ้าคะ?" "ข้ากำลังจะกลับโรงเตี๊ยมพอดี" คุณชายชลตอบ "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" เมขลาดูเหมือนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ข้า...ข้าแค่ออกมาซื้อของให้คุณป้าเจ้าค่ะ" เธอกล่าว "แล้วบังเอิญเจอคุณชาย" คุณชายชลสังเกตเห็นว่าเมขลาดูประหม่าผิดปกติ เขาจำได้ว่ารอยขีดข่วนบนเสื้อผ้าของเขาอาจเกิดจากเล็บของสตรี และชุดสีแดงสดของเมขลา ทำให้เขานึกถึงผ้าพันคอสีแดงปริศนาที่เคยเห็น "เมขลา" คุณชายชลเอ่ยขึ้น "เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าไม่ได้ไปไหนมาไหนที่อื่น?" เมขลาหน้าซีดเผือด "ไม่...ไม่เจ้าค่ะ" เธอกล่าวเสียงสั่น "ข้าไปซื้อของมาตามที่บอกจริงๆ" "แล้วผ้าพันคอสีแดงที่เจ้าเคยใช้เล่า?" คุณชายชลถามตรงๆ "ข้าเห็นมันตกอยู่แถวโรงเตี๊ยมคืนนั้น" เมขลาเม้มปากแน่น ดวงตาของเธอฉายแววหวาดกลัว "ข้า...ข้าทำมันหายไปเจ้าค่ะ" "เจ้าแน่ใจหรือ?" คุณชายชลจ้องเข้าไปในดวงตาของเมขลา "หรือว่ามีใครเอาไปจากเจ้า?" เมขลาหลบสายตาของคุณชายชล "ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ" เธอกล่าว "ข้ากลัวเหลือเกิน" คุณชายชลรู้สึกสงสารเมขลา แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสัยก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาไม่แน่ใจว่าเมขลาโกหกเขา หรือเธอเองก็ตกเป็นเหยื่อของสถานการณ์บางอย่าง "เอาเถอะ" คุณชายชลกล่าว "หากเจ้าไม่สบายใจเรื่องอะไร บอกข้าได้นะ" เมขลาพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย" เธอกล่าวก่อนจะรีบขอตัว "ข้าต้องรีบกลับไปหาคุณป้าแล้ว" คุณชายชลมองตามแผ่นหลังของเมขลาที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว เขาครุ่นคิดถึงชุดสีแดงของเธอ ผ้าพันคอสีแดง และคำพูดของคุณหญิงสมรที่บอกว่า "ของดีๆ ก็อาจนำพาปัญหามาให้ได้" เขารู้สึกว่าทุกอย่างกำลังเชื่อมโยงกันอย่างซับซ้อน และเขาก็ยังคงอยู่ห่างไกลจากความจริง