เพียงฟ้าก้าวเท้าเข้าไปในความมืดของอุโมงค์อย่างระมัดระวัง แสงสว่างจากปากอุโมงค์ค่อยๆ จางหายไป เธอได้ยินเสียงน้ำหยดดังเป็นระยะๆ และสัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ระวังหินร่วงนะ" สมชายเตือนพลางก้าวตามเข้ามา "ที่นี่อาจจะไม่มั่นคงนัก" เพียงฟ้าพยักหน้า เธอใช้มือข้างหนึ่งคลำทางไปตามผนังอุโมงค์ที่ขรุขระ ส่วนอีกข้างหนึ่งถือดาบเล่มเล็กที่สมชายมอบให้ "เจ้าแน่ใจหรือว่านี่คือทางเข้าสู่เมืองจันทบุรี?" เพียงฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ข้าได้ยินข่าวลือมา" สมชายตอบ "ว่ามีอุโมงค์ลับที่เชื่อมต่อไปยังฐานบัญชาการของกองทัพเรา แต่ไม่เคยมีใครยืนยัน" "ถ้าข่าวลือเป็นจริง... เราก็คงรอด" เพียงฟ้ากล่าว "แต่ถ้าไม่จริง... เราก็คงติดอยู่ที่นี่" ทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานอยู่ในความเงียบ อากาศเริ่มอบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ และกลิ่นอับชื้นก็รุนแรงขึ้น "ข้า... ข้าได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง" สมชายกระซิบ "เหมือนเสียงคน" เพียงฟ้าหยุดเดิน เธอตั้งใจฟัง และก็ได้ยินเสียงแว่วมาเช่นกัน เป็นเสียงพูดคุยกันเบาๆ แต่ฟังไม่ออกว่าเป็นภาษาอะไร "อาจจะเป็นชาวบ้านที่หลบภัย" สมชายคาดเดา "หรืออาจจะเป็นทหารของเรา" ทั้งสองคนค่อยๆ เดินตามเสียงไป เมื่อใกล้ถึงจุดที่ได้ยินเสียงชัดเจนขึ้น เพียงฟ้าก็เห็นแสงไฟสลัวๆ ส่องลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างก้อนหิน "เราควรจะเข้าไปเลยหรือไม่?" เพียงฟ้าถาม "รอสักครู่" สมชายตอบ "ข้าจะลองดูเชิงก่อน" สมชายค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ช่องว่างนั้น แล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน เพียงฟ้าเห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่าคงไม่ใช่ทหารพม่า "เป็นอย่างไรบ้าง?" เธอถาม "ปลอดภัย" สมชายตอบ "เป็นทหารของเรา... กำลังเฝ้ารักษาการณ์อยู่" ทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปหาทหารยามนายนั้น "หยุด! ใครกัน!" ทหารยามคนนั้นตะโกนขึ้นพลางยกดาบขึ้นเตรียมพร้อม "ข้าเอง... สมชาย" สมชายบอก "และนี่... คือสหายร่วมเดินทางของข้า" ทหารยามคนนั้นมองหน้าสมชายด้วยความสงสัย "สมชาย... ทหารจากค่ายไหน?" "ข้า... ไม่ได้สังกัดค่ายใดเป็นพิเศษ" สมชายตอบ "แต่ข้ามีข่าวสารสำคัญจะนำไปถวายองค์กษัตริย์" ทหารยามคนนั้นมองเพียงฟ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "นางคือใคร?" "นาง... เป็นผู้นำข่าวสารนี้มา" สมชายกล่าว "เราต้องรีบนำไปถวายพระองค์ท่านโดยเร็วที่สุด" ทหารยามคนนั้นมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลดดาบลง "ถ้าอย่างนั้น... เชิญตามข้ามา" เขาบอก "แต่ห้ามส่งเสียงดังเกินไป" พวกเขาเดินตามทหารยามคนนั้นไปตามทางเดินในอุโมงค์ที่ลึกและคดเคี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เพียงฟ้าเริ่มรู้สึกได้ถึงความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ "เรากำลังจะเข้าไปถึงตัวองค์กษัตริย์แล้ว" เธอพึมพำกับตัวเอง "ใจเย็นๆ ก่อน" สมชายเตือน "เรายังไม่ถึงที่หมาย" ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงทางออกของอุโมงค์ ที่นี่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยทหารยามจำนวนมาก และมีประตูบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "นี่คือ... ห้องรับรองขององค์กษัตริย์" ทหารยามบอก "ข้าจะแจ้งให้ท่านทราบ" เพียงฟ้าและสมชายยืนรออยู่หน้าประตูบานใหญ่นั้น หัวใจของพวกเขากำลังเต้นแรงด้วยความคาดหวัง ไม่นานนัก ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นภาพเบื้องในที่เต็มไปด้วยความสง่างาม "องค์กษัตริย์... ทรงรออยู่" ทหารยามกล่าว เพียงฟ้ายิ้มให้สมชาย ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องนั้น ด้วยความหวังว่าภารกิจของเธอจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี