บุหลันหันไปมองตามเสียงตะโกน และหัวใจของเธอก็หล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม… เบื้องหน้าของเธอคือ ‘หมื่นวิชิต’ ที่ยืนอยู่บนเรืออีกลำหนึ่ง ซึ่งกำลังแล่นเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งขรึมผิดปกติ. “หมื่นวิชิต?” บุหลันอุทานออกมาด้วยความไม่เชื่อ. “หยุดเรือของเจ้าซะ… คุณตา” หมื่นวิชิตตะโกนบอกชายชรา. “ทำไมข้าต้องหยุด?” ชายชราตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว. “เพราะ… เจ้า… กำลังพา… ‘ผู้ต้องหา’… หนี…!” หมื่นวิชิตพูด. “ผู้ต้องหา? หรือว่า… เจ้ากำลังจะบอกว่า… ข้า… คือผู้ต้องหา… ในคดีสังหารท่านอ๋อง?” บุหลันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ. “ใช่! เจ้า… คือผู้ที่… ต้องสงสัย… และ… ข้า… มีหน้าที่… ที่จะต้อง… จับกุมเจ้า!” หมื่นวิชิตตอบ. บุหลันแทบจะยืนไม่อยู่ “แต่… ท่าน… ท่านเอง… ก็รู้… ว่าข้า… ไม่ได้ทำ!”. “ข้ารู้… แต่… ข้า… ไม่สามารถ… ทำอะไร… ได้… ต่อหน้า… ผู้บังคับบัญชา… ของข้า” หมื่นวิชิตตอบด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด. “ท่านกำลังโกหก!” บุหลันตะโกน. “ข้า… ไม่ได้โกหก… ข้า… ถูกบังคับ… ให้… ทำ” หมื่นวิชิตพูด. ทันใดนั้นเอง พายุฝนก็ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง คลื่นลมในแม่น้ำเจ้าพระยาเริ่มปั่นป่วน เรือทั้งสองลำโคลงเคลงไปมา. “แย่แล้ว! เราต้องรีบหลบเข้าฝั่ง!” ชายชราตะโกน. แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ทำอะไร เรือของหมื่นวิชิตก็พุ่งเข้ามาชนเรือของชายชราอย่างแรง. “อ๊าก!” บุหลันร้องออกมา. เรือทั้งสองลำคว่ำลงในพริบตาเดียว บุหลันร่วงลงไปในน้ำเย็นเฉียบ เธอพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากกลับพัดพาร่างของเธอออกไป. “บุหลัน!” เสียงของหมื่นวิชิตดังมาแต่ไกล… เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล. บุหลันพยายามมองหาเขา แต่กระแสน้ำที่บ้าคลั่งทำให้เธอเห็นภาพเลือนราง… เธอเห็นเงาของหมื่นวิชิตที่กำลังพยายามจะว่ายเข้ามาหาเธอ. “ช่วยข้าด้วย!” เธอตะโกน. แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงฟ้าร้อง และเสียงพายุที่ดังสนั่น. “หมื่นวิชิต… เขาจะช่วยข้าจริงๆ หรือ?” บุหลันคิด… “หรือว่า… เขา… จะปล่อยให้ข้า… ตาย… ในน้ำ… เย็น… นี้…?”.