ภาพที่ปรากฏต่อหน้ามะลิ ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม โรงทอผ้าของเธอที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยข้าวของที่กระจัดกระจาย ผ้าที่ทอเสร็จแล้วถูกโยนทิ้งเกลื่อนพื้น กองเส้นไหมที่เตรียมไว้ถูกฉีกขาด และกระสวยทอผ้าก็แตกกระจายไปทั่ว "ใครทำ!" มะลิตะโกนเสียงดัง เธอรีบวิ่งเข้าไปสำรวจความเสียหายอย่างรวดเร็ว แม่หญิงสร้อยและแม่หญิงแก้ว วิ่งกรูกันเข้ามา เมื่อเห็นสภาพของโรงทอผ้าเช่นกัน ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่!" แม่หญิงสร้อยอุทาน "เหมือนมีใครพังข้าวของเลย" แม่หญิงแก้วกล่าว เสียงสั่นเครือ ไพรวิ่งหน้าตาตื่นมาจากนอกโรงทอ "เมื่อครู่มีพวกชาวบ้านเข้ามาครับแม่หญิง พวกเขาเข้ามาทำลายข้าวของ แล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว" "พวกมัน!" มะลิกัดฟันกรอด ความโกรธแค้นแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอรู้ทันทีว่าฝีมือใคร "พวกมันกล้าดียังไง!" แม่หญิงสร้อยกล่าวด้วยความเดือดดาล "เราไม่ได้ทำอะไรให้พวกมันเลยนะ!" "นั่นสิ! เราพยายามทำมาหากินอย่างสุจริต" แม่หญิงแก้วกล่าวเสริม น้ำตาคลอหน่วย "ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" มะลิก้มลงเก็บผ้าที่เปื้อนโคลนขึ้นมา เธอเห็นรอยเท้าหยาบกร้านบนพื้นดินที่เปียกชื้น เป็นรอยเท้าของคนที่เข้ามาทำลายข้าวของ "พวกมันคงไม่พอใจที่เราได้งานจากพวกฝรั่งเศส" มะลิกล่าว "และคงหมั่นไส้ที่เราทำผ้าได้ดี" "แต่การทำลายข้าวของแบบนี้มันเกินไปแล้วนะมะลิ" แม่หญิงสร้อยกล่าว "เราจะเอาผ้าที่ไหนไปส่งให้ท่านกัปตัน" "เราต้องรีบเก็บกวาด" มะลิกล่าว พยายามรวบรวมสติ "แล้วก็ต้องหาทางซ่อมแซมเครื่องมือเท่าที่ทำได้" ทั้งสามคนช่วยกันเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจาย เสียงร้องไห้เสียใจของแม่หญิงแก้วดังเป็นระยะๆ ขณะที่เธอเห็นเส้นไหมที่เธอตั้งใจเตรียมไว้ถูกทำลาย "ไม่ต้องเสียใจไปนะแก้ว" มะลิกล่าว พลางตบไหล่ปลอบ "เราจะหาทางแก้ไขกัน" "แต่...แต่ผ้าของเรา..." แม่หญิงแก้วพูดตะกุกตะกัก "เราจะทอใหม่" มะลิกล่าวเสียงหนักแน่น "ถึงแม้จะต้องใช้เวลามากขึ้น เราก็จะทำให้สำเร็จ" ไพรพยายามช่วยเก็บเศษไม้ที่แตกหัก "ผมจะพยายามซ่อมแซมกี่ทอผ้าให้เร็วที่สุดครับแม่หญิง" "ดีมากไพร" มะลิกล่าว "ทุกคนช่วยกันนะ เราต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้" ตลอดทั้งวัน มะลิและเพื่อนๆ ทำงานอย่างหนักเพื่อกอบกู้สถานการณ์ แม้จะเหนื่อยล้าและเสียใจ แต่พวกเธอก็ไม่ยอมแพ้ เมื่อใกล้ค่ำ ลุงคำก็มาเยี่ยมเยียนที่โรงทอผ้า หลังจากได้ทราบข่าวจากไพร "โอ้โห! อะไรกันนี่!" ลุงคำอุทานเมื่อเห็นสภาพโรงทอ "ใครมันทำแบบนี้!" "เป็นพวกชาวบ้านที่อิจฉาเรานั่นแหละลุง" มะลิกล่าว "พวกนั้นคงไม่พอใจที่เราได้งานจากคนต่างชาติ" ลุงคำส่ายหน้าอย่างระอาใจ "พวกเจ้าก็บอกแล้วไง ว่าการทำอะไรให้โดดเด่นเกินหน้าคนอื่นในที่แบบนี้ มันอาจจะนำมาซึ่งปัญหา" "ข้าทราบแล้วลุง" มะลิกล่าว "แต่ข้าไม่คิดว่าพวกมันจะทำถึงขนาดนี้" "คนเราเมื่อถูกความอิจฉาครอบงำ ก็พร้อมจะทำทุกอย่าง" ลุงคำกล่าว "ทีนี้เจ้าจะทำยังไงต่อไป" "ข้าจะพยายามซ่อมแซมเครื่องมือ แล้วก็ทอผ้าให้เสร็จตามที่ตั้งใจไว้" มะลิกล่าว "ถึงแม้จะต้องใช้เวลามากขึ้น" "ดีแล้ว" ลุงคำพยักหน้า "แต่เจ้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" "ข้าจะระวังตัวขอรับลุง" มะลิตอบ "ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกข้าได้เสมอ" ลุงคำกล่าว "ข้ากับชาวมอญคนอื่นๆ ที่พอจะช่วยได้ ก็พร้อมจะช่วยเหลือ" "ขอบคุณลุงมากเจ้าค่ะ" มะลิกล่าวอย่างจริงใจ หลังจากลุงคำกลับไป มะลิก็หันไปมองเพื่อนๆ ของเธอ "พวกเราเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้เรายังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะ" "พรุ่งนี้เราจะส่งผ้าให้ท่านกัปตันได้ทันไหมมะลิ" แม่หญิงแก้วถามด้วยความเป็นห่วง "เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด" มะลิกล่าว "ถึงแม้จะไม่ครบตามจำนวน เราก็จะส่งเท่าที่เรามี" คืนนั้น มะลิแทบจะนอนไม่หลับ เธอคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกผิดหวัง โกรธแค้น และเหนื่อยล้า ตีวนเวียนอยู่ในหัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คนถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ เพียงเพราะเธอมีความสามารถและพยายามที่จะสร้างชีวิตที่ดีขึ้นในต่างแดน กลับต้องมาเจออุปสรรคและศัตรูมากมาย วันรุ่งขึ้น มะลิพร้อมกับแม่หญิงสร้อยและแม่หญิงแก้ว ก็ได้นำผ้าที่ทอเสร็จแล้วส่วนหนึ่งไปส่งให้กับกัปตันชาลส์ "มีปัญหาอะไรหรือแม่หญิง" กัปตันชาลส์ถาม เมื่อเห็นว่าจำนวนผ้าไม่ครบตามที่ตกลงกันไว้ มะลิเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด "พวกนั้นบังอาจทำถึงขนาดนี้เลยหรือ" กัปตันชาลส์กล่าวด้วยความไม่พอใจ "ข้าจะให้คนของข้าไปสืบดู" "ขอบคุณท่านกัปตันมากเจ้าค่ะ" มะลิกล่าว "แต่ข้าไม่ต้องการให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้" "ข้าเข้าใจ" กัปตันชาลส์กล่าว "แต่ข้าก็รับไม่ได้ที่จะเห็นพันธมิตรของข้าถูกรังแก" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "อย่างไรก็ตาม ข้าจะเพิ่มค่าชดเชยให้กับเจ้าสำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้น" "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" มะลิกล่าว "ขอเพียงแต่ท่านกัปตันยังคงเชื่อมั่นในตัวข้า" "แน่นอน" กัปตันชาลส์กล่าว "ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้าเสมอ" เมื่อกลับมาที่โรงทอ มะลิก็ได้พบกับข่าวที่ไม่คาดฝัน