บุญมาผงะไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ "อาลี" เขามาที่นี่ได้อย่างไร และมาด้วยจุดประสงค์อันใด เธอหันไปมองคุณหญิงมาลีด้วยความสับสน คุณหญิงมาลีพยักหน้าให้บุญมาเบาๆ "ไปพบเขาเถิดบุญมา" พระองค์ตรัส "เราจะรออยู่ที่นี่" บุญมาเดินไปยังห้องรับแขกที่บ่าวรับใช้เตรียมไว้ เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็พบกับอาลีที่นั่งรออยู่ตรงนั้น เขาสวมชุดผ้าสีเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความสง่า ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของบุญมาทันทีที่เธอเข้ามา "คุณหนูบุญมา" อาลีลุกขึ้นยืน และโค้งศีรษะให้เล็กน้อย "ข้าขออภัยที่มารบกวนท่านโดยไม่ได้รับอนุญาต" "ท่านอาลี" บุญมาตอบรับ "ท่านมาได้อย่างไร" "กระหม่อม/เพคะ มีธุระสำคัญที่ต้องพบท่าน" อาลีตอบ "และข้าคิดว่า การพบกันอย่างเป็นส่วนตัวจะดีกว่า" "ธุระสำคัญเรื่องใดเพคะ" บุญมาถาม พลางผายมือเชื้อเชิญให้อาลีนั่งลง "เรื่องที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของแผ่นดินนี้" อาลีกล่าวพลางมองบุญมาอย่างพิจารณา "และเกี่ยวข้องกับท่านโดยตรง" บุญมารู้สึกประหลาดใจ "เกี่ยวข้องกับกระหม่อม/เพคะ อย่างไรเพคะ" "ท่านเพิ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการพิจารณาปัญหาการคลังของแผ่นดินใช่หรือไม่" อาลีถาม บุญมาพยักหน้า "เพคะ" "และท่านกำลังสงสัยว่า เหตุใดแผ่นดินนี้จึงมีปัญหาการเงินสะสมมานานใช่หรือไม่" อาลีถามต่อ "ใช่เพคะ" บุญมาตอบ "ท่านทราบได้อย่างไร" อาลีถอนหายใจยาว "เพราะข้าเองก็กำลังสืบเรื่องนี้อยู่เช่นกัน" เขาว่า "ข้าไม่ได้เป็นเพียงนักเดินทางธรรมดา คุณหนูบุญมา" บุญมาเบิกตากว้าง "ท่านหมายความว่าอย่างไรเพคะ" "ข้าเป็นตัวแทนของบางประเทศที่ให้ความสำคัญกับการค้า และเสถียรภาพทางการเมืองในภูมิภาคนี้" อาลีอธิบาย "เราสังเกตเห็นความผิดปกติทางการเงินของแผ่นดินนี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว มีการรั่วไหลของทรัพย์สินจำนวนมหาศาล มีการใช้อำนาจโดยมิชอบ และมีผลประโยชน์ทับซ้อนในวงกว้าง" "ท่านกำลังจะบอกว่า... การค้าขายของเรากับเมืองขอม ที่ท่านเจ้ากรมพระคลังนำเอกสารมาให้กระหม่อม/เพคะ ดูแลนั้น... มีเงื่อนงำบางอย่างอยู่เบื้องหลัง?" บุญมาถาม "ไม่ใช่เพียงแค่การค้ากับเมืองขอม" อาลีตอบ "แต่เป็นระบบทั้งหมด" "แล้วท่าน... ทำไมถึงมาบอกเรื่องนี้กับกระหม่อม/เพคะ" บุญมาถามด้วยความสงสัย "เพราะข้าเห็นในตัวท่าน" อาลีตอบ "ข้าเห็นสติปัญญา ความซื่อสัตย์ และความกล้าหาญ ที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ไม่ถูกต้อง" "กระหม่อม/เพคะ เพียงแค่ทำหน้าที่ของตนเองเพคะ" บุญมากล่าว "บางครั้ง การทำหน้าที่ของตนเอง ก็ต้องอาศัยความกล้าหาญที่มากกว่าปกติ" อาลีว่า "และในสถานการณ์เช่นนี้ การร่วมมือกันย่อมเป็นประโยชน์" "ท่านต้องการให้กระหม่อม/เพคะ ร่วมมือกับท่านอย่างไรเพคะ" บุญมาถาม "ข้าต้องการให้ท่านช่วยเป็นตาเป็นหูให้ข้าภายในวัง" อาลีกล่าว "ท่านสามารถเข้าถึงข้อมูลหลายอย่างที่ข้าไม่สามารถเข้าถึงได้ และข้าจะคอยให้ข้อมูลสนับสนุนท่านจากภายนอก" "แต่... หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย..." บุญมาลังเล "ข้าเข้าใจความกังวลของท่าน" อาลีแทรกขึ้น "แต่หากเราไม่ทำอะไรเลย ปัญหาเหล่านี้จะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก" "ท่านคิดว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" บุญมาถาม อาลีส่ายหน้า "ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะระบุตัวตนที่ชัดเจน แต่ข้ามีข้อมูลบางอย่างที่ชี้ไปถึงผู้มีอำนาจบางคนในแผ่นดินนี้" "ท่านเจ้ากรมพระคลัง... ท่านเป็นคนอย่างไรเพคะ" บุญมานึกถึงคำถามของคุณหญิงมาลี "ท่านเป็นคนดี" อาลีตอบ "แต่ท่านอาจกำลังตกเป็นเครื่องมือของผู้ที่มีอำนาจมากกว่า" "กระหม่อม/เพคะ ได้รับคำเตือนจากคุณหญิงมาลีเช่นกัน" บุญมากล่าว "คุณหญิงมาลี..." อาลีพยักหน้า "พระองค์ทรงเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ และทรงเป็นกำลังสำคัญในการเปลี่ยนแปลง" "กระหม่อม/เพคะ ไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใจท่านได้มากน้อยเพียงใด" บุญมากล่าวตรงๆ "ข้าเข้าใจ" อาลีตอบ "แต่ข้าสามารถพิสูจน์ตัวเองได้" "มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะขอให้ท่านช่วย" อาลีกล่าว "ข้าต้องการทราบเกี่ยวกับแผนการขนส่งแร่ทองแดงจำนวนมหาศาลไปยังเมืองขอม ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันนี้ ข้าเชื่อว่าจะมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในการขนส่งครั้งนี้" บุญมานิ่งคิด "กระหม่อม/เพคะ จะพยายามหาข้อมูลให้" "ขอบคุณมาก คุณหนูบุญมา" อาลีกล่าว "ข้าหวังว่าเราจะเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน" หลังจากอาลีจากไป บุญมาก็กลับไปหาคุณหญิงมาลีด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าเดิม "เป็นอย่างไรบ้าง" คุณหญิงมาลีถาม "เขา... เป็นสายลับเพคะ" บุญมาตอบ คุณหญิงมาลีพยักหน้า "เราเดาได้อยู่แล้ว" พระองค์ตรัส "แต่เจ้าคิดว่าเขาพูดความจริงหรือไม่" "กระหม่อม/เพคะ... คิดว่าใช่เพคะ" บุญมาตอบ "เขาเสนอให้กระหม่อม/เพคะ ร่วมมือกัน" "ดี" คุณหญิงมาลีตรัส "บางครั้ง การมีพันธมิตรที่คาดไม่ถึง ก็อาจนำมาซึ่งชัยชนะได้" "แต่กระหม่อม/เพคะ ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าควรจะเชื่อใจใครได้บ้าง" บุญมาเอ่ย "ไว้ใจสัญชาตญาณของเจ้าเอง" คุณหญิงมาลีแนะนำ "และจงระมัดระวังตัวให้มาก บุญมา" ค่ำคืนนั้น บุญมานอนไม่หลับ เธอครุ่นคิดถึงสิ่งที่อาลีบอก และคำเตือนของคุณหญิงมาลี ความจริงกำลังค่อยๆ ปรากฏ แต่ยิ่งความจริงปรากฏมากเท่าไหร่ อันตรายก็ยิ่งใกล้เข้ามาเท่านั้น