เช้าวันรุ่งขึ้นที่วังหน้า อากาศเย็นสบายแต่กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด บุญมาเดินไปยังห้องเก็บเอกสารด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอพยายามรวบรวมสมาธิ และคิดถึงคำพูดของอาลีเมื่อคืนนี้ เธอกำลังจะเข้าไปพัวพันกับสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าที่เคยคิดไว้ และเธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมแล้วหรือยัง "คุณหนูบุญมา" เสียงของขุนนางคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง บุญมาหันไปมองก็พบกับขุนนางสูงวัยที่เคยมีท่าทีไม่เป็นมิตรกับเธอ "ถวายบังคมเพคะ ท่านขุนนาง" บุญมาหมอบกราบ "ท่านได้รับคำสั่งให้มาที่นี่อีกแล้วรึ" ขุนนางถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังทำเรื่องยุ่งยากให้กับหลายๆ คน ด้วยการไปขุดคุ้ยเรื่องที่ไม่ควรแตะต้อง" "กระหม่อม/เพคะ เพียงแต่ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเพคะ" บุญมาตอบอย่างนอบน้อม แต่ในใจก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น "หน้าที่อันใดกัน" ขุนนางส่ายหน้า "เจ้าคิดว่าเจ้าจะไปรู้อะไรดีไปกว่าผู้ที่คลุกคลีอยู่ในราชสำนักมานานหลายสิบปีแล้วรึ" "กระหม่อม/เพคะ ไม่ได้คิดเช่นนั้นเพคะ" บุญมากล่าว "แต่กระหม่อม/เพคะ เพียงต้องการหาทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น" "ปัญหาการคลังเป็นเรื่องละเอียดอ่อน" ขุนนางกล่าวต่อ "ไม่ใช่เรื่องที่เด็กอย่างเจ้าจะเข้ามาวุ่นวายได้ เจ้าควรจะกลับไปทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีก่อน" "แล้วหน้าที่อันใดเล่าเพคะ ที่กระหม่อม/เพคะ ควรจะทำ" บุญมาถามอย่างไม่เข้าใจ "กระหม่อม/เพคะ ได้รับมอบหมายให้เข้ามาช่วยเหลือในด้านการคลัง" "หน้าที่ของเจ้าคือการเป็นที่ปรึกษาเรื่องวัฒนธรรม และการประเพณี" ขุนนางกล่าว "ไม่ใช่การไปขุดคุ้ยเรื่องที่ไม่ควรถาม" "แต่หากปัญหาการคลังส่งผลกระทบต่อความเป็นอยู่ของราษฎร และความมั่นคงของแผ่นดินเล่าเพคะ" บุญมาโต้แย้งอย่างกล้าหาญ "กระหม่อม/เพคะ คิดว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน" ขุนนางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะ "ความคิดของเจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง เจ้าคิดว่าเจ้าจะไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้งั้นรึ ปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่เขาจัดการเถอะ" "แต่หากกระหม่อม/เพคะ ไม่พยายาม... แล้วใครเล่าจะพยายาม" บุญมากล่าวเสียงหนักแน่น ขุนนางมองบุญมาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ "เอาเถอะ ตามใจเจ้า แต่จำไว้ว่าการกระทำทุกอย่างย่อมมีผลตามมา" เขาเดินจากไป ทิ้งให้บุญมาเผชิญกับความรู้สึกสับสน เมื่อเข้ามาในห้องเก็บเอกสาร บุญมาพบว่าอาลีรอเธออยู่แล้ว เขาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยก่อนจะเริ่มทำงาน "ท่านอาลี" บุญมากล่าว "มีคนพยายามจะเตือนข้า" "เป็นเรื่องปกติ" อาลีตอบ "ยิ่งเราใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ แรงต่อต้านก็ยิ่งมีมากเท่านั้น" "กระหม่อม/เพคะ จะไม่ยอมแพ้เพคะ" บุญมากล่าวอย่างแน่วแน่ "เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า" ทั้งสองเริ่มทำงานอย่างขะมักเขม้น บุญมานำเอกสารที่เธอค้นพบก่อนหน้านี้มาให้อาลีดู ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบันทึกการซื้อขายแร่ทองแดง และการโอนเงินจำนวนมากไปยังบริษัท "รุ่งเรืองการค้า" และ "อัญมณีตะวันออก" "นี่คือเอกสารที่แสดงให้เห็นว่ามีการส่งออกทองแดงในปริมาณมหาศาล" บุญมาชี้ไปที่เอกสารฉบับหนึ่ง "แต่ราคาที่ระบุในบันทึก กลับต่ำกว่าราคาตลาดในขณะนั้นอย่างน่าสงสัย" อาลีพิจารณาเอกสารอย่างละเอียด "ถูกต้อง ราคานี้ไม่สมเหตุสมผลเลย และนี่คือหลักฐานที่ชี้ว่า มีการซักฟอกเงินเกิดขึ้น" "ซักฟอกเงิน... อย่างนั้นหรือเพคะ" บุญมาทวนคำ "ใช่" อาลีอธิบาย "บริษัทเหล่านี้รับซื้อทองแดงในราคาถูกเกินจริง จากนั้นจึงนำไปขายต่อในราคาที่สูงกว่าในตลาดต่างประเทศ รายได้ส่วนเกินนี้ จะถูกส่งกลับมายังแผ่นดินนี้ และนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง" "แต่เรายังไม่รู้ว่าเงินส่วนนี้ไปอยู่ที่ใคร" บุญมากล่าว "นั่นคือสิ่งที่ต้องค้นหาต่อไป" อาลีกล่าว "ข้าได้นำเอกสารบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการของบริษัทเหล่านี้มาด้วย ซึ่งอาจจะมีเบาะแส" อาลีหยิบเอกสารออกมาจากถุงผ้า เอกสารเหล่านั้นดูเก่าแก่ แต่ยังคงสภาพดี และมีลายเซ็นต์ที่ดูคุ้นตา "นี่คือเอกสารการจัดตั้งบริษัท 'รุ่งเรืองการค้า'" อาลีกล่าว "และนี่คือรายชื่อผู้ถือหุ้นบางส่วน" บุญมาเพ่งมองรายชื่อผู้ถือหุ้น และตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อหนึ่งปรากฏอยู่ "ท่าน... ท่าน..." บุญมาอึ้งไป "ชื่อนี้... เป็นไปได้อย่างไรเพคะ" "เจ้าเห็นชื่อใคร" อาลีถาม "นามสกุล... นามสกุลนี้... เป็นนามสกุลของบุคคลสำคัญในราชสำนักเพคะ" บุญมากล่าวเสียงสั่น "แต่... เป็นไปไม่ได้" "ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ บุญมา" อาลีกล่าว "อำนาจสามารถทำให้คนทำสิ่งที่ไม่คาดคิดได้เสมอ" "แต่บุคคลผู้นั้น... มีชื่อเสียงในเรื่องของความซื่อสัตย์ และความจงรักภักดีต่อแผ่นดิน" บุญมายังคงไม่อยากจะเชื่อ "ภาพลักษณ์ภายนอกอาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด" อาลีกล่าว "ข้าเองก็เคยได้รับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับความไม่ชอบมาพากลที่เกี่ยวข้องกับบุคคลผู้นี้ แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนเพียงพอ" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ" บุญมาถาม "เราต้องหาหลักฐานที่เชื่อมโยงโดยตรง" อาลีตอบ "ว่าเงินที่ได้จากการค้าทองแดงที่ผิดปกตินี้ ถูกส่งต่อไปยังบุคคลผู้นี้ หรือเครือข่ายของเขาโดยตรง" "กระหม่อม/เพคะ พบเอกสารอีกชุดหนึ่ง" บุญมาหยิบเอกสารที่เธอซ่อนไว้ในลิ้นชักลับของโต๊ะทำงาน "เป็นบันทึกการโอนเงินส่วนตัว ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับการค้าโดยตรง" อาลีรับเอกสารมาดูอย่างตั้งใจ "บันทึกนี้เป็นภาษาต่างประเทศ... ข้าพอจะอ่านออก" "มันคืออะไรเพคะ" บุญมาถามอย่างกระวนกระวาย "เป็นบันทึกการโอนเงินจำนวนมาก จากบัญชีที่เปิดในต่างประเทศ ไปยังบัญชีส่วนตัวของบุคคลที่เรากำลังสงสัย" อาลีกล่าว "จำนวนเงินนั้นมหาศาล และไม่ได้ระบุวัตถุประสงค์ของการโอนอย่างชัดเจน" "นั่นคือหลักฐานที่ต้องการใช่หรือไม่เพคะ" บุญมาถาม "เกือบจะใช่" อาลีตอบ "เราต้องหาหลักฐานที่เชื่อมโยงการโอนเงินนี้เข้ากับเงินที่ได้จากการขายทองแดงของบริษัทเหล่านี้" "เราจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ" บุญมาถาม "ข้าจะลองตรวจสอบเส้นทางการเงินเพิ่มเติม" อาลีกล่าว "และท่านเองก็ต้องหาเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการจัดการบัญชีของบริษัทเหล่านี้ให้ได้มากที่สุด" บุญมาพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แม้สถานการณ์จะยังคงอันตราย แต่การค้นพบในวันนี้ก็เป็นก้าวสำคัญที่พาเธอเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ "ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพคะ" บุญมากล่าว "ข้าเชื่อในตัวท่าน" อาลีตอบ "แต่เราต้องระวังตัวให้มาก เราไม่รู้ว่าใครกำลังจับตามองเราอยู่" ทั้งสองทำงานต่อไปจนกระทั่งตะวันคล้อยต่ำ บุญมากลับรู้สึกเหนื่อยล้า แต่สมองของเธอก็ยังคงทำงานอย่างหนัก พลางคิดถึงภาพของบุคคลที่เธอเคยนับถือ กำลังอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการร้ายที่กำลังกัดกินแผ่นดินของเธอ