ค่ำคืนนั้น ณ สวนอันร่มรื่นของคฤหาสน์ท่านชายปัณณ์ แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นประกายระยิบระยับ แพรวพรรณนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวข้างๆ ท่านชายปัณณ์ พวกเขากำลังนั่งสนทนากันอย่างเงียบๆ หลังจากการทานอาหารเย็น “ผม…ดีใจ…ที่…คุณ…ยอม…มา…ทาน…อาหาร…เย็น…กับ…ผม…นะครับ” ท่านชายปัณณ์กล่าว “ผม…รู้สึก…ว่า…เรา…คุย…กัน…ได้…ถูกคอ…” “หม่อมฉัน…ก็…รู้สึก…เช่น…นั้น…เพคะ…ท่านชาย” แพรวพรรณตอบ “ท่านชาย…ทรง…เข้าใจ…ความ…เป็น…ไป…ของ…หม่อมฉัน…” “ผม…อยาก…ให้…คุณ…รู้…ว่า…ผม…ชื่นชม…ใน…ตัว…คุณ…มาก…” ท่านชายปัณณ์เอ่ย “ทั้ง…ฝีมือ…การออกแบบ…และ…ความ…เข้มแข็ง…ของคุณ…” แพรวพรรณรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านบนใบหน้า “ขอบพระทัย…ท่านชาย…ค่ะ” “ผม…รู้…ว่า…คุณ…อาจจะ…ยัง…มี…ใคร…บางคน…อยู่…ใน…ใจ…” ท่านชายปัณณ์กล่าวอย่างตรงไปตรงมา “แต่…ผม…อยาก…ให้…คุณ…ลอง…เปิด…ใจ…ให้…โอกาส…ผม…” แพรวพรรณเงียบไปครู่หนึ่ง เธอไม่รู้จะตอบท่านชายปัณณ์อย่างไรดี ความรู้สึกของเธอซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ “หม่อมฉัน…ไม่…แน่ใจ…ว่า…จะ…ทำ…ได้…ไหม…เพคะ…ท่านชาย…” แพรวพรรณตอบเสียงแผ่ว “ความ…รู้สึก…ของ…หม่อมฉัน…มัน…ยุ่งเหยิง…ไป…หมด…” “ผม…เข้าใจ…” ท่านชายปัณณ์กล่าว “ผม…จะ…รอ…นะครับ…รอ…จนกว่า…คุณ…จะ…พร้อม…” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง แพรวพรรณและท่านชายปัณณ์หันไปมองพร้อมกัน “ใคร…น่ะ…” ท่านชายปัณณ์เอ่ยถาม ร่างสูงสง่าของผู้ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงาของต้นไม้ เขาคือท่านชายกษิณ! แพรวพรรณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ท่านชาย…กษิณ!” “ทำไม…คุณ…ถึง…มา…อยู่ที่…นี่…” ท่านชายปัณณ์ถามด้วยความประหลาดใจ ท่านชายกษิณเดินตรงมาหาแพรวพรรณ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง “ผม…ไม่…คิด…เลย…ว่า…คุณ…จะ…เห็นแก่…ตัว…ได้…ถึง…ขนาด…นี้…” “ท่านชาย…คะ…เกิด…อะไร…ขึ้น…” แพรวพรรณถามด้วยความสับสน “คุณ…รู้…ไหม…ว่า…ผม…พยายาม…ตาม…หา…คุณ…มา…ตลอด…” ท่านชายกษิณกล่าวเสียงเข้ม “ผม…ไป…หา…คุณ…ที่…บ้าน…ที่…ห้องเสื้อ…ก็…ไม่…เจอ…ผม…ถาม…ใคร…ก็…ไม่มี…ใคร…รู้…” “ฉัน…ขอ…โทษ…ค่ะ…” แพรวพรรณเริ่มพูด “แต่…” “แล้ว…ตอนนี้…ผม…ถึง…ได้…รู้…ว่า…คุณ…มา…อยู่ที่…นี่…กับ…ท่านชาย…ปัณณ์…” ท่านชายกษิณกล่าว “คุณ…ไม่…ได้…แคร์…ความ…รู้สึก…ของ…ผม…เลย…ใช่…ไหม…” “ไม่ใช่…อย่าง…นั้น…นะ…เพคะ…ท่านชาย…” แพรวพรรณพยายามอธิบาย “มัน…มี…เรื่อง…ที่…ท่าน…ชาย…ต้อง…รู้…” “เรื่อง…อะไร…ของคุณ…แพรไหม…” ท่านชายปัณณ์ถามด้วยความสงสัย “เรื่อง…ความ…จริง…ที่…ท่าน…ชาย…กษิณ…ต้อง…รู้…” แพรวพรรณมองไปที่ท่านชายกษิณ “คือ…ว่า…หม่อมฉัน…ไม่ได้…เห็นแก่…ตัว…อย่าง…ที่…ท่าน…ชาย…คิด…” แพรวพรรณตัดสินใจ เธอต้องพูดความจริงทั้งหมดออกมา เธอไม่อาจปล่อยให้ความเข้าใจผิดนี้ดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว “ท่านชาย…กษิณ…คะ” แพรวพรรณเริ่มเอ่ย “จริงๆ…แล้ว…หม่อมฉัน…ไม่ได้…อยาก…จะ…หนี…ไป…ไหน…” “แล้ว…ทำไม…คุณ…ถึง…ไม่…บอก…ผม…” ท่านชายกษิณถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เพราะ…มี…บางสิ่ง…ที่…หม่อมฉัน…ต้อง…ปกป้อง…” แพรวพรรณกล่าว “หม่อมฉัน…ได้รับ…รู้…มา…ว่า…มี…คน…บางคน…กำลัง…จะ…ทำ…เรื่อง…ไม่ดี…กับ…งาน…ออกแบบ…ของ…หม่อมฉัน…เพื่อ…ใส่ร้าย…ป้ายสี…ท่าน…ชาย…ปัณณ์…” ท่านชายปัณณ์มองแพรวพรรณด้วยความแปลกใจ “เรื่อง…อะไร…กัน…” “ตอน…นั้น…หม่อมฉัน…คิด…ว่า…การ…หาย…ไป…ของ…หม่อมฉัน…จะ…ทำให้…แผนการ…นั้น…หยุดชะงัก…ไป…” แพรวพรรณอธิบาย “แต่…หม่อมฉัน…ก็…ประเมิน…สถานการณ์…ผิด…ไป…ทำให้…ท่าน…ชาย…กษิณ…เข้าใจ…ผิด…” ท่านชายกษิณยืนนิ่ง เขาประมวลผลคำพูดของแพรวพรรณอย่างช้าๆ ความโกรธในแววตาของเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเสียใจ “คุณ…ทำ…เพื่อ…ผม…อย่าง…นั้น…หรือ…” ท่านชายกษิณเอ่ยถามเสียงเบา “ทำไม…คุณ…ถึง…ไม่…บอก…ผม…ตรงๆ…” “หม่อมฉัน…กลัว…ว่า…ถ้า…บอก…ไป…จะ…ทำให้…เรื่อง…มัน…ยุ่ง…ยาก…กว่า…เดิม…” แพรวพรรณตอบ “และ…หม่อมฉัน…ก็…ไม่…อยาก…ให้…ท่าน…ชาย…กษิณ…ต้อง…มา…เดือดร้อน…” “แต่…คุณ…กลับ…ทำให้…ผม…ต้อง…เดือดร้อน…มากกว่า…เดิม…เสีย…อีก…” ท่านชายกษิณกล่าว “ผม…คิด…ว่า…คุณ…ไม่…ต้องการ…ผม…อีก…แล้ว…” “ไม่…นะ…เพคะ…ท่านชาย…หม่อมฉัน…ไม่…เคย…คิด…อย่าง…นั้น…” แพรวพรรณรีบปฏิเสธ ท่านชายปัณณ์มองทั้งสองคนด้วยความเข้าใจ “บางที…ความ…เข้าใจ…ผิด…นี้…อาจจะ…เป็น…สิ่งที่…ต้อง…แก้ไข…นะครับ…” แพรวพรรณหันไปมองท่านชายกษิณ น้ำตาคลอหน่วย “หม่อมฉัน…ขอ…โทษ…จริงๆ…ค่ะ…ท่านชาย…ที่…ทำให้…ท่าน…ชาย…เสียใจ…” ท่านชายกษิณถอนหายใจยาว “ผม…เอง…ก็…ต้อง…ขอ…โทษ…คุณ…เช่น…กัน…แพรวพรรณ…ผม…ใจร้อน…เกินไป…” ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความรู้สึกที่เคยขุ่นมัวเริ่มคลี่คลายลง แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา แต่คราวนี้มันกลับดูอ่อนโยนและโรแมนติกกว่าเดิม “แล้ว…เรื่อง…ที่…คุณ…บอก…ว่า…มี…คน…จะ…ใส่ร้าย…ผม…ล่ะ…” ท่านชายปัณณ์เอ่ยถาม “มัน…เป็น…เรื่อง…จริง…หรือ…” แพรวพรรณพยักหน้า “หม่อมฉัน…เชื่อ…ว่า…เป็น…เรื่อง…จริง…เพคะ…แต่…หม่อมฉัน…ก็…ไม่…ทราบ…แน่ชัด…ว่า…ใคร…คือ…คนร้าย…” “เรา…ต้อง…หา…ทาง…เปิดโปง…เรื่อง…นี้…” ท่านชายปัณณ์กล่าว “เพื่อ…ไม่ให้…ใคร…มา…ทำลาย…ชื่อเสียง…ของ…พวกเรา…” ความลับที่ถูกเก็บงำมานานบัดนี้ได้ถูกเปิดเผย ความเข้าใจผิดที่เกือบจะทำให้ทุกอย่างพังทลายลง ได้ถูกแก้ไข ในค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมา ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และความท้าทายที่ยังคงรออยู่ข้างหน้า