ค่ำวันนั้น ณ คฤหาสน์ของท่านชายปัณณ์ บรรยากาศดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยหลังจากที่ได้พูดคุยปรับความเข้าใจกันแล้ว แพรวพรรณและท่านชายกษิณต่างก็รู้สึกดีขึ้นที่ได้มีโอกาสอธิบายความรู้สึกของตนเอง และได้เริ่มต้นทำงานร่วมกันอย่างจริงจัง "วันนี้… เป็น… วัน… ที่… ดี… มาก… เลย… ครับ… คุณ… แพว… พรรณ…" ท่านชายกษิณกล่าว ขณะที่พวกเขากำลังนั่งดื่มชาเย็นริมระเบียงบ้าน "ผม… รู้สึก… ว่า… เรา… เข้าใจ… กัน… และ… กัน… มาก… ขึ้น… เยอะ… เลย…" "หม่อมฉัน… ก็… รู้สึก… เช่น… นั้น… ค่ะ… ท่านชาย… กษิณ…" แพรวพรรณยิ้มตอบ "หม่อมฉัน… ดีใจ… ที่… เรา… ไม่… ได้… ปล่อย… ให้… ความ… เข้าใจ… ผิด… พลาด… ทำลาย… ความ… สัมพันธ์… ของ… เรา… ไป… ได้…" "ผม… ขอ… สัญญา… นะ… ครับ… ว่า… จะ… ไม่… มี… เรื่อง… แบบ… นี้… เกิด… ขึ้น… อีก…" ท่านชายกษิณกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ผม… จะ… เชื่อ… คุณ… และ… จะ… ไม่… สงสัย… คุณ… อีก… ต่อ… ไป… แล้ว…" "ขอบพระทัย… ค่ะ… ท่านชาย… กษิณ…" แพรวพรรณกล่าว "และ… หม่อมฉัน… ก็… จะ… ทำ… งาน… นี้… ให้… ดี… ที่… สุด… เท่า… ที่… จะ… ทำ… ได้… ค่ะ…" ท่านชายปัณณ์นั่งฟังอยู่ข้างๆ เขารู้สึกยินดีที่เห็นทั้งสองคนกลับมามีความสุขและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภารกิจที่รออยู่ "ผม… ก็… หวัง… ว่า… งาน… นี้… จะ… สำเร็จ… ลุล่วง… ไป… ด้วย… ดี… นะ… ครับ…" ท่านชายปัณณ์กล่าว "เพราะ… มัน… ไม่… เพียง… แต่… จะ… เป็น… การ… สร้างสรรค์… งาน… ศิลปะ… ที่… สวย… งาม… แต่… ยัง… เป็น… การ… สร้าง… คุณ… ประโยชน์… อย่าง… ใหญ่… หลวง… ต่อ… ประเทศชาติ… ของ… เรา… ด้วย…" "หม่อมฉัน… เข้าใจ… เพคะ… ท่าน… ชาย… ปัณณ์…" แพรวพรรณตอบ "หม่อมฉัน… จะ… ทำ… อย่าง… เต็ม… ความ… สามารถ… เพื่อ… ให้… สมกับ… ความ… ไว้… วางใจ… ที่… ท่าน… ชาย… มอบ… ให้…" ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางด้านนอกของระเบียง เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น และดูเหมือนจะมีคนเดินตรงเข้ามา ทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น เขาคือ… คุณหลวงวิศาล! แพรวพรรณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณ… หลวง… วิศาล!” ท่านชายกษิณเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน “คุณ… หลวง… มา… อยู่… ที่… นี่… ได้… อย่าง…ไร… ครับ…?” คุณหลวงวิศาลเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมผิดปกติ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่แพรวพรรณ ท่านชายปัณณ์ และท่านชายกษิณ สลับกันไปมา "ข้า… มา… เพื่อ… ทวง… สิ่ง… ที่… เป็น… ของ… ข้า…" คุณหลวงวิศาลกล่าวเสียงเย็นชา "และ… ข้า… ก็… มา… เพื่อ… ทวง… ความ… ยุติธรรม… ให้… กับ… ตน… เอง…" "คุณ… หลวง… ครับ… ท่าน… กำลัง… พูด… ถึง… เรื่อง… อะไร… กัน… ครับ…?" ท่านชายปัณณ์ถามอย่างระมัดระวัง "เรื่อง… ที่… พวก… เจ้า… กำลัง… ทำ… อยู่… ไง… เล่า…" คุณหลวงวิศาลตอบ "เรื่อง… การ… ออก… แบบ… ชุด… ที่… จะ… นำ… ไป… แสดง… ใน… งาน… ใหญ่… ของ… ชาติ… นั้น… มัน… เป็น… ความ… คิด… ของ… ข้า… เอง…! เป็น… ไอ… เดีย… ที่… ข้า… ได้… พัฒนา… มา… นาน… หลาย… ปี…!" แพรวพรรณตัวแข็งทื่อ เธอจำได้ทันทีว่าคุณหลวงวิศาลเคยพูดถึงแนวคิดนี้กับเธอเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเพียงแค่พูดเปรยๆ "หม่อมฉัน… ไม่… เข้าใจ… ค่ะ… คุณ… หลวง…" แพรวพรรณกล่าวเสียงสั่น "ท่าน… หมาย… ความ… ว่า… อย่าง… ไร… เพคะ…" "อย่า… มา… ทำ… เป็น… ไม่… รู้… ไม่… ชี้… หน่อย… เลย… คุณ… แพว… พรรณ…" คุณหลวงวิศาลกล่าวเสียงดังขึ้น "ข้า… รู้… ดี… ว่า… เจ้า… คือ… ผู้… ที่… ขโมย… ไอ… เดีย… ของ… ข้า… ไป…! เจ้า… เอา… แบบ… แผน… ของ… ข้า… ไป… สร้าง… ชื่อ… เสียง… โดย… ไม่… มี… จิต… สำนึก… เลย… แม้… แต่… น้อย…" "ท่าน… กำลัง… กล่าว… หา… ว่า… หม่อมฉัน… เป็น… ขโมย… อย่าง… นั้น… หรือ… เพคะ…!" แพรวพรรณถามด้วยความตกใจระคนโกรธ "แล้ว… มัน… ไม่… ใช่… อย่าง… นั้น… อย่าง… นั้น… หรือ…?" คุณหลวงวิศาลตอกกลับ "ข้า… เห็น… แบบ… ร่าง… ของ… เจ้า… แล้ว… มัน… เหมือน… กับ… แบบ… ร่าง… ของ… ข้า… ทุก… กระเบียด… นิ้ว…! เจ้า… แค่… เปลี่ยน… สี… นิด… หน่อย… ใส่… ลวดลาย… เพิ่ม… เข้า… ไป… นิด… เดียว…! นี่… มัน… คือ… การ… ลัก… ขโมย… ชัด… ๆ…!" ท่านชายกษิณก้าวเข้ามาขวางหน้าแพรวพรรณ "คุณ… หลวง… ครับ… ผม… ขอ… ให้… ท่าน… ใจ… เย็น… ๆ… ก่อน… ครับ…!" "ข้า… ไม่… ต้อง… ใจ… เย็น…! ข้า… ต้องการ… ความ… ยุติธรรม…!" คุณหลวงวิศาลตะคอก "ข้า… จะ… ไม่… ยอม… ให้… ใคร… หน้า… ไหน… มา… แย่ง… ชิง… ความ… สำเร็จ… ของ… ข้า… ไป… ได้… ง่าย… ๆ…!" ท่านชายปัณณ์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "คุณ… หลวง… ครับ… ผม… ขอ… ยืน… ยัน… ตรง… นี้… เลย… ว่า… ไอ… เดีย… ใน… การ… ออก… แบบ… ชุด… นี้… มา… จาก… คุณ… แพว… พรรณ… โดย… แท้… จริง…! เธอ… เป็น… ผู้… ที่… มี… ความ… สามารถ… ใน… การ… ออก… แบบ… และ… เธอ… ไม่… เคย… ลัก… ขโมย… งาน… ของ… ใคร…!" "แล้ว… ทำไม… แบบ… ร่าง… ของ… เจ้า… มัน… ถึง… ได้… เหมือน… กับ… ของ… ข้า… นัก… หนา… ละ…?" คุณหลวงวิศาลถามอย่างไม่เชื่อ "เพราะ… ไอ… เดีย… เดียว… กัน… มัน… อาจ… จะ… เกิด… ขึ้น… กับ… คน… สอง… คน… ที่… มอง… ใน… สิ่ง… เดียว… กัน… ก็… ได้… นะ… ครับ… คุณ… หลวง…" ท่านชายกษิณกล่าว "และ… ผม… ก็… เชื่อ… มั่น… ใน… ตัว… คุณ… แพว… พรรณ… ว่า… เธอ… ไม่… ได้… ทำ… ผิด… อย่าง… ที่… คุณ… หลวง… กล่าว… หา…!" "เจ้า… กล้า… ที่… จะ… ปก… ป้อง… ผู้… หญิง… คน… นี้… อย่าง… นั้น… หรือ…?" คุณหลวงวิศาลหันไปมองท่านชายกษิณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "เจ้า… ไม่… รู้… เลย… หรือ… ว่า… เธอ… เป็น… คน… อย่าง… ไร…?" "ผม… รู้… จัก… คุณ… แพว… พรรณ… ดี… พอ… ที่… จะ… เชื่อ… ใจ… เธอ… ครับ…" ท่านชายกษิณยืนกราน "และ… ผม… ก็… จะ… ไม่… ยอม… ให้… ใคร… มา… กล่าว… หา… เธอ… โดย… ไม่มี… หลัก… ฐาน…" แพรวพรรณยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโกรธ ความเสียใจ และความกังวล เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขนาดนี้ "คุณ… หลวง… คะ… หม่อมฉัน… เข้าใจ… ดี… ว่า… ท่าน… คง… รู้สึก… เสียใจ… ที่… ไอ… เดีย… ของ… ท่าน… อาจ… จะ… ถูก… นำ… ไป… ใช้… โดย… ไม่… ได้… รับ… การ… บอก… กล่าว… จาก… ท่าน…" แพรวพรรณกล่าวอย่างใจเย็น "แต่… ขอ… ให้… ท่าน… โปรด… เข้าใจ… ด้วย… ว่า… หม่อมฉัน… ไม่… เคย… เห็น… แบบ… ร่าง… ของ… ท่าน… มา… ก่อน… เลย… จริง… ๆ… ค่ะ…! หม่อมฉัน… ออก… แบบ… ชุด… นี้… ขึ้น… มา… จาก… ความ… คิด… และ… จินตนา… การ… ของ… หม่อมฉัน… เอง…!" "แล้ว… ทำไม… มัน… ถึง… ได้… เหมือน… กัน… ขนาด… นี้… ล่ะ…!?" คุณหลวงวิศาลยังคงยืนกราน "บาง… ที… เรา… อาจ… จะ… มอง… เห็น… ความ… งาม… ใน… สิ่ง… เดียว… กัน… ก็… ได้… เพคะ…!" แพรวพรรณกล่าว "และ… สิ่ง… สำคัญ… ที่… สุด… คือ… งาน… นี้… คือ… การ… สร้าง… คุณ… ประโยชน์… ให้… กับ… ประเทศชาติ… ของ… เรา…! ไม่… ใช่… เพื่อ… ประโยชน์… ส่วน… ตัว… ของ… ใคร…!" คุณหลวงวิศาลยืนนิ่ง ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งความไม่ไว้วางใจ แต่ก็เริ่มมีแววของความสับสนปรากฏขึ้นมาบ้าง "ข้า… ยัง… ไม่… เชื่อ…!" เขาประกาศเสียงดัง "ข้า… จะ… ต้อง… พิสูจน์… ให้… ได้… ว่า… เจ้า… คือ… ผู้… ขโมย… งาน… ของ… ข้า…!" ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรออกมาอีกครั้ง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดินของระเบียง เป็นเงาที่คุ้นเคย… พระองค์เจ้าหญิงภัทรานิษฐ์! "เกิด… อะไร… ขึ้น… ที่… นี่… กัน…?" พระสุรเสียงของพระองค์เจ้าหญิงดังขึ้นอย่างอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความสงสัย ทุกสายตาหันไปมองพระองค์เจ้าหญิงภัทรานิษฐ์ด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ "ถวาย… บังคม… เพคะ… พระ… องค์… หญิง…" แพรวพรรณรีบก้มกราบลง "ถวาย… บังคม… เพคะ… พระ… องค์… หญิง…" ท่านชายกษิณและท่านชายปัณณ์กล่าวพร้อมกัน คุณหลวงวิศาลก็รีบก้มลงถวายบังคมเช่นกัน แม้จะดูไม่เต็มใจนักก็ตาม "พระ… องค์… หญิง… เสด็จ… มา… ที่… นี่… ได้… อย่าง…ไร… เพคะ…" แพรวพรรณเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ "ข้า… มา… เพื่อ… เยี่ยม… เจ้า… แพรว… พรรณ…" พระองค์เจ้าหญิงตรัส "แต่… ข้า… ก็… ได้… ยิน… เสียง… พูด… คุย… ดัง… มา… จาก… ข้าง… นอก… ข้า… เลย… เดิน… เข้า… มา… ดู… ว่า… มี… เรื่อง… อะไร… กัน…" พระองค์เจ้าหญิงทอดพระเนตรไปยังคุณหลวงวิศาล "คุณ… หลวง… วิศาล… ท่าน… กำลัง… มี… ปัญหา… อะไร… กับ… แพรว… พรรณ… กัน… หรือ… เพคะ…?" คุณหลวงวิศาลอึกอักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างกระชับ พระองค์เจ้าหญิงทรงฟังอย่างตั้งใจ เมื่อคุณหลวงวิศาลเล่าจบ พระองค์ก็ทรงหันไปมองแพรวพรรณด้วยพระพักตร์ที่สงบนิ่ง "แพรว… พรรณ… เจ้า… มี… อะไร… จะ… อธิบาย… กับ… ข้า… ไหม…?" พระองค์ตรัสถาม แพรวพรรณรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากสายพระเนตรของพระองค์เจ้าหญิง เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ครั้งที่เธอพบคุณหลวงวิศาล และแนวคิดในการออกแบบชุดของเขา จนกระทั่งเธอได้นำแนวคิดนั้นมาพัฒนาต่อยอดด้วยตนเอง เมื่อแพรวพรรณเล่าจบ พระองค์เจ้าหญิงทรงพยักพระพักตร์ช้าๆ "ข้า… เข้าใจ… แล้ว…" พระองค์ทรงหันไปมองคุณหลวงวิศาล "คุณ… หลวง… ข้า… เข้าใจ… ความ… รู้สึก… ของ… ท่าน… ที่… รู้สึก… ว่า… ไอ… เดีย… ของ… ท่าน… อาจ… ถูก… นำ… ไป… ใช้… โดย… ที่… ท่าน… ไม่… ทราบ…" "แต่… จาก… การ… ที่… ข้า… ได้… ฟัง… เรื่อง… ราว… จาก… แพรว… พรรณ… แล้ว… ข้า… ก็… เชื่อ… ว่า… เธอ… ไม่… ได้… มี… เจตนา… จะ… ลัก… ขโมย… งาน… ของ… ท่าน…" พระองค์ตรัสต่อไป "บาง… ครั้ง… ไอ… เดีย… ที่… คล้าย… คลึง… กัน… ก็… สามารถ… เกิด… ขึ้น… ได้… โดย… ไม่… ได้… ตั้งใจ…" พระองค์ทรงหยุดเล็กน้อยก่อนจะตรัสต่อ "และ… ข้า… ก็… รู้… ดี… ถึง… ศักยภาพ… และ… ความ… สามารถ… ใน… การ… ออก… แบบ… ของ… แพรว… พรรณ… เธอ… เป็น… ผู้… ที่… มี… พรสวรรค์… อย่าง… แท้… จริง… และ… เธอ… ก็… สร้างสรรค์… งาน… ของ… เธอ… ขึ้น… มา… ด้วย… ตัว… ของ… เธอ… เอง…!" คุณหลวงวิศาลยังคงมีสีหน้าไม่พอใจนัก แต่ก็ดูเหมือนจะยอมรับฟังสิ่งที่พระองค์เจ้าหญิงตรัส "ถ้า… อย่าง… นั้น… พระ… องค์… หญิง… ก็… เชื่อ… ใน… ตัว… แพรว… พรรณ… อย่าง… นั้น… หรือ… เพคะ…?" คุณหลวงวิศาลถาม "แน่นอน…!" พระองค์ตรัสเสียงหนักแน่น "ข้า… เชื่อ… ใน… ตัว… แพรว… พรรณ… และ… ข้า… ก็… เชื่อ… ว่า… งาน… ที่… เธอ… กำลัง… ทำ… นี้… จะ… สร้าง… ชื่อ… เสียง… ให้… กับ… ประเทศชาติ… ของ… เรา… อย่าง… แน่นอน…" พระองค์ทรงหันไปทางแพรวพรรณ "เอา… ล่ะ… แพรว… พรรณ… เจ้า… จง… ตั้ง… ใจ… ทำ… งาน… ของ… เจ้า… ต่อ… ไป… เถิด… ข้า… จะ… คอย… สนับสนุน… เจ้า… เสมอ…" แพรวพรรณก้มกราบลงอย่างนอบน้อม "ขอบ… พระ… ทัย… เพคะ… พระ… องค์… หญิง…" คุณหลวงวิศาลยืนนิ่ง เขามองแพรวพรรณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ดูเหมือนว่าความโกรธของเขาจะลดลงไปบ้างแล้ว "ถ้า… อย่าง… นั้น… ข้า… ขอ… ตัว… ลา… ก่อน…" คุณหลวงวิศาลกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แพรวพรรณ ท่านชายกษิณ และท่านชายปัณณ์ ยืนมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ค่ำคืนนั้น ณ ปลายทางของการสนทนาอันตึงเครียด ความลับบางอย่างที่ถูกเปิดเผย และความจริงที่ถูกพิสูจน์ แพรวพรรณรู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจเกี่ยวกับคุณหลวงวิศาล และเรื่องราวในอดีตที่อาจยังไม่จบสิ้นลงง่ายๆ