"แต่...แต่...ท่านชาย..." แพรวพรรณพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมาดี หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาจนยากจะบรรยาย ทั้งความตกใจ ความดีใจ และความสับสนปนเปกันไปหมด ท่านชายปัณณ์มองแพรวพรรณด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "กระหม่อมรู้ว่าคุณแพรคงไม่เคยคิดเช่นนี้มาก่อน" เขากล่าว "ตลอดเวลาที่ผ่านมา กระหม่อมพยายามเก็บความรู้สึกนี้ไว้ เพราะสถานะของเรา...และเพราะพระองค์เจ้าหญิง" "แล้ว...แล้วทำไม...ท่านชายถึง...ตัดสินใจ...บอกหม่อมฉันตอนนี้เพคะ?" แพรวพรรณถามเสียงสั่นเครือ เธอกลอบมือแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้มันหลุดลอยไป "เพราะกระหม่อมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว" ท่านชายปัณณ์ตอบตรงๆ "ทุกครั้งที่เห็นคุณแพรเสียใจ ทุกครั้งที่เห็นคุณแพรพยายามหลีกหนี...กระหม่อมรู้สึกเหมือนโดนกรีดหัวใจ" เขายื่นมือมาวางทาบบนมือของแพรวพรรณที่วางอยู่บนโต๊ะ "กระหม่อมไม่สามารถปล่อยให้คุณแพรเข้าใจผิดต่อไปได้อีก" แพรวพรรณเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมของท่านชายปัณณ์ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดในนั้นอย่างชัดเจน ลมหายใจของเธอติดขัด "หม่อมฉัน...ไม่รู้จะพูดยังไงดีเพคะ" "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" ท่านชายปัณณ์กล่าว "แค่ฟังกระหม่อม...ให้เวลา...และพิจารณา" เขาบีบมือแพรวพรรณเบาๆ "กระหม่อมรู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่...และคุณแพรต้องการเวลา" "แต่...พระองค์หญิง..." แพรวพรรณเอ่ยชื่อพระองค์เจ้าหญิงออกมาอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าพระองค์หญิงทรงทราบ...พระองค์หญิงจะเสียพระทัยมากนะเพคะ" "กระหม่อมจะจัดการเรื่องนี้เอง" ท่านชายปัณณ์กล่าวหนักแน่น "พระองค์หญิงทรงมีคุณค่าสำหรับกระหม่อมเสมอ...แต่ไม่ใช่ในฐานะสตรีที่จะร่วมชีวิต" เขาหยุดเล็กน้อย "กระหม่อมจะทูลขอพระราชทานอภัยโทษจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และจะชี้แจงเรื่องราวทั้งหมด" "แล้ว...แล้วถ้า...หากพระองค์...ไม่ทรงโปรด..." แพรวพรรณถามด้วยความกังวล "ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร...กระหม่อมจะรับผิดชอบ" ท่านชายปัณณ์สบตาแพรวพรรณอย่างมั่นคง "กระหม่อมพร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง...เพื่อคุณแพร" คำพูดของท่านชายปัณณ์ทำให้แพรวพรรณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างคลายปมในใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่ท่านชายปัณณ์จะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริง และเสนอที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง "หม่อมฉัน...ขอบคุณท่านชายมากเพคะ" แพรวพรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "สำหรับความกล้าหาญ...และความจริงใจ" "เรา...ควรจะกลับกันได้แล้ว" ท่านชายปัณณ์กล่าว พลางผละมือออกจากมือของแพรวพรรณ "คืนนี้...อาจจะทำให้คุณแพรคิดมาก" "ค่ะ" แพรวพรรณพยักหน้า เธอรู้สึกได้ว่าเลือดในกายสูบฉีดแรงกว่าปกติ การสนทนาครั้งนี้ได้เปลี่ยนทุกสิ่งไปตลอดกาล เมื่อท่านชายปัณณ์ไปส่งแพรวพรรณถึงหน้าบ้าน เขายังคงยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง "คุณแพร...จำไว้นะ" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...กระหม่อมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" แพรวพรรณพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะรีบเข้าไปในบ้าน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ภาพใบหน้าของท่านชายปัณณ์ยังคงติดตาตรึงใจ ความจริงที่ถูกเปิดเผยในค่ำคืนนี้ ทำให้เธอสับสนแต่ก็แอบมีความหวังเล็กๆ ภายในห้องนอนของเธอ แพรวพรรณนั่งลงบนเตียง พลางกุมมือที่เคยถูกท่านชายปัณณ์สัมผัส เธอหลับตาลง นึกถึงคำพูดของเขา ความรู้สึกผิดต่อพระองค์เจ้าหญิงยังคงมีอยู่ แต่ความรู้สึกดีที่ท่านชายปัณณ์มีต่อเธอ มันช่างหอมหวานเหลือเกิน "ทำไม...เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ในอีกด้านหนึ่ง ท่านชายปัณณ์กลับจากบ้านของแพรวพรรณด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน แต่ก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ "หวังว่า...คุณแพรจะเข้าใจ" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางมองไปยังจันทร์เพ็ญที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ค่ำคืนนั้น ช่างเป็นค่ำคืนที่ยาวนานสำหรับทั้งสองคน ความลับที่ถูกเก็บงำมานานได้ถูกเปิดเผยแล้ว และมันจะนำพาพวกเขาไปสู่บททดสอบครั้งใหม่