คิมวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตท่ามกลางป่าทึบที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด เสียงหอบหายใจของเขาดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอก เขาไม่รู้ว่ากำลังวิ่งหนีไปไหน รู้เพียงแค่ว่าต้องวิ่งให้ห่างจากพวกชายชุดดำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นึกถึงคำพูดของหลวงตาอ่ำที่สั่งให้เขาวิ่งไปทางทิศเหนือ และมองหาต้นไม้ใหญ่เพื่อซ่อนตัว "ข้าจะล่อพวกมันไปอีกทาง!" คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของคิม เขากลัวว่าหลวงตาอ่ำจะเป็นอันตราย แต่ก็รู้ดีว่านี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้พวกเขาทั้งสองรอดชีวิต "ความรู้ของ ‘ตะเกียงทราย’... คือสิ่งสำคัญที่สุด!" คิมพยายามรวบรวมสติ ภาพของ ‘ตะเกียงทราย’ และภาพของ ‘ป้อมปราการแห่งความรู้’ ที่ปรากฏขึ้นในห้องโถงใต้ดินผุดขึ้นมาในความคิด เขาต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ เขาต้องไปให้ถึงที่นั่น หลังจากวิ่งมาได้พักใหญ่จนรู้สึกว่ากำลังจะหมดแรง เขาก็เห็นต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันเป็นต้นไม้ที่ใหญ่กว่าต้นอื่นๆ ที่เขาเคยเห็นมา ลำต้นของมันกว้างจนแทบจะโอบไม่รอบ "ต้องตรงนี้แหละ!" คิมคิด เขาพุ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังลำต้นใหญ่ พลางพยายามควบคุมลมหายใจให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแนบหูฟังเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมาค่อยๆ เงียบลง บ่งบอกว่าพวกชายชุดดำน่าจะหลงเข้าไปในทิศทางที่หลวงตาอ่ำล่อไปแล้ว คิมรออยู่พักใหญ่จนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เขาค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากหลังต้นไม้ แล้วมองสำรวจไปรอบๆ ป่าที่นี่ดูเงียบสงัดและอ้างว้างกว่าที่เคยผ่านมา "หลวงตา... จะเป็นอย่างไรบ้างนะ?" เขานึกเป็นห่วง แต่แล้ว ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ ไม่ไกลจากต้นไม้ใหญ่ที่เขาซ่อนตัวอยู่ มีก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งตั้งอยู่ ดูเหมือนจะถูกจัดวางไว้ด้วยเจตนาบางอย่าง "นี่มัน...?" คิมเดินเข้าไปใกล้ บนก้อนหินนั้น มีสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูคุ้นตา สัญลักษณ์นี้คล้ายกับลวดลายที่เขาเคยเห็นบน ‘ตะเกียงทราย’ และบนภาพสามมิติที่ฉายออกมา "นี่ต้องเป็น... เบาะแส!" คิมอุทาน เขาก้มลงสำรวจก้อนหินอย่างละเอียด พยายามหาความเชื่อมโยงกับสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มา "ป้อมปราการแห่งความรู้... ต้องอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แน่" เขากล่าวกับตัวเอง "แต่สัญลักษณ์นี้... มันหมายความว่าอย่างไร?" ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมา ราวกับมาจากสายลม "ค้นหา... ที่ที่แสง... ทะลวงผ่าน..." คิมเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เขาไม่เห็นใครอยู่ใกล้ๆ "ใครน่ะ?" เขาถาม เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "ที่ที่แสง... ทะลวงผ่าน... ผนังหิน... จะเปิดออก..." คิมมองไปตามทิศทางที่เสียงกระซิบนั้นเหมือนจะดังมาจาก เขาเห็นว่ามีเนินดินเล็กๆ แห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก บนเนินดินนั้น มีร่องรอยของผนังหินที่ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยมอสส์และพืชพรรณจนแทบมองไม่เห็น "ผนังหิน... ที่แสงทะลวงผ่าน?" คิมเดินไปยังเนินดินนั้น เขาค่อยๆ ใช้มือปัดกวาดมอสส์และใบไม้ที่ปกคลุมผนังหินออก เผยให้เห็นรอยต่อของหินที่ดูเหมือนจะถูกสกัดขึ้นรูปอย่างประณีต "นี่มัน... ทางเข้า?" เขาลองใช้มือผลักผนังหิน แต่ก็ไม่ขยับ "ที่ที่แสงทะลวงผ่าน..." คิมทวนคำ เขานึกถึงภาพในห้องโถงใต้ดิน ที่แสงจากตะเกียงส่องลงไป และทำให้ ‘ตะเกียงทราย’ ทำงาน "ต้องมีบางอย่าง... ที่เกี่ยวกับแสง..." เขามองไปรอบๆ และสังเกตเห็นว่ามีช่องว่างเล็กๆ อยู่เหนือผนังหินช่องหนึ่ง แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านช่องนั้นลงมาเป็นลำแสงพอดี "นั่นไง!" คิมร้อง เขาเดินไปยืนตรงจุดที่ลำแสงนั้นส่องลงมา แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสผนังหินในบริเวณนั้น ทันใดนั้นเอง ผนังหินก็ค่อยๆ ส่งเสียงครืดคราด และค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดอยู่เบื้องหลัง "สำเร็จ!" คิมอุทานด้วยความยินดี เขาไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปในทางเดินนั้นทันที เขาได้ยินเสียงผนังหินเลื่อนปิดลงด้านหลังเขาอีกครั้ง เมื่อเข้ามาข้างใน ความมืดมิดก็เข้าปกคลุม แต่ไม่นานนัก แสงสลัวๆ ก็ปรากฏขึ้นจากปลายทางเดิน "นี่คือ... ‘ป้อมปราการแห่งความรู้’... ที่แท้จริง" คิมกล่าวด้วยความตื่นเต้น เขาเดินตรงไปยังที่มาของแสงนั้น ทิวทัศน์ที่ปรากฏเบื้องหน้า ทำให้เขาต้องหยุดนิ่งด้วยความตะลึงงัน เบื้องหน้าเขาคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่กว้างขวางกว่าห้องโถงใต้ดินมาก ผนังทุกด้านเต็มไปด้วยชั้นหนังสือโบราณที่เรียงรายนับไม่ถ้วน ตรงกลางห้องมีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และบนแท่นนั้น... คือ ‘ตะเกียงทราย’ อีกดวงหนึ่ง! แต่ตะเกียงดวงนี้... ดูแตกต่างออกไป มันเปล่งประกายเรืองรองด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่อบอุ่น และดูเหมือนจะมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาอย่างมหาศาล "นี่คือ... ‘ตะเกียงทราย’... ดวงสุดท้าย?" คิมถามด้วยความสงสัย เขาไม่รู้ว่าการเดินทางของเขาจะสิ้นสุดลงที่นี่หรือไม่ และไม่รู้ว่าชะตากรรมของหลวงตาอ่ำจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ... เขาได้มาถึง ‘ป้อมปราการแห่งความรู้’ แล้ว