ภายหลังจากการหลบหนีอันตึงเครียด ทั้งคิมและหลวงตาอ่ำก็สามารถเดินทางมาถึง "ปราการแห่งความทรงจำ" สถานที่ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานานหลายปี แต่กลับยังคงความยิ่งใหญ่เอาไว้ได้อย่างน่าประหลาดใจ ปราการแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง ล้อมรอบด้วยกำแพงหินหนาทึบที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา "ที่นี่... คือ 'ปราการแห่งความทรงจำ'" หลวงตาอ่ำกล่าวขณะที่ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง "ที่นี่... คือที่เก็บรักษา... ความรู้... และประวัติศาสตร์... ของอดีต... ที่ถูกบันทึกไว้... อย่างละเอียด" คิมกวาดสายตามองไปรอบๆ ปราการแห่งนี้มีความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากวัดที่เขาเติบโตมา มันเต็มไปด้วยความเก่าแก่และความลึกลับ แต่ก็ให้ความรู้สึกถึงความมั่นคงและน่าเกรงขาม "แล้ว... 'หอจดจำ'... อยู่ที่ไหนครับหลวงตา?" คิมถาม "มันอยู่... ใจกลางของปราการแห่งนี้... แต่เส้นทาง... ไม่ได้ง่ายดาย... อย่างที่เจ้าคิด" หลวงตาอ่ำกล่าว "เราต้อง... ผ่านอุปสรรค... และไขปริศนา... ที่ซ่อนอยู่... เพื่อให้เข้าถึง... 'สมบัติที่แท้จริง' ได้" ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเข้าไปในปราการ ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเข้าอันกว้างขวาง เพดานสูงลิบ มีแสงสลัวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่อยู่สูงขึ้นไป "ดูเหมือน... ที่นี่... จะไม่มีใคร... มาเยือน... มานานแล้ว" หลวงตาอ่ำกล่าวขณะที่เดินสำรวจไปรอบๆ "ผมรู้สึก... ถึงบรรยากาศ... ที่แตกต่างออกไป... ครับหลวงตา" คิมเอ่ยขึ้น "ใช่... มันคือ... สถานที่... ที่รวบรวม... พลังงาน... แห่งปัญญา... และการเรียนรู้... ไว้" หลวงตาอ่ำอธิบาย "แต่ก็... มีบางอย่าง... ที่ข้า... รู้สึกไม่สบายใจ... เช่นกัน" "ไม่สบายใจ... อย่างไรครับ?" "ความรู้สึก... เหมือนมี... ใครบางคน... กำลังจับตาดูเรา... อยู่... ตลอดเวลา" หลวงตาอ่ำกล่าว พลางหยุดเดินแล้วหันไปมองรอบๆ คิมเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกตินั้นเช่นกัน แม้จะไม่มีเสียงใดๆ แต่ความเงียบสงัดของปราการแห่งนี้กลับให้ความรู้สึกที่น่าอึดอัด "พวกเรา... ต้องรีบ... ไปที่ 'หอจดจำ' โดยเร็วที่สุด" หลวงตาอ่ำกล่าว "ก่อนที่... พวกเขา... จะรู้... ว่าเราอยู่ที่นี่" ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในปราการ ผ่านโถงทางเดินที่คดเคี้ยวไปมา บางครั้งก็ต้องปีนป่ายผ่านซากปรักหักพังที่เกิดจากการผุพังตามกาลเวลา "หลวงตาครับ... สัญลักษณ์บนก้อนหิน... ที่ผมเจอ... มันมีลักษณะ... คล้ายกับ... ลวดลายบนผนัง... ตรงนี้เลยครับ" คิมชี้ไปยังผนังด้านหนึ่งของทางเดิน ซึ่งมีสัญลักษณ์คล้ายกันสลักอยู่ หลวงตาอ่ำเดินเข้าไปใกล้ พลางใช้มือลูบไล้ไปตามสัญลักษณ์นั้น "ถูกต้องแล้ว... คิม" หลวงตาอ่ำกล่าว "มันคือ... แผนที่... ที่นำทาง... สู่ 'หอจดจำ'... แต่... มันไม่ใช่... แผนที่ทั้งหมด... มันเป็นเพียง... ส่วนหนึ่ง... ของปริศนา... ที่ใหญ่กว่า" "ส่วนหนึ่ง... ของปริศนา... ที่ใหญ่กว่า?" "ใช่... เจ้าจำ... แผ่นโลหะ... ที่เจ้าเห็น... ในโพรงหิน... ได้หรือไม่?" หลวงตาอ่ำถาม "จำได้ครับ... มันมี... ลวดลาย... ที่ซับซ้อน..." "ลวดลายเหล่านั้น... คือ... 'กุญแจ'... ที่จะไข... กลไก... ของ 'หอจดจำ'... แต่... มันจะทำงานได้... ก็ต่อเมื่อ... เรานำ... 'ตะเกียงทราย'... มาเทียบ... กับสัญลักษณ์... ที่ถูกต้อง... ณ ตำแหน่ง... ที่กำหนดไว้... ใน 'หอจดจำ' นั้น" "แล้ว... เราจะรู้ได้อย่างไร... ว่าตำแหน่งไหน... คือตำแหน่งที่ถูกต้อง... ครับ?" คิมถาม "นั่นคือ... สิ่งที่เรา... ต้องค้นหา... ต่อไป" หลวงตาอ่ำกล่าว พลางชี้ไปยังทางเดินที่อยู่เบื้องหน้า "เส้นทาง... ข้างหน้า... จะพาเรา... ไปยัง... ห้องสมุดโบราณ... ที่ซึ่ง... อาจจะมี... ข้อมูล... ที่เราต้องการ... ซ่อนอยู่" ทั้งสองเดินต่อไปยังห้องสมุดโบราณ เมื่อเข้าไปในห้องนั้น คิมก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็น กองหนังสือโบราณจำนวนมหาศาลวางเรียงรายอยู่บนชั้นไม้ที่ผุพัง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ "นี่มัน... โลกอีกใบเลยนะครับหลวงตา!" คิมอุทาน "นี่คือ... คลังสมบัติ... ที่แท้จริง... ของวัดเรา... คิม" หลวงตาอ่ำกล่าว "ที่นี่... คือที่เก็บ... ความรู้... และประสบการณ์... ของบรรพชน... ที่ส่งต่อ... มาหลายชั่วอายุคน" หลวงตาอ่ำเดินตรงไปยังโต๊ะกลางห้อง ซึ่งมีแผนที่โบราณขนาดใหญ่กางอยู่ มันเป็นแผนที่ที่แสดงถึงโครงสร้างภายในของปราการแห่งนี้ "นี่... คือแผนที่... ของ 'ปราการแห่งความทรงจำ'" หลวงตาอ่ำกล่าว "แต่... สังเกตดูให้ดี... สิ... คิม" คิมก้มลงมองแผนที่นั้นอย่างพิจารณา "ผมเห็น... สัญลักษณ์... ที่เหมือนกับ... บนก้อนหิน... ครับ... แล้วก็... มีรอย... เหมือน... ถูกฉีกขาด... หรือเสียหาย..." "ใช่แล้ว..." หลวงตาอ่ำถอนหายใจ "แผนที่นี้... ไม่สมบูรณ์... มีบางส่วน... ที่หายไป... หรือถูกทำลาย... ซึ่งอาจจะ... เป็นที่ซ่อน... ของ 'หอจดจำ'... หรือ... เป็นทางเข้า... สู่ 'หอจดจำ' นั้น" "หมายความว่า... เราต้อง... หา... ส่วนที่หายไป... ของแผนที่... นี้... งั้นหรือครับ?" คิมถาม "เป็นไปได้... สูง... คิม" หลวงตาอ่ำตอบ "แต่... ข้า... เกรงว่า... เราอาจจะ... ไม่มีเวลา... มากพอ... ที่จะหา... เพราะ... ข้า... รู้สึกได้... ถึงอันตราย... ที่กำลัง... คืบคลาน... เข้ามา" ทันใดนั้นเอง เสียงประตูด้านนอกก็ดังโครมคราม! "พวกมัน... มาถึงแล้ว!" หลวงตาอ่ำกล่าวเสียงเข้ม "เราต้อง... ไปให้ถึง... 'หอจดจำ'... ให้ได้... ก่อนที่... พวกมันจะ... มาขวางทาง!"